"వసంతకాలంలో వేడిగా ఉంటుంది... వేసవిలో చల్లగా ఉంటుంది...

ఏమిటసలు ఈ వింత? ఏమిటీ వింత?" ఆ కొత్త అమ్మాయికి రొమాంటిక్ స్వభావం ఉన్నప్పటికీ, ఆమెకు ఒక పాత పాట వినిపించింది. అందుకే అతను ఇలా అన్నాడు: "చంద్రుడికి సొంతంగా కాంతి ఉండదు కదా, అది సూర్యరశ్మిని మాత్రమే ప్రసరింపజేస్తుంది. ఎక్కువ సేపు బయట కూర్చుంటే జ్వరం వచ్చి శరీరం వేడెక్కుతుంది—చలి జ్వరంతో కూడిన శరీర వేడి అన్నమాట!" "ఛీ, పో! చాట్‌జీపీటీలా తలా తోకా లేకుండా మాట్లాడితే నిన్ను వదిలేస్తాను," అని ఆమె అంది.

మనకు, సూర్యారావు వీసా లేకుండానే పడమర వైపు వెళ్తాడు, అప్పుడు చంద్రుడు ఉదయిస్తాడు. చంద్రుడు ఉదయిస్తాడు.

మరి చంద్రుడి మీద?

అక్కడ అంతా చీకటి!

వరుసగా రెండు వారాల పాటు రాత్రే ఉంటుంది.

అక్కడ మైనస్ 150 డిగ్రీల చలి ఉంటుంది. నీరు లేకపోవడం వల్ల మంచు కూడా కురవదు.

ప్రఖ్యాత నటుడు నాగభూషణం గారి మనవరాలు!

ప్రసిద్ధా... నీ అద్భుతమైన విజయానికి హృదయపూర్వక అభినందనలు!!! 'నాట్య నాటక సమితి' పోటీలో కర్ణాటక వయోలిన్ జూనియర్ విభాగంలో నువ్వు సాధించిన ప్రథమ బహుమతికి నీ అద్భుతమైన ప్రదర్శన మరియు అంకితభావమే కారణం.

నీ కృషి, ప్రతిభ ఇలాగే వెలుగొందాలని ఆశిస్తున్నాము. నీ గురించి మాకు ఎంతో గర్వంగా ఉంది... ఇదే అద్భుతమైన పనితీరును కొనసాగించు, నీ సంగీత ప్రయాణం మరింతగా వికసించాలని కోరుకుంటున్నాము!!!

ఈ కరోనా మళ్లీ మళ్లీ రావాలి...

1. ఈ కరోనా మళ్లీ మళ్లీ రావాలి... మా క్యాష్ కౌంటర్‌లో నోట్ల వర్షం కురవాలి! వంద ఏళ్ల పాటు మేం ప్రతి రోజూ చావాలి (అంటే అంతలా సంపాదించాలి). మా డబ్బు సంపాదన ప్రణాళికలన్నీ ఫలించాలి. ఈ కరోనా మళ్లీ మళ్లీ రావాలి..

2. నా దగ్గర ఒక కరోనా రోగి ఉన్నాడు.. నా దగ్గర ఒక కరోనా రోగి ఉన్నాడు.. ఈ రోజు మా కార్పొరేట్ ఆసుపత్రిలో అతనికి చికిత్స జరిగింది.. ఇలాగే, నా రోగికి మళ్లీ మళ్లీ కరోనా సోకాలి..

3. ఉహ్.. ఉహ్.. ఉహ్. ఇది మళ్లీ మళ్లీ రాని సమయం.. నేను మందులు, నోట్ కొన్న రోజు.. ఈ పిచ్చి కరోనా రోగిని చూడకపోతే ఏం ప్రయోజనం? నువ్వు ప్రతి రోజూ రావాలని కోరుకుంటున్నాను.. నీకు ఏదో చెప్పాలని ఉంది.. నిన్ను బాగా భయపెట్టాలని ఉంది.. ఆ తీవ్రమైన కోరికతో నేను ఉండలేకపోతున్నాను.. ఉండలేకపోతున్నాను..

తెల్లవారుజామున కొన్ని కవితలు రాశాను.. ఇదంతా కల్పితం.. నిజ జీవితంలో జరుగుతున్న సంఘటనలతో దీనికి ఎలాంటి సంబంధం లేదని నాకు అర్థమవుతోంది.. ఇది కరోనా కదా, బహుశా రెండోసారి కూడా సోకుతుందన్న వార్తల గురించి వాళ్లు ఆలోచిస్తుండవచ్చు.. కంగారు పడకండి.. కరోనా మీకు కనీసం యాభై సార్లు కూడా సోకవచ్చు.. కానీ మొదటిసారి సోకినప్పుడే దాని ప్రభావం ఎక్కువగా ఉంటుంది.. ఆ తర్వాత అంతగా ప్రభావం చూపదు.. అధిక వైరల్ లోడ్ ఉన్న ఆసుపత్రులకు ప్రయాణించే వైద్య సిబ్బందికి ఇది ప్రమాదకరమని నేను జూన్ మొదటి వారంలోనే చెప్పాను. ఇప్పుడు శాస్త్రవేత్తలు కూడా అదే విషయాన్ని ధృవీకరించారు. ఆ పోస్ట్‌ను నేను ఇప్పుడే నా టైమ్‌లైన్‌లో షేర్ చేశాను. మీరు చూడవచ్చు.

జీవితాన్ని అనుభవించడానికి ప్రకృతి లేదా దేవుడు ఒక పూర్తి జీవితకాలాన్ని ప్రసాదిస్తుంది;

అయినప్పటికీ, యువత ఆ కాలాన్ని కాదని "రెండేళ్లు లేదా మూడేళ్లు చాలు" అని భావిస్తూ గంజాయి, మాదకద్రవ్యాల బాట పట్టి, చివరికి అకాల మరణాన్ని పొందుతున్నారు.

పిల్లలకు మొక్కల గురించి తెలియజేయడానికి...

కేవలం విద్యకు మాత్రమే పరిమితం కాకుండా 'స్లేట్ స్కూల్' చేస్తున్న కృషి అద్భుతం...! అమర్‌నాథ్ వాసిరెడ్డి

కొడుకును కలిగి ఉండటంలోని ఆనందం.

...ఆ కుమార్తె ముఖంపై జనం ఉమ్మేసిన ఆ క్షణాన, ఆ ఆత్మకు...

స్లేటర్ - తెలుగు పద్యం, స్లేట్ స్కూల్

స్లేటర్ - తెలుగు భాషా సంభాషణ నైపుణ్యాలు, స్లేట్ ది స్కూల్

తన తల్లిని ప్రేమించలేని వ్యక్తికి మరొక అమ్మాయి అవసరమా? - అమర్‌నాథ్ వాసిరెడ్డి

"*బేబీ* (Baby) సినిమాలో హీరో ఇలా అంటాడు: 'అది నా బేబీ రా! పదో తరగతిలోనే నేను దానితో ప్రేమలో పడ్డాను'."

ఆ హీరోకి గడ్డం ఉన్న ఒక స్నేహితుడు కూడా ఉంటాడు!

అసలు విషయానికి వస్తే...

"నా బేబీ... అసలు నీకు ఏం అర్థమవుతోంది? నీ తల్లి... ఆమె భర్త చనిపోయారు. ఆమెకు చదువు లేదు. అయినా సరే, ఏ లోటూ లేకుండా నిన్ను పెంచింది. మంచి స్కూల్లో చదివించింది. ఎందుకో తెలుసా? నువ్వు బాగా చదువుకుని జీవితంలో ఉన్నత స్థాయికి రావాలని. ఒరేయ్! భర్తను కోల్పోయిన ఒక స్త్రీ ఒంటరిగా బతికే బాధ నీకు తెలుసా? తన కొడుకే తనకు ఆసరాగా ఉంటాడని, తన చివరి రోజుల్లో సంతోషాన్ని ఇస్తాడని ఆశపడే ఆ తల్లి... ఆ చదువురాని అమ్మే కదా, నీకు తల్లిగానూ, తండ్రిగానూ ఉంటూ నిన్ను పెంచింది? ఆ తల్లిని నువ్వు ఎప్పుడైనా అర్థం చేసుకున్నావా? తన తల్లిని అర్థం చేసుకోలేని మగాడికి మరొక అమ్మాయి ఎందుకు? ఒక స్త్రీని అర్థం చేసుకోలేనప్పుడు ప్రేమ కోసం ఎందుకు పాకులాడటం?

"పదో తరగతిలో నువ్వు అనుభవించింది కేవలం 'హార్మోన్ల ప్రభావంతో కలిగే ఆకర్షణ' (hormonal love) మాత్రమే! అది నీకు ఒక వ్యామోహంగా మారింది. 'ప్రేమ' అనేది దిశానిర్దేశం లేని సమాజం పెట్టిన ఒక పేరు మాత్రమే. ఒరేయ్! అసలు ప్రేమ అంటే ఏమిటి? నువ్వు నీ తల్లిని ప్రేమించావా? చదువును ప్రేమిస్తున్నావా? నీ వృత్తిని ప్రేమిస్తున్నావా? కనీసం నిన్ను నువ్వు నిజంగా ప్రేమించుకున్నావా?"

"అవన్నీ పక్కన పెట్టు! సరే, నువ్వు ఆ అమ్మాయిని ప్రేమించావు అనుకుందాం. అసలు ప్రేమ అంటే అర్థం ఏమిటి? పదో తరగతిలోనే ఆమెను నీదానిగా 'క్లెయిమ్' చేసుకున్నంత మాత్రాన... ఆమె జీవితం అక్కడే ఆగిపోవాలా? నువ్వు ఆమెను ఒక బంధంలోకి లాగినా సరే... ఆమె నీలాగా విఫలం కాలేదు. కష్టపడి చదువుకుంది. డొనేషన్ ద్వారానో లేక మరో రకంగానో... మంచి ఇంజనీరింగ్ కాలేజీలో సీటు సంపాదించుకుంది. తన తల్లి నుంచి విజ్ఞతను పుణికిపుచ్చుకుంది. కారు, ఐఫోన్ వంటివి ఉన్న ఒక ధనిక కుటుంబానికి చెందిన అబ్బాయిని చూసినప్పుడు... తన మనసులోని భావాలను 'బెస్ట్ ఫ్రెండ్' అనే ముసుగులో దాచుకుని తనను తాను మభ్యపెట్టుకుంది. మనిషికి మత్తు ఎక్కినప్పుడు, గుండెల్లో దాగి ఉన్న నిజం బయటపడుతుంది కదా." "వాడి పుట్టినరోజు పార్టీలో ఆమె మద్యం సేవించి వాడిని ముద్దు పెట్టుకుందంటే, ఆమెకు వాడి మీద ఇష్టం ఉందని అర్థం. ఒక రకంగా సినిమాటిక్ పద్ధతిలో ఆమె తన జీవితాన్ని చిక్కుల్లో పడేసుకుంది." "ఒకవేళ ఆమె తన ఇంజనీరింగ్ పూర్తి చేసి అమెరికాలో ఉద్యోగం సంపాదించి ఉంటే—అప్పుడు *నువ్వు* ఏం చేసేవాడివి? అమెరికాలో ఆటో నడిపేవాడివా? లేక ఫుట్‌పాత్ మీద భిక్షం ఎత్తేవాడివా?"

"ఆ పనికిమాలిన మాటలు చెప్పకు—'ఆటో డ్రైవర్లు మనుషులు కాదా? వాళ్లు ప్రేమించకూడదా? వాళ్లకు భార్యాపిల్లలు ఉండకూడదా?' అని అడగకు. వెధవ! నిన్ను చీల్చి చెండాడతాను. కనీసం ఒక్క రోజైనా ఆ ఆటోను సరిగ్గా నడిపావా? సినిమాలకూ, సరదా తిరుగుళ్లకూ దాన్ని వాడావు. ఆమెకు ఒక చెత్త ఫోన్ కొనివ్వడం కోసం ఆటోను తాకట్టు కూడా పెట్టావు. నీ వృత్తి పట్ల నీకున్న అంకితభావం—నీ *నిబద్ధత*—అదే కదా! ఇక అప్పు సంగతి చూస్తే... అప్పు ఇచ్చినవాడు ఎన్నిసార్లు హెచ్చరించినా, 'రేపు, ఎల్లుండి' అంటూ కాలయాపన చేశావు కానీ ఒక్క పైసా కూడా కట్టలేదు. కనీసం ఒక వారం పాటు కష్టపడి నిజాయితీగా ఆటో నడిపి ఉంటే, పది వేల రూపాయలు సంపాదించేవాడివి కదా? దాంతో సగం అప్పు తీర్చి, మిగిలినది కట్టడానికి మరో రెండు వారాలు గడువు అడిగేవాడివి. కానీ నువ్వు అలా చేయలేదు. పరాయి మనిషి చేతిలో చెంపదెబ్బ తినేంత దిగజారిపోయిన సిగ్గులేని వెధవవి నువ్వు."

"ఏంటిది! వెధవ... ఇంత అమాయకుడిగా పుట్టడం... నీ తల్లి చేసిన తప్పేనా అది? ఎవరైనా బాధలో నీ దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు, 'నీ మొహం చూడటమే నాకు అసహ్యం' అని ఎందుకు అంటావు? నువ్వు పసిబిడ్డగా ఉన్నప్పుడే నీ అమ్మ పాలల్లో ఉమ్మి కలిపి ఉండాల్సింది. అదే ఆమె చేసిన తప్పు." "కాయా కష్టపడి దాచుకున్న డబ్బు—నువ్వు ప్రేమించే అమ్మాయి కోసం ఉద్దేశించిన డబ్బు—దాన్ని తీసుకెళ్లి నీ అప్పు తీర్చడానికి వాడావా? ఏం పని చేశావు నువ్వు? నిన్ను కన్న తల్లిని పీడిస్తూ, నీ తప్పులను కప్పిపుచ్చుకుంటూ, డబ్బును వృథా చేస్తూ... చివరికి *ఆ* డబ్బుతోనే నీ అప్పు తీర్చుకున్నావా? నువ్వు ప్రేమించే అమ్మాయికి నీ సొంత డబ్బుతో కనీసం ఒక సెల్ ఫోన్ కూడా కొనివ్వలేకపోయావు, అయినా నీకు బంధం కావాలా? ఒకవేళ పెళ్లి చేసుకుని పిల్లల్ని కంటే, వాళ్లను ఎలా పోషించేవాడివి? ఆమె నిన్ను ప్రేమించింది కాబట్టి, జీవితంలో ఎలాంటి ఎదుగుదల లేదా పురోగతి లేకుండా ఎప్పటికీ నీతోనే ఉండిపోవాలా?" "ఆమె ప్రజలతో 'నా భర్త ఒక ఆటో-రిక్షా డ్రైవర్—అతనికున్న ఏకైక అర్హత ఏమిటంటే, నన్ను ప్రేమించడం కోసం పదో తరగతిలోనే చదువు మానేయడం' అని చెప్పాలా?" "ప్రతి ఉద్యోగానికి కనీస వయోపరిమితి, కనీస విద్యా అర్హత ఉంటాయి కదా? మరి 'బాయ్‌ఫ్రెండ్' పాత్రకు కూడా అలాంటివి ఉండకూడదా? పదిహేనేళ్ల వయసులో మెదడు ముందు భాగం (prefrontal cortex) పూర్తిగా అభివృద్ధి చెంది ఉండదు. అంటే, అప్పటికి ఇంకా మీకంటూ ఒక స్పష్టమైన వ్యక్తిత్వం ఏర్పడి ఉండదు. అసలు మీరెవరో మీకు తెలియని వయసులో... మీకు ఎలాంటి గర్ల్‌ఫ్రెండ్ కావాలో ఎలా నిర్ణయించుకోగలరు? ఆమెలో కూడా అటువంటి అపరిపక్వతే ఉండేది. అది పదో తరగతిలోనే మొదలైంది—స్కూల్ ప్లేగ్రౌండ్‌లోనో లేదా అసెంబ్లీ సమయంలోనో ఒక ఆకర్షణ (crush) కలిగింది. అది ఏదో గొప్ప ప్రేమ సాహసయాత్ర అని ఆమె భావించింది. కానీ అది ప్రేమ కాదు; కేవలం ఆక్సిటోసిన్ అనే హార్మోన్ సృష్టించిన భ్రమ మాత్రమే. వయసు పెరిగేకొద్దీ ఆమె తన తల్లి ఆలోచనా విధానాన్ని అలవర్చుకుంది. సౌకర్యవంతమైన జీవితాన్ని కోరుకోవడంలో గానీ, తన కోరికలను తీర్చుకోవడంలో గానీ తప్పేమీ లేదని నమ్ముతూ, పాత సినిమాల్లో చూపించే బాటలోనే ఆమె నడిచింది. అసలు ఆమెలో మీకు నచ్చింది ఏమిటి? ఆమె వ్యక్తిత్వమా? ఆమె రూపమా? మీకు ప్రేమ కావాలనిపించింది నిజమే, కానీ అసలు ఏం కావాలో మీకు తెలియదు..."

"నీకు ఎలాంటి అమ్మాయి సరిపోతుందో..."

"అరేయ్ వెధవా... ఈ ఐఫోన్ చూడు, ఎంత బాగా ఫోటోలు తీస్తుందో! 'ఈ పాత, చెత్త ఫోన్‌ని మా అమ్మకి ఇచ్చేస్తాను... లేదా నువ్వే తీసుకో' అని ఆమె అన్నప్పుడు, నీకు ఆ విషయం అర్థం కాలేదా? అయినా నీకు ఎలా అర్థమవుతుంది? పదో తరగతిలోనే చదువు మానేశావు కదా."

"ఆమె నీకు చాలా సంకేతాలు ఇచ్చింది. తన అసలు స్వభావాన్ని బయటపెట్టింది. నిన్ను 'ఆటో డ్రైవర్' అని పిలిచింది. నువ్వు పదో తరగతిలో ఫెయిల్ అయితే, తను ఇంటర్మీడియట్ పాస్ అయిందని ఎత్తి చూపింది. సౌకర్యవంతమైన జీవితం కోరుకునే సాధారణ అమ్మాయి ఆలోచనా విధానం ఆమెది. అందులో తప్పేముంది? ఒకవేళ ఆమెకు ఎవరైనా అందగాడు కనిపిస్తే, కనీసం..."

ఈ రోజుల్లో ఒక అమ్మాయి మరో అమ్మాయి పట్ల ఆకర్షితులయ్యే సందర్భాలు ఎన్ని లేవు? పొట్టి దుస్తుల్లో ఉన్న హీరోయిన్‌ని చూసినప్పుడు అబ్బాయిలు ఉత్సాహపడరా? 'పతివ్రత' లక్షణం లేదా పవిత్రత అనేది కేవలం అమ్మాయిలకే పరిమితం కావాలా? అబ్బాయిలకు వర్తించకూడదా?

"ఒరేయ్, కొడుకుగా విఫలమయ్యావు. విద్యార్థిగా విఫలమయ్యావు. స్నేహితుడిగా విఫలమయ్యావు. ఆటో డ్రైవర్‌గానూ విఫలమయ్యావు. ఆటో నడుపుతూ మద్యం తాగుతావా? నీ డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ శాశ్వతంగా రద్దు చేయాలి. కన్నతల్లిని ప్రేమించలేని వాడికి పిల్లలు ఎందుకు?"

"పదో తరగతిలో ప్రేమలో పడ్డాడు... 'నా బేబీ, నా బేబీ' అంటూ... ఆ వ్యవహారాన్ని ఆపేయ్. ఓటమిని చవిచూసిన కొడుకు విజయవంతమైన భర్తగా మారగలడా? అరేయ్... అమ్మాయిలకు అందం అనేది కేవలం ఇరవై ఏళ్ల వరకే ఉంటుంది. సాధారణ అబ్బాయిలు అందానికి ఆకర్షితులవుతారని నేటి ఆధునిక అమ్మాయిలకు తెలుసు. ఈ రోజుల్లో అమ్మాయిలైనా, ఆ రోజుల్లో అమ్మాయిలైనా... భర్త నుండి జీవితానికి భద్రతను కోరుకుంటారు. మెరుగైన జీవితం కోసం పుట్టిన దేశాన్ని వదిలి వెళ్తున్నారు. పుట్టిన ఊరిలోనే స్థిరపడటం ఇక్కడ ఆనవాయితీ. ఒకవేళ తన బిడ్డకు ఆ దేశ పౌరసత్వం కావాలంటే... స్కూలు రోజుల్లో 'నా మాతృభూమి' అని ప్రతిజ్ఞ చేసిన వాళ్లు కూడా ఇప్పుడు వెళ్ళిన దేశం యొక్క పౌరసత్వం కోసం పోరాడుతున్నారు. ఇది నేరం కాదు... అంత తప్పు కూడా కాదు. జీవితం కోసం పోరాటం. మెరుగైన జీవితం కోసం కృషి చేయడం. వాళ్లు ఎంత కష్టపడినా... వాళ్ళ పిల్లలు సంతోషంగా ఉండాలని ఆశిద్దాం." ఇదే ఆ ప్రపంచం. పదో తరగతిలో ఉన్నప్పుడు ఆ ప్రేమను ఇష్టపడింది. ఇప్పుడు జీవితాంతం ఆ ప్రేమకే కట్టుబడి ఉండాలా? లేక, "తాగుతే చచ్చిపోతాను" అని చెబుతూనే మద్యం తాగుతున్నావా? ... చచ్చిపోరా బాబూ. భూమికి ఉన్న భారం తగ్గుతుంది.

నిన్ను కన్న ఆ తల్లికి బుద్ధి లేదు. లేకపోతే, ఏ తల్లికీ ఇలాంటి కొడుకు ఉండకూడదు... పాత సినిమాలో పాత పాటలు పాడేవారేమో, కానీ ఇక్కడ వ్యవహారం ఇంకా ముగియలేదు. నిన్ను ఒక మంచి కౌన్సిలర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్తాను.

సినిమా కోసం నా అదనపు డైలాగులు ఇవి. ఇక హీరో సమాధానం ఎలా ఉంటుందో... నువ్వు పోస్ట్ చేయవచ్చు. తప్పేమీ లేదు.

స్థానిక (నాటు) జాతి ఆవులు ఇవి.

ధర గురించి పెద్దగా పట్టించుకోరు.

పశువుల పెంపకానికి ఇవి చాలా అనుకూలం.

వీటిని 'తురువు' లేదా 'పొడలు' జాతి ఆవులు అని పిలుస్తారు.

ఎద్దుల పెంపకానికి, వ్యవసాయ పనులకు ఇవి ఎంతో ఉపయోగకరమైన జాతి!

ఇవి చిన్న లేదా మధ్యస్థ పరిమాణంలో ఉండి, ఫామ్ హౌస్‌లకు చక్కగా సరిపోతాయి!

ఈ జాతి ఆవులు పెంపకానికి మరియు అమ్మకాలకు చాలా అనుకూలంగా ఉంటాయి.

............................

వీటిని మున్ననూరు / అమ్రాబాద్ / తురువు / పొడలు / అచ్చంపేట జాతి ఆవులు అని పిలుస్తారు. ఇవి ప్రధానంగా మహబూబ్ నగర్ జిల్లాలోని నల్లమల అటవీ ప్రాంతం, అచ్చంపేట తాలూకా మరియు మున్ననూరు అటవీ ప్రాంతాలలో ఎక్కువగా కనిపిస్తాయి.

తెల్లని శరీరంపై ఎర్రటి మచ్చలు ఉంటాయి (స్థానికంగా వీటిని 'పొడలు' అంటారు),

పొడవైన, సూటిగా ఉండే పదునైన కొమ్ములు,

వెడల్పాటి కొమ్ముల అమరిక,

చిన్న లేదా మధ్యస్థ పరిమాణపు శరీరం - ఇవి వీటి లక్షణాలు.

ఇవి చూడటానికి చిన్నగా, ఒత్తుగా (compact) ఉంటాయి.

పాలు కనీసం ఒక లీటరు వరకు ఇస్తాయి, కానీ ఆ పాలు తీపిగా ఉండి ఔషధ గుణాలను కలిగి ఉంటాయి. వీటిలో వెన్న శాతం ఎక్కువ.

ఇవి వేగంగా మరియు చురుకుగా కదులుతాయి.

ఎద్దులు చాలా దృఢంగా ఉంటాయి.

బురదలో నడవడానికి మరియు దున్నడానికి ఇవి చాలా సమర్థవంతమైనవి.

దక్కన్ ప్రాంతంలో వేసవి కరువు పరిస్థితుల్లో కూడా తక్కువ మేతతో ఇవి జీవించగలవు.

వీటి ప్రత్యేకతలు ఏమిటంటే:

అడవిలో దారి తప్పిపోయినప్పుడు,

నీటి జాడను అవే స్వయంగా గుర్తించగలవు,

కొత్త అడవిలోకి వెళ్ళినా సరే,

తాము వచ్చిన దారిని కచ్చితంగా గుర్తుంచుకుని తిరిగి రాగలగడం వీటి ప్రత్యేకత.

పులులు ఎదురైనప్పుడు కూడా, తమ పదునైన కొమ్ములతో గుంపుగా కలిసి వాటిని ఎదుర్కొనే స్వభావం వీటికి ఉందని పశువుల కాపరులు చెబుతుంటారు.

అందుకే వీటిని మేపే కాపరులకు,

దారి తప్పిపోతామనే భయం ఉండదు.

తెలంగాణ జీవవైవిధ్య మండలి వీటిని ఒక ప్రత్యేక జాతి ఆవులుగా గుర్తించింది.

తురువు / మున్ననూరు జాతి ఆవులు,

పశ్చిమ తమిళనాడులోని ఈరోడ్ జిల్లా,

బార్గూర్ అటవీ ప్రాంతంలోని 'బార్గూర్' జాతి ఆవులను పోలి ఉంటాయి.

బార్గూర్ జాతి ఆవులకు ఎర్రని శరీరంపై తెల్లని మచ్చలు ఉంటే,

ఈ జాతి ఆవులకు తెల్లని శరీరంపై ఎర్రటి మచ్చలు ఉంటాయి.

దాదాపు ఒకే పరిమాణంలో ఉంటాయి!

ఈ మచ్చలు, పదునైన మరియు వెడల్పాటి కొమ్ములు, వేగం - ఇవన్నీ అడవిలో రక్షణకు మరియు ఆకురాలే అటవీ ప్రాంతాల్లో తిరగడానికి అనుకూలమైన లక్షణాలు.

మైసూర్ ప్రాంతంలో 'అమృతమహల్' ఆవుల పాలు తక్కువ పరిమాణంలో లభించినప్పటికీ, అవి ఎంతో పోషక విలువలు కలిగినవిగా పేరు పొందాయి.

..............................................

ఫోటోలోని ఆవుల మంద అచ్చంపేటలో గర్భవతిగా ఉంది, మా సోదరుడి వద్ద సుమారు నూట ఎనభై ఆవులు ఉన్నాయి.

కల్తీ లేని స్వచ్ఛమైన జాతి ఆవులను, వాటిని అలాగే కాపాడాలనే అభిరుచితో ప్రత్యేకంగా పెంచుతున్నారు.

వాటి సంతానోత్పత్తి ఒక సమస్యగా ఉంది.

వ్యవసాయానికి ఉపయోగించే కోడె జత ధర నలభై నుంచి యాభై వేల వరకు ఉంటుంది.

కానీ కోడె కట్టి శిక్షణ ఇచ్చే నైపుణ్యం ఉన్నవారు అందుబాటులో లేరు.

ఆవు పాలు ఆదాయానికి లాభదాయకం కాదు. కాబట్టి మార్కెట్లో అమ్మితే, అవి ఖచ్చితంగా కబేళాకే వెళ్తాయి.

అందుకే, సాగును ఇష్టపడే వారికి కొన్నింటిని ఇవ్వడం జరుగుతుంది.

సేంద్రియ వ్యవసాయం కోసం రెండు మూడు ఎకరాల చిన్న వ్యవసాయ క్షేత్రాలను చక్కగా ఏర్పాటు చేశారు.

ఆసక్తి ఉన్నవారు అచ్చంపేటకు వచ్చి వాటిని తీసుకెళ్లవచ్చు.

హారతి శ్రీనివాస దీక్షిత్ నుండి.

గత జ్ఞాపకం

ఎంత పిసినారి అంటే, నేను చంద్రుడి మీద ఒక స్థలాన్ని సంపాదించి, స్కార్పియో అనే బ్లాక్ హోల్‌లో రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారాన్ని ప్రారంభించాను!

పాలపుంత నక్షత్రం మధ్యలో వ్రాయబడినది ఇదే. ఒక్కసారి తినాల్సి వస్తే, అది రాదు. దాని గురుత్వాకర్షణ శక్తి ఎంత బలమైనదంటే, అది కాంతిని తన పరిమితులను దాటనివ్వదు.

వృశ్చిక కృష్ణ బిలంలో స్థలం.

తరతరాల ఆనందానికి ఒక స్థానం.

నా ఆలోచన ఎలా ఉంది?

ఒకవేళ ఒక వ్యక్తిని ఎటువంటి రక్షణ పరికరాలు లేకుండా చంద్రునిపై వదిలేస్తే...

1. భూమిపై వాతావరణం ఉంటుంది, అక్కడ పీడనం (pressure) మరియు మన శరీర అంతర్గత పీడనం మధ్య సమతుల్యత ఉంటుంది.

చంద్రునిపై వాతావరణం ఉండదు, కాబట్టి అక్కడ పీడనం దాదాపు శూన్యం. దీనివల్ల మన శరీరంలోని ద్రవాలు మరిగించడం ప్రారంభిస్తాయి. రక్తంలో కరిగి ఉన్న వాయువులు (నైట్రోజన్ వంటివి) బుడగలుగా మారి రక్తనాళాలను చిట్లించేలా చేస్తాయి. రెండు మూడు నిమిషాల్లోనే శరీరం ఉబ్బిపోయి ఆ వ్యక్తి మరణిస్తాడు.

2. చంద్రునిపై పీల్చడానికి గాలి ఉండదు. దీనివల్ల ప్రాణాలు పోతాయి.

3. గాలి లేకపోవడం వల్ల సూర్యుని నుండి వచ్చే హానికరమైన వికిరణాన్ని (radiation) అడ్డుకునే రక్షణ కవచం ఉండదు. దీనివల్ల చర్మం అత్యంత ప్రమాదకరమైన వికిరణానికి గురవుతుంది.

4. చంద్రునిపై ఉష్ణోగ్రతలో తీవ్రమైన వ్యత్యాసాలు ఉంటాయి. పగటిపూట ఉష్ణోగ్రత 140 డిగ్రీల సెల్సియస్‌కు చేరవచ్చు, అప్పుడు శరీరం క్షణాల్లో కాలిపోతుంది. లేదా రాత్రిపూట ఉష్ణోగ్రత మైనస్ 150 డిగ్రీల సెల్సియస్ వరకు పడిపోవచ్చు, అప్పుడు శరీరం గడ్డకట్టుకుపోతుంది.

నేటి సాంకేతికతతో ప్రత్యేక గదులలో (chambers) జాగ్రత్తగా జీవించినా, అక్కడ ప్రతి క్షణం నరకంలానే ఉంటుంది.

చంద్రునిపై లేదా అంగారక గ్రహంపై నివాసాన్ని ఏర్పాటు చేసుకునే సాంకేతికత ఉన్నప్పటికీ... అక్కడ జీవించడం నరకప్రాయంగా ఉంటుంది. అక్కడ అనేక ఊహించని సమస్యలు తలెత్తుతాయి... వలస వెళ్ళిన వారు కొన్ని తరాల పాటు భయంతోనే జీవించాల్సి వస్తుంది.

ఆగండి.

ఇంతవరకు చదివిన తర్వాత మీకేమనిపిస్తోంది?

1 చంద్రునిపై పరిశోధన చేయడం వృథా, డబ్బు వృథా అని నేను భావిస్తున్నానని మీరు అనుకుంటున్నారా?

కానీ మీ మానసిక స్థితిని గమనించండి.

ఫేస్‌బుక్, ట్విట్టర్, వాట్సాప్ వంటి సోషల్ మీడియా ప్లాట్‌ఫారమ్‌లు ప్రతికూలత (negativity) ఆధారంగా నడుస్తాయి. మనుషులు ప్రతికూల వార్తల వైపు ఎక్కువగా ఆకర్షితులవుతారు. పరిణామ క్రమంలో మనుషులలో ఈ లక్షణం ఏర్పడింది. మనుషులలోని ఈ స్వభావాన్ని సోషల్ మీడియా సొమ్ము చేసుకుంటోంది. ప్రతిదానిపై విమర్శలు, వివాదాలను ప్రోత్సహిస్తోంది. మీరు దీని ప్రభావానికి బాగా లోనవుతున్నారు. యూట్యూబ్, వాట్సాప్ వంటి సోషల్ మీడియా వాడకాన్ని ఎంత తగ్గిస్తే అంత మంచిది. లేకపోతే, మీలోని ప్రతికూలత మీ వ్యక్తిగత జీవితాన్ని అంతగా దెబ్బతీస్తుంది.

2 . కేవలం జ్ఞానం మరియు అవగాహన కోసమే నేను ఈ పోస్ట్ చేశానని మీరు భావిస్తున్నారా? కానీ మీరు తటస్థంగా ఉన్నారు. సోషల్ మీడియాలోని ప్రతికూలత మీపై ప్రభావం చూపలేదు. మీరు అదృష్టవంతులు.

3. శాస్త్రవేత్తలు తమ పరిశోధనను కొనసాగిస్తారు. అది వారి ధర్మం. అలాగే విజ్ఞానశాస్త్రం అభివృద్ధి చెందుతుంది.

అయ్యా... కోట్లాది సంవత్సరాల పరిణామ క్రమంలో భూమిపై మానవ నివాస పరిస్థితులు ఏర్పడ్డాయి... లేదా దేవుడు మనిషి కోసం భూమిని సృష్టించాడు.

"కాస్త విశ్రాంతి తీసుకో... ఆపై నడిచి వెళ్లి ఆ రాళ్లను చూడు... కాస్త విశ్రాంతి తీసుకో... అడుగులు వేస్తూ ముందుకు సాగు... నీ నరాలను ఉత్తేజపరిచే నదీ జలాలను అనుభవించు... మాటలు ఎందుకు వింటావు? ముందుకు సాగు... దానివల్ల నీకు మేలు జరుగుతుందని గట్టిగా చెప్పు..." అని సావిత్రితో 'ఎంటోడు' అద్భుతమైన నటనతో అంటాడు... కానీ పైన చెప్పుకున్న ప్రస్తుత పరిస్థితి అంతకంటే కోటి రెట్లు దారుణంగా ఉంది.

.. ప్రియమైన పౌరుడా, నువ్వు ఈ అందమైన భూమిని నాశనం చేసి, ఎక్కడో పైన కాలనీలు కట్టుకుని ఎగిరిపోవాల్సి వస్తుంది!...

... రండి.. ఆలోచించండి. భూమిని నాశనం చేయకండి..

నా పోస్ట్ సారాంశం ఇదే...

మీ ఆలోచనా విధానం ఇలా ఉంటే, మీకు రెట్టింపు అభినందనలు.

పోస్ట్‌ల కోసం నేను వెచ్చించే సమయం వృధా కాదు. కనీసం కొంతమందికైనా దీనివల్ల ప్రయోజనం కలుగుతోందన్న తృప్తి నాకు ఉంది.

ఒకటి గుర్తుంచుకోండి.

నా పోస్టులలోని కథలన్నీ నిజంగా జీవితాన్ని వృధా చేయడమే. (నా గుర్తింపు తెలియకుండానే నేను కొన్ని మార్పులు చేస్తాను)

ఉరుములు, మెరుపులు... భారీ వర్షం.

గెస్ట్ హౌస్ తలుపు తట్టిన శబ్దం.

కమలాసన్ వెళ్లి తలుపు తీశాడు.

అక్కడ శ్రీదేవి నిలబడి ఉంది, ఆమె చీర పూర్తిగా తడిసిపోయింది.

"క్షమించండి... బయట వర్షం పడుతోంది. నా కారు పాడైపోయింది. ఈ సమయంలో మెకానిక్ ఎవరూ అందుబాటులో లేరు. మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే... ఈ రాత్రికి ఇక్కడ ఉండాలనుకుంటున్నాను. రేపు ఉదయం మెకానిక్ వచ్చి కారు బాగుచేయగానే... నేను వెళ్లిపోతాను. మీరు ఏమీ అనుకోరు కదా?"

"అయ్యో, అస్సలు అనుకోను. దయచేసి లోపలికి రండి."

అతను ఆమెను లోపలికి ఆహ్వానించి, ఒక టవల్ ఇచ్చి, "వెళ్లి స్నానం చేయండి" అని చెప్పాడు.

రెండు నిమిషాల స్నానపు సన్నివేశం.

శ్రీదేవి చిన్న టవల్ చుట్టుకుని బాత్రూమ్ నుండి బయటకు వస్తుంది.

అప్పుడే, సరిగ్గా అదే సమయానికి పెద్ద ఉరుము శబ్దం—*భూమ్*—వినిపిస్తుంది.

శ్రీదేవి భయంతో కేక వేయడంతో కమలాసన్ ఉలిక్కిపడతాడు.

వారు మంచం మీద ఉండగా నేపథ్య సంగీతంగా ఒక రొమాంటిక్ పాట—"మల్లె మొగ్గ"—వినబడుతోంది...

అదే సమయంలో, మధు స్మార్ట్ టీవీలో యూట్యూబ్‌లో సినిమా చూస్తోంది, ఆమె శరీరం వేడితో రగిలిపోతోంది.

కోపం, నిరాశ మరియు ఏమీ తెలియని స్థితి కలగలిసిన భావన. "సినిమాల్లో జరిగేవి అతని జీవితంలో ఒక్కసారైనా ఎందుకు జరగలేదు? ఊరి చివర ఇల్లు. ఇంటి ముందు చాలా ఇరుకైన దారి. భార్య ఊరికి వెళ్ళి ఉంటుంది. ఇంటి ముందు కారులో ఒంటరిగా వెళ్తున్న అమ్మాయి... కారు ఆగి మళ్ళీ వెళ్ళిపోవడం... అర్ధరాత్రి తలుపు తట్టిన శబ్దం వినబడటం... ఆహా... ఎంత ఉత్కంఠభరితంగా ఉంటుందో కదా! కానీ ఇలా ఒక్కసారి కూడా ఎందుకు జరగలేదు?" ఆశలు, నిరాశల ప్రపంచంలో మధు ఊగిసలాడుతోంది.

అదే సమయంలో, తలుపు తట్టిన శబ్దం.

అది తన ఊహే అని అనుకుంటూ అతను విస్కీ తాగడం కొనసాగిస్తాడు. ఈసారి తలుపును గట్టిగా బాదిన శబ్దం వినిపించింది.

వెళ్లి తలుపు తీశాడు. ఒక్కరు కాదు... ముగ్గురు అమ్మాయిలు... తడిసిన చీరలో కాదు... షార్ట్స్... టీ-షర్ట్‌లలో ఉన్నారు.

"ఏం చెప్పమంటారు, మేము స్నేహితులతో కలిసి టూర్‌కి వెళ్తున్నాం. మిగిలిన వాళ్లంతా వెళ్ళిపోయారు. మా కారు పాడైపోయింది." "రేపు ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు వస్తానని మెకానిక్ చెప్పాడు... అంతవరకు... ఏమీ ఆలోచించకుండా ఇంటికి వెళ్తే..."

"ఇదే కదా కల నిజమవ్వడం అంటే... ఒకటి కాదు... మూడు... అద్భుతం... నువ్వు నిజంగా అదృష్టవంతుడివి" అని అనుకుంటూ...

"అలాగే..."

అతను అన్నాడు.

"సినిమాల్లో చూపించినట్లుగా పెద్దగా ఉరుములు మెరుపులు ఏమీ లేవు. ఆ ముగ్గురు అమ్మాయిలు... వాళ్ళను చూసి భయపడతాడా? వాళ్ళతో ఎలా సంభాషణ మొదలుపెట్టాలి అని ఆలోచిస్తూ..."

"ఏం తీసుకుంటారు? క్షమించండి, నేను విస్కీ తాగుతున్నాను... మీరు ఏమీ అనుకోరు కదా?"

"మా బ్రాండ్ వేరు..." అని చెబుతూ బ్యాగ్ లోంచి బకార్డీ బాటిళ్లను బయటకు తీశారు.

ఆ మూడు గంటలు... మధు ఆనందపు పరాకాష్టలో తేలిపోయాడు.

"ఒక అమ్మాయితో అవకాశం ఎప్పుడు దొరుకుతుందా అని ఎదురుచూస్తుంటే, ఏకంగా ముగ్గురు దొరికారు. జీవితంలో అత్యుత్తమ క్షణాలు ఇవి." ఎంతో ఉత్సాహభరితమైన ఆలోచనలతో ఉదయం తొమ్మిది గంటలకు నిద్రలేచాడు. "హ్యాంగోవర్... రాత్రి సగం బాటిల్ ఖాళీ చేశాను. ఇంకా తలనొప్పిగా ఉంది. అమ్మాయిలు ఎక్కడ?" అని ఆలోచిస్తూ లేచి చూశాడు. అక్కడ ఒక 'థాంక్యూ నోట్' (ధన్యవాదాలు తెలిపే లేఖ) ఉంది. తాము వెళ్ళిపోతున్నట్లు అందులో రాసి ఉంది.

ఆ సాయంత్రం మధు వాట్సాప్‌ను చూస్తే, సేవ్ చేయని నంబర్ నుండి ఒక వీడియో క్లిప్ ఉన్న సందేశం వచ్చింది. అందులో అతను మత్తులో ఉన్న నగ్న స్త్రీలతో శృంగారంలో పాల్గొనడం కనిపించింది.

ఆ నలభై నిమిషాల పూర్తి వీడియోను వెబ్‌సైట్‌లో అప్‌లోడ్ చేయకూడదంటే, యాభై లక్షల రూపాయలను ఒక నిర్దిష్ట ప్రదేశానికి తీసుకురావాలని ఆ సందేశంలో ఉంది.

షాక్‌కు గురైన మధు తన లాకర్‌ను తనిఖీ చేయగా 12 లక్షలు కనిపించాయి; ఆ డబ్బు తీసుకుని చెప్పిన ప్రదేశానికి వెళ్లాడు. అక్కడ కలిసిన వ్యక్తితో, మిగిలిన డబ్బును తర్వాత ఏర్పాటు చేస్తానని చెప్పాడు.

తర్వాతి ఆరు నెలల్లో, అతను తన ఫ్లాట్‌ను అమ్మేసి, మొత్తంగా 38 లక్షల రూపాయలను ఎలాగోలా సమకూర్చుకున్నాడు.

ఆ కష్టం ముగిసిందని అనుకుంటున్న తరుణంలో, అతనికి ఒక యూట్యూబ్ ఛానల్ నుండి ఫోన్ వచ్చింది: "నువ్వు ఒక అమ్మాయిపై అత్యాచారం చేశావు. ఆ వీడియో మా దగ్గర ఉంది. ఇరవై లక్షలు ఇస్తే, మేము దాన్ని ప్రసారం చేయము."

పది నిమిషాల వ్యవధిలోనే, మరో ఆరు వేర్వేరు ఛానళ్ల నుండి అతనికి అలాంటి ఫోన్ కాల్సే వచ్చాయి. మరుసటి రోజు, మధు ఇంటి బయట ఒక పోలీస్ అధికారి మీడియాతో ఇలా అన్నారు: "మధు అశ్లీల చిత్రాలు తీసేవాడు. అతను మహిళలను బెదిరించి, వారితో లైంగిక సంబంధం పెట్టుకుని, ఆ ఫుటేజీని ఒక వెబ్‌సైట్‌లో అప్‌లోడ్ చేసేవాడు. ఒక మహిళ అతడిని ప్రతిఘటించింది. తన పరువు పోతుందనే భయంతో, అతను రాత్రిపూట సీలింగ్ ఫ్యాన్‌కు ఉరి వేసుకున్నాడు. మేము కేసు నమోదు చేసి, మృతదేహాన్ని విచారణ కోసం పంపిస్తున్నాము."

"మధు మహిళలను ఎలా వలలో వేసుకునేవాడు" అనే అంశంపై ఏడు యూట్యూబ్ ఛానెళ్లు ఒక్కొక్కటి నాలుగు వీడియోలను పోస్ట్ చేశాయి. ప్రతి వీడియో పది లక్షల వీక్షణలను పొందింది.

ఈ కథలోని నీతి:

ఈ డిజిటల్ యుగంలో, సైబర్ హనీట్రాప్ మాఫియాకు చెందిన ఒక మహిళ విచక్షణ లేని పురుషుడిని లక్ష్యంగా చేసుకున్నా, లేదా అతనే ఆమెను వెంబడించినా, చివరికి దాని పర్యవసానాలను అనుభవించేది ఆ మూర్ఖుడే.

సైబర్ హనీట్రాప్.

కనీసం సానుభూతి కూడా పొందకుండా వందలాది జీవితాలు నాశనమవుతున్నాయి!

ఇది పూర్తిగా గుండు చేయించడం కాదు, తెలుసా! కేవలం జుట్టు కత్తిరించడమే!

అయితే, బట్టతల ఉన్నవారికి ఏమైనా ప్రత్యేక ప్రోత్సాహకాలు ఉన్నాయేమో అని నాకు సందేహంగా ఉంది.

వారు తిరుగులేని విజయాన్ని సాధించారు!

మండల స్థాయి కబడ్డీ మరియు ఖో-ఖో పోటీలలో, వారు మొదటి, రెండవ మరియు మూడవ స్థానాలన్నింటినీ కైవసం చేసుకున్నారు.

చంద్రుడిపై క్రికెట్ మ్యాచ్ జరిగితే

1 ఫాస్ట్ బౌలర్లు బంతిని వేగంగా బౌలింగ్ చేస్తారు.

2 . బ్యాట్స్‌మన్ బంతిని పైకి కొట్టినప్పుడు, అది నెమ్మదిగా క్రిందికి వస్తుంది. పట్టుకోవడం చాలా సులభం అవుతుంది.

3 . క్యాచ్ పట్టిన ఫీల్డర్ సులభంగా చాలా ఎత్తుకు దూకి బంతిని ఉంచగలడు.

జాంటీ రోడ్స్ బహుశా 50 అడుగుల ఎత్తు ఎగురుతుంది!

4 . బంతిని నేరుగా ఫోర్ కొట్టినట్లయితే, అది వేగంగా బౌండరీని దాటుతుంది.

స్పిన్నర్లకు ఫాస్ట్ బౌలర్లు మేలు చేస్తారు. బ్యాటింగ్‌కు ప్రతికూలం. జట్టు మొత్తం నలభైకి ఔట్ అయ్యే అవకాశం ఉంది.

చంద్రయాన్ విజయవంతమైంది. ఆ శాస్త్రవేత్తలకు అభినందనలు. వారిలో ఎంతమంది ఐఐటీ (IIT)లో చదివారు?

దేశ రక్షణ కోసం మూడు రకాల దళాలు ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా వాయుసేన, నౌకాదళం... వీటికి సాంకేతిక పరిజ్ఞానం ఉన్నవారు అవసరం.

ఈ అవసరాలను తీర్చడంలో ఐఐటీలు ఏ మేరకు దోహదపడుతున్నాయి?

ప్రతి ఒక్కరూ ఆలోచించాలి!

మీ ఇంట్లోని కోడి పొరుగింటిలో గుడ్లు పెడితే ఏమవుతుంది?

అంతమాత్రాన ఐఐటీలను మూసివేయాలని గానీ, అక్కడ చదివినవారు దేశద్రోహులని గానీ అనడం లేదు.

'బ్రెయిన్ బ్యాంక్' భావన ఆధారంగా, మన యువతలోని ప్రతిభను ఇక్కడే వినియోగించుకునేలా అనేక చర్యలు చేపట్టాలి.

అది ఏమంత చిన్న విషయం కాదు!

చిక్కుడు లేదా పిండుకుడు!!

1. మలక్‌పేట్ మల్లేశం తన కూతురి పెళ్లి కోసం స్థానిక వడ్డీ వ్యాపారుల దగ్గర లక్ష రూపాయల అప్పు చేశాడు. నెలకు వంద రూపాయలకు పది రూపాయల వడ్డీ చొప్పున, ప్రతి నెలా ఐదవ తేదీలోపు చెల్లించాలనేది షరతు; ఒకవేళ చెల్లించకపోతే వడ్డీకి వడ్డీ (చక్రవడ్డీ) లెక్కించబడుతుందనేది ఒప్పందం.

అప్పు తీసుకుని రెండేళ్లు గడిచాయి. అతను ఒకటి రెండు వాయిదాలు చెల్లించలేకపోయాడు. వడ్డీ వ్యాపారుల వేధింపులు పెరిగిపోవడంతో, అప్పు తీర్చడానికి తన భార్య నగలను తాకట్టు పెట్టాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను లక్ష రూపాయలు అప్పు తీసుకున్నాడు కాబట్టి, మొత్తం వడ్డీ మరో యాభై లేదా అరవై వేలు అవుతుందని అనుకున్నాడు. కానీ, ఆ మొత్తం మూడున్నర లక్షలకు పెరిగిపోయిందని వడ్డీ వ్యాపారులు చెప్పారు. ఆ మొత్తం అంత భారీ స్థాయికి ఎలా చేరిందో అర్థం కాక అతను కుంగిపోయాడు.

అంతేకాకుండా, భర్తతో కలిసి పుట్టింటికి వచ్చిన అతని కూతురిని బలవంతంగా కారులోకి లాక్కెళ్లి తీసుకెళ్లడానికి కూడా వారు ప్రయత్నించారు. ఆ అవమానాన్ని భరించలేక మల్లేశం ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. ఇప్పుడు ఆ వడ్డీ వ్యాపారులు మల్లేశం భార్యను, అల్లుడిని వేధిస్తున్నారు. మొత్తం అప్పు ఐదు లక్షలకు పెరిగింది, దాంతో ఆత్మహత్యే తమకు మిగిలిన ఏకైక మార్గమని ఆ కుటుంబం భావిస్తోంది.

పెళ్లి కోసం తీసుకున్న అప్పు అందరికీ మరణశాసనంగా ఎందుకు మారింది?

2. తిరుపతి నాయడప్ప—ఒక ఫైనాన్షియర్. ఎవరైనా అతని దగ్గర డబ్బు డిపాజిట్ చేస్తే, అతను వంద రూపాయలకు నెలకు రెండు రూపాయల చొప్పున వడ్డీ చెల్లించేవాడు. అతని ఫైనాన్స్ కంపెనీ ఉద్యోగులు వినియోగదారుల ఇళ్లకు వెళ్లి ఆ వడ్డీని చెల్లించేవారు.

అర్థశాస్త్ర నేపథ్యం ఉన్న స్థానిక నివాసి అరవింద రావు, "ఎన్నో ఫైనాన్స్ కంపెనీలు దివాలా తీశాయి, ఇది కూడా అలాగే అవుతుంది" అని అనుకునేవాడు. కానీ, తనకు తెలిసిన వారు ఆ సంస్థ నుండి నెలవారీ వడ్డీ ఆదాయం పొందడం చూసి తన అభిప్రాయాన్ని మార్చుకున్నాడు.

అది ఒక పెద్ద సంస్థ అని, సేకరించిన డిపాజిట్లను నాయడప్ప బెంగళూరులో రియల్ ఎస్టేట్‌లో పెట్టుబడి పెడుతున్నాడని అతను భావించాడు. దివాలా తీసే ప్రమాదం లేదని నమ్మి, ఐదు కోట్ల రూపాయలను డిపాజిట్ చేశాడు. నెలకు పది లక్షల రూపాయలు ఇంటికి రావడం మొదలైంది. జీవితం సౌకర్యవంతంగా మారింది. ఇది ప్రధాన ఆదాయ వనరుగా మారడంతో అతను తన పాత వ్యాపారాన్ని వదిలేశాడు. కానీ ఆ ఆదాయాన్ని ఇంకా పెంచుకోవాలని అనుకుంటే?

అతను తన స్నేహితులు, బంధువులకు ఈ ఫైనాన్స్ పథకం గురించి చెప్పాడు. అప్పుడు వారు, "మేము అతన్ని ఎలా నమ్మాలి?" అని అడిగారు. అతను ఇలా బదులిచ్చాడు, "ఆ రిస్క్ నేను తీసుకుంటాను; ఆ డబ్బును నాకివ్వండి. అతను నాకు రెండు శాతం వడ్డీ ఇస్తాడు, నేను మీకు ఒకటిన్నర శాతం ఇస్తాను. ఆ రిస్క్ తీసుకున్నందుకు వచ్చే అర శాతం తేడా నా ఆదాయం." వారు అంగీకరించారు. అతను మరో ఐదు కోట్ల రూపాయలను సేకరించి నాయడప్ప ఫైనాన్స్ పథకంలో పెట్టుబడి పెట్టాడు. ఇప్పుడు, అతను నెలకు అదనంగా రెండున్నర లక్షల రూపాయలు సంపాదిస్తున్నాడు.

బెంగళూరులో రియల్ ఎస్టేట్ ధరలు ఆశించిన స్థాయికి పెరగలేదు. నాయడప్ప పెట్టుబడి నిర్వహణ పథకం (capital rotation scheme) కుప్పకూలింది. అతను దివాలా తీశాడు. తన ద్వారా ఆ ఫైనాన్స్ కంపెనీలో పెట్టుబడి పెట్టిన వారికి డబ్బు తిరిగి చెల్లించడానికి అరవింద రావు తన పూర్వీకుల ఆస్తులను అమ్ముకున్నాడు. అతను ఆ వ్యక్తుల నుండి ఆరోపణలను, అవమానాలను ఎదుర్కొన్నాడు. ఆర్థికశాస్త్రం చదువుకున్న అరవింద రావు ఇప్పుడు తీవ్ర మానసిక ఆందోళనలో కూరుకుపోయాడు.

3. ఒక పాఠశాల ఉండేది. దాని యజమాని చాలా ధైర్యవంతుడు; రిస్క్ తీసుకుని జీవితంలో పైకి రావాలని కోరుకునే రకం అతను. పాఠశాల వార్షిక రుసుము యాభై వేల రూపాయలు. అతను ఇలా ప్రకటించాడు, "మీరు మీ పిల్లలకు ఇక్కడ LKG నుండి పదవ తరగతి వరకు చదువు చెప్పిస్తే, మొత్తం ఫీజు ఆరు లక్షల రూపాయలకు పైగా అవుతుంది. కానీ మీరు ఆ మొత్తం మొత్తాన్ని ఇప్పుడే—ఒకేసారి చెల్లిస్తే—కేవలం రెండు లక్షల రూపాయలే ఖర్చవుతుంది."

చాలా మంది ఎలాగోలా డబ్బు సమకూర్చుకుని పూర్తి ఫీజు చెల్లించారు. తాము భారీ లాభం పొందుతున్నామని వారు భావించారు.

పాఠశాల యజమాని అలా సేకరించిన డబ్బును స్టాక్ మార్కెట్ మరియు రియల్ ఎస్టేట్‌లో పెట్టుబడి పెట్టాడు. ఆ పెట్టుబడులు భారీ లాభాలను తెచ్చిపెట్టాయి. పాఠశాల సిబ్బంది జీతాలు, భవన అద్దె వంటి నెలవారీ ఖర్చులను తీసివేసిన తర్వాత కూడా, గణనీయమైన మిగులు ఉంటుందని అతను భావించాడు.

కానీ స్టాక్ మార్కెట్ మరియు రియల్ ఎస్టేట్‌లోని ఒడిదుడుకుల వల్ల అంతా కుప్పకూలిపోయింది. పాఠశాల యజమాని మరియు తల్లిదండ్రులు తీవ్ర ఇబ్బందులను ఎదుర్కొన్నారు.

డబ్బు!

మనిషి సృష్టించినది!

అది లేకపోతే, మనిషి మరణిస్తాడు!

దాన్ని ఎలా నిర్వహించాలో తెలియకపోవడం కూడా సర్వనాశనానికి దారితీస్తుంది.

డబ్బుకు సంబంధించిన శాస్త్రం... అంటే, ఆర్థికశాస్త్రం.

ఒకప్పుడు వస్తు మార్పిడి విధానం (barter system) ఉండేది.

ఆర్థిక లావాదేవీలు చాలా తక్కువగా ఉండేవి.

అవి ఉన్నప్పుడు కూడా, ప్రజలు అప్పట్లో సాధారణ విజ్ఞత (common sense) పైనే ఎక్కువగా ఆధారపడేవారు.

పెద్దలు తమ కుటుంబంలోని యువతకు డబ్బు ఆదా చేయడం మరియు తమ స్తోమతకు మించి అప్పులు చేయకపోవడం వంటి విషయాలను నేర్పించేవారు.

ద్రవ్య లావాదేవీలు పెరిగాయి. మనం ఇప్పుడు ఆ దశను దాటి డిజిటల్ లావాదేవీల యుగంలోకి అడుగుపెట్టాము.

అర్థశాస్త్రం (Economics). తొమ్మిదో తరగతి వరకు దీని ప్రస్తావన కూడా ఉండదు. ఆ తర్వాత కూడా, కేవలం రెండేళ్లపాటు—అంటే పదో తరగతి వరకు—మాత్రమే ఇది బోధించబడుతుంది; ఇందులో ఉండేవి కేవలం మూడు లేదా నాలుగు పాఠాలు మాత్రమే. పైగా, ఇవి వాస్తవ జీవిత పరిస్థితులతో ఏమాత్రం సంబంధం లేని, పూర్తిగా సిద్ధాంతపరమైన పాఠాలు.

దీనివల్ల, కళాశాల స్థాయిలో అర్థశాస్త్రాన్ని చదవడానికి చాలా తక్కువ మంది విద్యార్థులు ఆసక్తి చూపిస్తున్నారు.

జీవనోపాధి కోసం మనం చదువుకుంటాం.

జీవించడానికి డబ్బు అవసరం (డబ్బు ఒక్కటే సరిపోదు అనేది వేరే విషయం).

అయినప్పటికీ, ఆ డబ్బును ఎలా నిర్వహించుకోవాలో తెలియకపోవడం వల్ల ప్రతి ఏటా ఎంతోమంది జీవితాలు నాశనమవుతున్నాయి.

ఎలా జీవించాలో నేర్పించడంలో విఫలమయ్యే విద్య.

అంతకంటే ఎక్కువ వడ్డీ రేట్లతో అప్పులు చేయడం అంటే, మీరు మీ చేతులతో మీరే గోతిని తవ్వుకోవడం లాంటిదే.

అదేవిధంగా, 24 శాతం లేదా అంతకంటే ఎక్కువ వడ్డీని ఆశ చూపే "నైడప్ప ఫైనాన్స్" (Naidappa Finance) వంటి సంస్థలలో మీరు డబ్బు డిపాజిట్ చేస్తే, ఆ డబ్బు ఇక తిరిగి రాదని భావించడమే మంచిది.

అమెరికా కూడా అప్పుల రహిత స్థితిని పూర్తిగా సాధించలేకపోయింది; ఇది వాస్తవమే.

కానీ అసలు ఎంత మొత్తం అప్పు తీసుకుంటున్నారు?

దానిపై ఎంత వడ్డీ చెల్లించాల్సి ఉంటుంది?

ఆ అప్పుగా తీసుకున్న పెట్టుబడితో మీరు ఏదైనా సంపదను సృష్టిస్తున్నారా? (పెట్టుబడి). అసలు మీ ప్రణాళిక ఏమిటి?

అంచనా వేసిన లాభాలు ఎంత?

అందులో ఉన్న రిస్క్ (ప్రమాదం) స్థాయి ఎంత?

ఒకవేళ పరిస్థితులు తారుమారైతే, ఆ నష్టాలను మీరు ఎలా భరిస్తారు?

బ్యాంకులు ఎటువంటి హామీ (collateral) లేకుండా సామాన్య ప్రజలకు రుణాలు ఇవ్వవు. ఒకవేళ వ్యాపారం విఫలమైతే, ఆస్తులను అమ్మడం ద్వారా అవి తమ డబ్బును తిరిగి రాబట్టుకుంటాయి.

మీరు కూడా మీ ఆర్థిక వ్యవహారాలను అదే దృక్పథంతో చూడాలి. పెట్టుబడిపై ఆశించే రాబడిని పరిగణనలోకి తీసుకోండి. ఒకవేళ మీ లెక్కలు తప్పయితే పరిస్థితి ఏమిటి?

ఇంకా చాలా విషయాలు చర్చించాల్సి ఉంది... వాటన్నింటినీ ఒకే పోస్ట్‌లో ఎలా కుదించగలను?

దీని గురించి నేను అప్పుడప్పుడు పోస్ట్‌లు చేస్తూనే ఉంటాను.

తప్పకుండా చదవండి. దీన్ని రెండు లేదా మూడు సార్లు చదవండి.

చదివి అర్థం చేసుకోండి.

ఇతరులతో పంచుకోండి.

ఎందుకంటే నిజమైన జ్ఞానమే సంతోషకరమైన జీవితానికి కీలకం.

*_విజేతలందరికీ అభినందనలు, SLATERS!_*

'ఆరోగ్యమే మహాభాగ్యం!' "విజేతలు అవకాశాల కోసం వేచి ఉండరు, వాటిని అందిపుచ్చుకుంటారు" అని SLATERS మరోసారి నిరూపించారు.

హైదరాబాద్ జిల్లా స్కూల్ గేమ్స్ ఫెడరేషన్ (SGF) నిర్వహించిన 67వ SGF ఇంటర్-స్కూల్ నాంపల్లి మండల స్థాయి టోర్నమెంట్ 2023-24లో SLATERS ఉత్సాహంగా పాల్గొని విజయం సాధించారు. వివరాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి:

*_కబడ్డీ_*

■ 17 మరియు 14 ఏళ్ల లోపు విభాగం (బాలికలు),

SLATE- అబిడ్స్ (Abids) ప్రథమ స్థానాన్ని కైవసం చేసుకుంది.

■ 14 ఏళ్ల లోపు విభాగం (బాలురు) ద్వితీయ స్థానాన్ని సాధించింది.

*_ఖో-ఖో_*

■ 14 ఏళ్ల లోపు విభాగం (బాలికలు), SLATE- అబిడ్స్ తృతీయ స్థానాన్ని సాధించింది.

■ 17 ఏళ్ల లోపు విభాగం (బాలికలు), SLATE- అబిడ్స్ తృతీయ స్థానాన్ని సాధించింది.

మా SLATERS ఆరోగ్యంగా మరియు దృఢంగా ఉండేలా చేయడంలో తల్లిదండ్రులు అందించిన మద్దతుకు మేము కృతజ్ఞతలు తెలియజేస్తున్నాము. భవిష్యత్తులో కూడా SLATERS ఇలాంటి అనేక కార్యక్రమాలలో పాల్గొని, మరిన్ని విజయాలు సాధించేలా మీ మద్దతు మరియు ప్రోత్సాహం ఇలాగే కొనసాగుతాయని ఆశిస్తున్నాము.

*_మరోసారి అభినందనలు మరియు శుభాకాంక్షలు!_*

అది ఏమంత సాధారణ విషయం కాదు!

అదొక ఉచ్చు—అప్పుల ఊబిలో చిక్కుకుపోయే దుష్చక్రం!

1. మలక్‌పేట్ మల్లేశం తన కూతురి పెళ్లి కోసం స్థానిక వడ్డీ వ్యాపారుల దగ్గర లక్ష రూపాయలు అప్పు తీసుకున్నాడు. నెలకు వంద రూపాయలకు పది రూపాయల వడ్డీ, ప్రతి నెలా ఐదవ తేదీలోపు చెల్లించాలి; చెల్లించకపోతే వడ్డీకి వడ్డీ (చక్రవడ్డీ) పడుతుంది—అదే ఒప్పందం.

అప్పు తీసుకుని రెండేళ్లు గడిచాయి. అతను ఒకటి రెండు సార్లు వడ్డీ చెల్లించలేకపోయాడు. అప్పు ఇచ్చిన వారి వేధింపులు పెరగడంతో, ఆ అప్పు తీర్చడానికి తన భార్య నగలను తాకట్టు పెట్టాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను తీసుకున్నది లక్ష రూపాయలే, మొత్తం వడ్డీ మరో యాభై లేదా అరవై వేలు అవుతుందని అనుకున్నాడు. కానీ, ఆ మొత్తం మూడున్నర లక్షలకు పెరిగిపోయిందని వడ్డీ వ్యాపారులు చెప్పారు. ఆ మొత్తం అంత భారీగా ఎలా పెరిగిందో అర్థం కాక అతను కుంగిపోయాడు.

అంతేకాదు, అప్పు ఇచ్చిన వారు తన కూతురిని—ఆమె తన భర్తతో కలిసి పుట్టింటికి వచ్చినప్పుడు—బలవంతంగా కారులోకి లాక్కెళ్లడానికి ప్రయత్నించారు. ఆ అవమానాన్ని భరించలేక మల్లేశం ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. ఇప్పుడు ఆ వడ్డీ వ్యాపారులు మల్లేశం భార్యను, అల్లుడిని వేధిస్తున్నారు. మొత్తం అప్పు ఐదు లక్షలకు చేరింది, ఇక ఆత్మహత్యే తమకు మిగిలిన ఏకైక మార్గమని ఆ కుటుంబం భావిస్తోంది.

పెళ్లి కోసం తీసుకున్న అప్పు అందరికీ మరణశాసనంగా ఎందుకు మారింది?

2. తిరుపతి నాయడప్ప—ఒక ఫైనాన్షియర్. ఎవరైనా అతని దగ్గర డబ్బు డిపాజిట్ చేస్తే, అతను నెలకు వంద రూపాయలకు రెండు రూపాయల చొప్పున వడ్డీ చెల్లించేవాడు. అతని ఫైనాన్స్ కంపెనీ ఉద్యోగులు వినియోగదారుల ఇళ్లకు వెళ్లి ఆ వడ్డీని చెల్లించేవారు.

అరవింద రావు అనే స్థానిక వ్యక్తికి ఆర్థికశాస్త్రంపై అవగాహన ఉండేది. "ఎన్నో ఫైనాన్స్ కంపెనీలు దివాలా తీశాయి, ఇది కూడా అంతే అవుతుంది" అని అతను అనుకునేవాడు. కానీ, తనకు తెలిసిన వారు ఆ సంస్థ నుండి నెలవారీ వడ్డీ ఆదాయం పొందడం చూసి తన అభిప్రాయాన్ని మార్చుకున్నాడు.

అదొక పెద్ద సంస్థ అని, సేకరించిన డిపాజిట్లను నాయడప్ప బెంగళూరులో రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారంలో పెట్టుబడి పెడుతున్నాడని అతను భావించాడు. దివాలా ముప్పు లేదని నమ్మి, అతను ఐదు కోట్ల రూపాయలను డిపాజిట్ చేశాడు. నెలకు పది లక్షల రూపాయలు ఇంటికి రావడం మొదలైంది. జీవితం సౌకర్యవంతంగా మారింది. ఇది ప్రధాన ఆదాయ వనరుగా మారడంతో అతను తన పాత వ్యాపారాన్ని వదిలేశాడు. కానీ, ఆ ఆదాయాన్ని ఇంకా పెంచుకోవాలని అనుకుంటే?

అతను తన స్నేహితులు, బంధువులకు ఈ ఫైనాన్స్ పథకం గురించి చెప్పాడు. అప్పుడు వారు, "అతన్ని మనం ఎలా నమ్మగలం?" అని అడిగారు. అతను ఇలా బదులిచ్చాడు, "ఆ రిస్క్ నేను తీసుకుంటాను; ఆ డబ్బును నాకివ్వండి. అతను నాకు రెండు శాతం వడ్డీ ఇస్తాడు, నేను మీకు ఒకటిన్నర శాతం ఇస్తాను. ఆ రిస్క్ తీసుకున్నందుకు వచ్చే అర శాతం తేడా నా ఆదాయం అవుతుంది." వారు అంగీకరించారు. అతను మరో ఐదు కోట్ల రూపాయలను సేకరించి నాయడప్ప ఫైనాన్స్ పథకంలో పెట్టుబడి పెట్టాడు. ఇప్పుడు, అతను నెలకు అదనంగా రెండున్నర లక్షల రూపాయలు సంపాదిస్తున్నాడు.

బెంగళూరులో రియల్ ఎస్టేట్ ధరలు ఆశించిన స్థాయికి పెరగలేదు. నాయడప్ప పెట్టుబడి నిర్వహణ పథకం (capital rotation scheme) కుప్పకూలింది. అతను దివాలా తీశాడు. తన ద్వారా ఆ ఫైనాన్స్ కంపెనీలో పెట్టుబడి పెట్టిన వారికి డబ్బు తిరిగి చెల్లించడానికి అరవింద రావు తన పూర్వీకుల ఆస్తులను అమ్ముకోవాల్సి వచ్చింది. ఆ వ్యక్తుల నుండి అతను ఆరోపణలు, అవమానాలను ఎదుర్కొన్నాడు. ఆర్థికశాస్త్రం చదువుకున్న అరవింద రావు, తీవ్ర మానసిక ఆందోళనలో కూరుకుపోయాడు.

3. ఒక పాఠశాల ఉండేది. దాని యజమాని చాలా ధైర్యవంతుడు; రిస్క్ తీసుకుని జీవితంలో పైకి రావాలని కోరుకునే రకం అతను. పాఠశాల వార్షిక రుసుము యాభై వేల రూపాయలు. అతను ఇలా ప్రకటించాడు, "మీరు మీ పిల్లలకు ఇక్కడ LKG నుండి పదవ తరగతి వరకు చదువు చెప్పిస్తే, మొత్తం ఫీజు ఆరు లక్షల రూపాయలకు పైగా అవుతుంది. కానీ మీరు ఆ మొత్తం మొత్తాన్ని ఇప్పుడే—ఒకేసారి చెల్లిస్తే—కేవలం రెండు లక్షల రూపాయలే ఖర్చవుతుంది."

చాలా మంది ఎలాగోలా డబ్బు సమకూర్చుకుని పూర్తి ఫీజు చెల్లించారు. తాము భారీ లాభం పొందుతున్నామని వారు భావించారు.

ఆ విధంగా సేకరించిన డబ్బును పాఠశాల యజమాని స్టాక్ మార్కెట్ మరియు రియల్ ఎస్టేట్‌లో పెట్టుబడి పెట్టాడు. ఈ పెట్టుబడులు భారీ లాభాలను తెచ్చిపెట్టాయి. పాఠశాల సిబ్బంది జీతాలు, భవన అద్దె వంటి నెలవారీ ఖర్చులను తీసివేసిన తర్వాత కూడా, గణనీయమైన మిగులు ఉంటుందని అతను భావించాడు.

కానీ స్టాక్ మార్కెట్ మరియు రియల్ ఎస్టేట్‌లోని ఒడిదుడుకుల వల్ల అంతా కుప్పకూలిపోయింది. పాఠశాల యజమాని మరియు తల్లిదండ్రులు తీవ్ర ఇబ్బందులను ఎదుర్కొన్నారు.

డబ్బు!

మనిషి సృష్టించినది!

అది లేకపోతే, మనిషి మరణిస్తాడు!

దాన్ని ఎలా నిర్వహించాలో తెలియకపోవడం కూడా సర్వనాశనానికి దారితీస్తుంది.

డబ్బుకు సంబంధించిన శాస్త్రం... అంటే, ఆర్థికశాస్త్రం.

ఒకప్పుడు వస్తు మార్పిడి విధానం ఉండేది.

ఆర్థిక లావాదేవీలు చాలా తక్కువగా ఉండేవి.

అవి ఉన్నప్పుడు కూడా, ప్రజలు అప్పట్లో సాధారణ విజ్ఞత (common sense) పైనే ఎక్కువగా ఆధారపడేవారు.

పెద్దలు తమ కుటుంబంలోని యువతకు డబ్బు ఆదా చేయడం, తమ స్తోమతకు మించి అప్పులు చేయకపోవడం వంటి విషయాలను నేర్పించేవారు.

ద్రవ్య లావాదేవీలు పెరిగాయి. మనం ఇప్పుడు దానిని దాటి డిజిటల్ లావాదేవీల యుగంలోకి అడుగుపెట్టాము.

అర్థశాస్త్రం. తొమ్మిదో తరగతి వరకు దాని ప్రస్తావనే ఉండదు. అప్పుడు కూడా, దానిని కేవలం రెండు సంవత్సరాలు—పదో తరగతి వరకు—మూడు లేదా నాలుగు పాఠాలతో మాత్రమే బోధిస్తారు. అవి కూడా నిజ జీవిత పరిస్థితులతో ఎలాంటి సంబంధం లేని, పూర్తిగా సిద్ధాంతపరమైన పాఠాలు.

ఫలితంగా, కళాశాలలో అర్థశాస్త్రం చదవడానికి చాలా తక్కువ మంది విద్యార్థులు మొగ్గు చూపుతారు.

మనం జీవనోపాధి కోసం చదువుతాము.

బ్రతకడానికి డబ్బు అవసరం (అయితే కేవలం డబ్బు మాత్రమే సరిపోదు—అది వేరే విషయం).

అయినప్పటికీ, ఆ డబ్బును ఎలా నిర్వహించాలో ప్రజలకు తెలియకపోవడం వల్ల, ప్రతి సంవత్సరం లెక్కలేనన్ని జీవితాలు నాశనమవుతున్నాయి.

మనకు ఎలా నేర్పాలో బోధించడంలో విఫలమయ్యే విద్య

జీవన విధానం.

డబ్బుకు సంబంధించిన వ్యవహారాలు జీవితంలో ఆందోళనకు ఒక ప్రధాన కారణం అవుతున్నాయి.

కేవలం క్రెడిట్ కార్డ్ ఉందన్న కారణంతో, తమ భవిష్యత్తు ఆదాయాన్ని మించి ఖర్చు చేసి, ఆ తర్వాత తమ దుస్థితికి చింతించేవారు లక్షలాది మంది ఉన్నారు. అమెరికా నుండి ఆస్ట్రేలియా వరకు... మీరు ఎక్కడికి వెళ్లినా ఒకే రకమైన ధోరణి కనిపిస్తుంది:

అప్పు చేసి కారు, ఇల్లు కొనడం... ఆపై జీవితాంతం వాటికి సంబంధించిన ఈఎంఐలు (EMI) చెల్లిస్తూ గడపడం.

"స్థిరమైన ఉద్యోగం ఉన్నప్పుడు ఈఎంఐలు కట్టడంలో తప్పేముంది? అది ఒక రకమైన పెట్టుబడి (capital investment) కాదా?" అని ఎవరైనా అడగవచ్చు.

అది నిజమే.

కానీ ఒకవేళ ఉద్యోగం పోతే పరిస్థితి ఏమిటి?

పిల్లలు పాఠశాలలో చదువుతున్నంత కాలం అంతా సవ్యంగానే ఉంటుంది.

కానీ ఆ తర్వాత కళాశాల ఫీజుల భారం ఉంటుంది... దానికి తోడు ఎప్పుడో కొన్న ఇంటికి ఈఎంఐలు కట్టాల్సి ఉంటుంది.

ఇంటికి దూరంగా ఉంటూ, ఒకటి కంటే ఎక్కువ ఉద్యోగాలు చేస్తూ ఇల్లు కొన్నవారు చాలా మంది ఉన్నారు. అయితే, తాము ఇంటిని కొన్నామా లేక ఆ ఇల్లే తమ జీవితాలను 'కొనేసిందా' (అంటే తమ జీవితాలనే మింగేసిందా) అన్న సందిగ్ధంలో వారు సతమతమవుతుంటారు.

డబ్బు నిర్వహణకు (ఆర్థిక అంశాలకు) సంబంధించి అందరూ తెలుసుకోవాల్సిన కొన్ని పాఠాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి:

1. ఇంటి అద్దె, సరుకులు, దుస్తులు, నీటి బిల్లులు మరియు ఇంధనం వంటి నెలవారీ గృహ ఖర్చులు ఒక వర్గంలోకి వస్తాయి. ఇలాంటి ఖర్చుల కోసం మీరు అప్పులు చేస్తున్నట్లయితే, మీరు ప్రమాదపుటంచున ఉన్నట్లే.

అప్పు ఎందుకు చేయాలి? మీ ఆదాయాన్ని పెంచుకోలేరా? ఖర్చులను తగ్గించుకోలేరా? దీని గురించి ఆలోచించండి. ఇలాంటి నెలవారీ ఖర్చుల (నిత్య నిర్వహణ ఖర్చులు) కోసం అప్పు చేస్తే, దాన్ని ఎలా తీరుస్తారు? మీరు చేసే అప్పు పెరిగిపెరిగి, చివరికి మీ మెడకు చుట్టుకునే ఉచ్చులా మారుతుంది. కేవలం సౌకర్యవంతమైన జీవితం కోసం ఈ రోజు అప్పు చేస్తే, రేపు మీ గతి ఏమిటి? జైలు శిక్షా? లేక మరణమా?

2. కుటుంబంలో పెళ్లి—అది సోదరి, కుమార్తె లేదా బంధువుల పెళ్లి కావచ్చు. పెళ్లి కోసం అప్పు చేయాలా? ఇతరుల ముందు గొప్పగా కనిపించడం కోసం మీరు కష్టాల్లో పడాలా? మీ స్తోమతకు అనుగుణంగా పెళ్లిని జరిపించలేరా?

డేగ ఎత్తుగా ఎగురుతుందని కోడి కూడా అలాగే ఎగరడానికి ప్రయత్నిస్తుందా? కుక్క ఎగరడానికి ప్రయత్నించడం ఎప్పుడైనా చూశారా?

వాటికి తమ పరిమితులు తెలుసు.

కనీసం ఆపాటి విచక్షణ కూడా మన మనుషులకు లేకపోతే, అది మన గురించి ఏం చెబుతుంది? 3. మీరు డబ్బును భూమిలో పాతిపెడితే, ఒక చెట్టు మొలిచి డబ్బును పండ్లుగా కాస్తుందా?

మరింత డబ్బు సంపాదించడానికి, మనిషి కష్టపడి పనిచేయాలి.

లేదా, తన డబ్బును పనిలో పెట్టాలి (పెట్టుబడి పెట్టాలి).

దాన్నే 'పెట్టుబడి' (investment) అంటారు.

మనం బ్యాంకుల్లో రికరింగ్ లేదా సేవింగ్స్ ఖాతాల ద్వారా డబ్బును జమ చేస్తాం. బ్యాంకులు ఆదాయాన్ని ఎలా సృష్టిస్తాయి? అవి కరెన్సీ నోట్లను విత్తనాల్లా నాటుతాయా? అవి మనకు వడ్డీని ఎలా చెల్లించగలుగుతున్నాయి?

బ్యాంకు మనకు ఏడు శాతం వడ్డీని చెల్లిస్తుందని అనుకుందాం. మనం జమ చేసిన డబ్బును అవి వేరొకరికి అప్పుగా ఇచ్చి, వారి నుండి 13–14 శాతం వడ్డీని వసూలు చేస్తాయి. అద్దె, జీతాలు వంటి ఖర్చులన్నీ పోను, బ్యాంకుకు లాభం మిగిలితే—అదే అసలు విషయం.

బ్యాంకు నుండి 14 శాతం వడ్డీకి అప్పు తీసుకునేవారు ఏం చేస్తారు? చాలా సందర్భాల్లో, అప్పు తీసుకున్నవారు ఆ నిధులను వ్యాపార పెట్టుబడుల కోసం ఉపయోగిస్తారు.

పైన చెప్పుకున్న ఉదాహరణలో, స్థానిక అనధికారిక రంగంలో వడ్డీ రేటు ప్రతి వంద రూపాయలకు నెలకు పది రూపాయలు ఉండేది—బ్యాంకింగ్ పరిభాషలో ఇది ఏడాదికి 120 శాతానికి సమానం. ప్రైవేట్ వడ్డీ వ్యాపారులు 120 శాతం వడ్డీ వసూలు చేస్తారు; ఒకవేళ రేటు నెలకు ఐదు రూపాయలు ఉంటే అది 60 శాతం అవుతుంది; ఇంకా తక్కువగా—అంటే 'నాయడప్ప ఫైనాన్స్ కంపెనీ' చెల్లించే నెలకు రెండు రూపాయల చొప్పున అయితే—అది 24 శాతానికి సమానం అవుతుంది.

మార్కెట్‌లో వడ్డీ రేట్లు అంత ఎక్కువగా ఉన్నప్పుడు, బ్యాంకులు మాత్రం కేవలం 14 శాతం వడ్డీకే ఎందుకు అప్పు ఇస్తాయి?

అవి పిచ్చివా లేక అవివేకమా?

మన దేశంలో, పది శాతం లాభాన్ని ఇచ్చే వ్యాపారాన్ని అత్యుత్తమమైనదిగా పరిగణిస్తారు. చాలా వ్యాపారాలు కనీసం పది శాతం లాభాన్ని కూడా సాధించలేవు; 20 శాతం లాభాలు అరుదు, ఇక 36 శాతం లాభం అనేది అత్యంత అరుదు.

ఇప్పుడు ఆలోచించండి: నాయడప్ప ఫైనాన్స్ సామ్రాజ్యం ఎందుకు కుప్పకూలింది?

తన కంపెనీలో పెట్టుబడి పెట్టిన వారికి ఆయన 24 శాతం వడ్డీని చెల్లించేవారు. అంటే, ఆయన కంపెనీ కనీసం 36 శాతం రాబడిని (return) ఆర్జించాల్సి ఉండేది.

36 శాతం లాభాన్ని ఆర్జించే కంపెనీలు ఎన్ని ఉన్నాయి? బహుశా ఇన్ఫోసిస్ (Infosys) వంటి సంస్థ కావచ్చు—అది కూడా అప్పుడప్పుడు మాత్రమే. అలాంటి కంపెనీలు నాయడప్ప వంటి వారి దగ్గర అప్పు తీసుకోవు.

నాయడప్ప రియల్ ఎస్టేట్‌లో పెట్టుబడి పెట్టేవారు. సాధారణంగా, రియల్ ఎస్టేట్ విలువలు ఐదేళ్లలో రెట్టింపు అవుతాయి, అంటే ఏడాదికి 20 శాతం రాబడి వస్తుందని అర్థం. అతని రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారాలు సజావుగా సాగితే, నాయడప్పకు 20 శాతం రాబడి వచ్చేది, కానీ అతను ప్రజలకు 24 శాతం చెల్లించవలసి ఉండేది. వాస్తవానికి, అతని ఫైనాన్స్ వ్యాపారం పుట్టకముందే చనిపోయింది—అది మొదటి నుంచే విఫలమవ్వడానికి సిద్ధంగా ఉంది. దాని పునాదులే లోపభూయిష్టంగా ఉన్నాయి. కేవలం వస్తున్న నగదును తిప్పుతూ, అతను కొంతకాలం పాటు విజయం సాధించినట్లు ఒక భ్రమను సృష్టించగలిగాడు.

అర్థశాస్త్రం చదివిన అరవింద రావు, ఒకవేళ కలం, కాగితం పట్టుకుని లెక్కలు వేసి ఉంటే, ఆ వ్యాపారం ఇక పనికిరాదని ఆయన గ్రహించి ఉండేవారు. కానీ నారాయణకు ఇతరులు ఏమి చేస్తున్నారో దానిని అనుసరించే "గుంపు మనస్తత్వం" ఉండేది. జనాదరణ పొందిన పోకడలను అనుసరించడం ద్వారానే ఎంతో మంది కీర్తిని పొందడం మనం చూశాం.

కృషి బ్యాంక్ కుప్పకూలడానికి, చార్మినార్ బ్యాంక్ మూతపడి దాని ఆస్తులు కొట్టుకుపోవడానికి, మరియు ప్రతి ఏటా ప్రతి ప్రాంతంలోని ఎన్నో ఫైనాన్స్ కంపెనీలు దివాలా తీయడానికి ఇదే ప్రధాన కారణం.

ఈ విషయాన్ని గుర్తుంచుకోండి: "నూతికి మహా" (వందకు వడ్డీ) అంటే 18 శాతం అని అర్థం.

మీరు ఆసుపత్రి ఖర్చుల కోసం డబ్బు అవసరం వంటి తీవ్రమైన పరిస్థితిలో ఉన్నట్లయితే, 24 శాతం వడ్డీ రేటు అనివార్యం కావచ్చు.

2014 నాటి 'న్యూయార్క్ టైమ్స్' కార్టూన్.

మనం ఇంకా పశువుల పెంపకం దశలోనే ఉన్నామని ఎగతాళి చేసేలా ఇది ఉంటుంది. నిన్నటి చంద్రయాన్‌తో, ఆ తెల్లని జంతువుకు తగిన గుణపాఠం చెప్పినట్లయింది. చిరునవ్వుతో కూడిన అరచేయి వికసిస్తోంది.

మీకు గుర్తుందా?

ఆ కంపెనీ మూతపడింది. సమాచారం ప్రకారం, చివరి స్టాక్ అమెజాన్‌లో ఉంది! కాదు, ఆ కంపెనీ మూతపడటం లేదు. అది అవాస్తవమని కంపెనీ స్పష్టం చేసింది.

అదొక ఆశ్రమం.

వేదికపై గురు బ్రహ్మానందం కూర్చుని ఉన్నారు.

ముందు వరుసలో శ్రీకృష్ణుడు, వేణుమాధవ్, అలీ కూర్చుని ఉన్నారు.

ముందుగా శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అంటాడు: "గురువుగారూ! మీరు ఎప్పుడూ సామాజిక మార్పు గురించి మాట్లాడుతుంటారు. అసలు దాని అర్థం ఏమిటో కాస్త వివరిస్తారా?"

గురు బ్రహ్మానందం తన శైలిని మారుస్తూ ఇలా అంటారు: "అంటే... ప్రజల అభిరుచులు, ఆలోచనలు, ప్రవర్తన... ఇలాంటివన్నీ అన్నమాట. అబ్బో!"

వెంటనే వేణుమాధవ్ ఇలా అంటాడు: "అంత క్లిష్టమైన పదాలు వాడితే మాకేం అర్థమవుతుంది గురువుగారూ? దయచేసి అందరికీ అర్థమయ్యేలా సరళమైన భాషలో చెప్పండి."

"ఇలా అన్నమాట... మీరంతా వినండి.

ఒక యువకుడు ఒక యువతిని ప్రేమించాడు.

కాలక్రమేణా అతను తన ప్రేమను వ్యక్తం చేసే విధానం ఎలా మారిందో చూద్దాం.

ముందుగా, ఇప్పటి తాతయ్యల కాలం నాటి ప్రేమ వ్యవహారాలను పరిశీలిద్దాం. ఇప్పుడు వాళ్లు తాతయ్యలు కావచ్చు, కానీ ఒకప్పుడు వాళ్లు కూడా యువకులే కదా? వాళ్లు ప్రేమలో ఉన్న రోజుల్లో, తాము ఇష్టపడిన అమ్మాయికి ఎలా ప్రపోజ్ చేసేవారో చూడండి...

'ఓ చెలియా... వెళ్ళిపోకు, వెళ్ళిపోకు...

నీ మధురమైన హృదయం నాదేనా?

కలలో చిగురించిన ఆ ప్రేమ...

...ఇప్పటికి ఫలించిందా?'" ఒక ఆకర్షణీయమైన ప్రేమికుడు...

మధురమైన స్వరంతో...

తక్కువ స్థాయి స్వరంతో (low-pitched voice)...

ఆకట్టుకునే రీతిలో...

అభ్యర్థన చేస్తూ...

"'ఓ చెలియా... నీ మధురమైన హృదయం నాదేనా?' ఎంత మధురంగా ​​అడిగాడో చూశారా? ఆమె హృదయం తనదేనా అని అడిగాడు.

అంటే ఏమిటి?

ఆ రోజుల్లో, అది ఒక దివ్యమైన ప్రేమ.

ప్రేమ అంటే రెండు హృదయాల కలయిక.

'నీ హృదయం నాదేనని నేను కలలో చూశాను. ఆ కల నిజమవుతుందా? నువ్వు అంగీకరిస్తావా?' అని అతను కోరాడు.

ఆనాటి అమ్మాయిలు—అంటే ఇప్పటి అమ్మమ్మలు, నానమ్మలు—అలా ఉండేవారు. వారికి ఆత్మగౌరవం ఉండేది, చక్కగా దుస్తులు ధరించేవారు, మంచి ప్రవర్తన కలిగిన అబ్బాయిలనే ఇష్టపడేవారు.

అది గతం.

కాలం మారింది.

కొత్త తరం వచ్చింది.

ఇప్పటి తండ్రులారా! ప్రస్తుత తరానికి చెందిన ఒక యువకుడు ఎలా ప్రపోజ్ చేస్తాడో చూద్దాం...

"హలో గురూ, జీవితం ప్రేమ కోసమే." ఆ యువకుడు ఆ మాటలతోనే మొదలుపెట్టాడు.

మీరు గమనించారా?

అతని మాటలు అచ్చం ఒక గురువులా వినిపిస్తున్నాయి. అసలు ఆ గురువు ఎవరు? చెప్పండి, ఎవరు ఆ గురువు? అది అతని సొంత తెలివితక్కువతనమా? లేక అందరికీ 'గురువు' లాంటివాడా? ఒక గురువా! దాన్ని అలాగే పిలుస్తారా? కాలం ఎంత విచిత్రం!

సరే, ఆ విషయాన్ని పక్కన పెడదాం...

"జీవితం ప్రేమ కోసమే" అంటారు కదా.

అంటే డాక్టర్ లేదా ఇంజనీర్ కావడానికి చదువుకోవడం అని అర్థం కాదు. వీధిలో ఒక అమ్మాయిని చూడగానే అది ప్రేమని అనుకోవడం—అదే జీవితం ఉద్దేశం అట.

అసంబద్ధం...

సరే, ముందుకు వెళ్దాం.

"నేను *దీని*తో ప్రేమలో పడ్డాను... కానీ *ఆమె* వద్దంటోంది..."

అయ్యో... చూశారా? ఆ స్త్రీ పట్ల కనీస గౌరవం కూడా లేదు. ఆమెను "ఇది", "అది" లేదా "వస్తువు" అన్నట్లుగా సంబోధించడం ఏంటి?

అతను *దాన్ని* ప్రేమించాడన్నమాట... అసలు ఏంటది? నువ్వు ప్రేమిస్తే ఆమె కచ్చితంగా అంగీకరించాలా? అది డిమాండా? "ఒత్తు జుట్టు... తీరంలో దుమ్ము అంటుకున్న కుర్రాడు..."

... "ఇదిగో నా హృదయం... నిన్ను బాగా చూసుకుంటాను" అని చెప్పడానికి బదులుగా, తన ఒత్తు జుట్టు, ఎత్తు, బరువు గురించి చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు...

ఇది ఎలాంటి పైపై ప్రేమ?

మిలిటరీ రిక్రూట్‌మెంట్ పరీక్ష కోసం పరేడ్ గ్రౌండ్‌లో చొక్కా లేకుండా నిలబడ్డానని అనుకుంటున్నావా? "నాకు 'కాదు' అని చెప్పిన స్త్రీ ఎవరూ లేరు... ప్రియతమా, నువ్వు ఆకర్షణీయంగా ఉన్నావు కాబట్టి నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను..."

...సరే, అతనికి దక్కాల్సిన గుర్తింపు అతనికి ఇవ్వాలి: ఆ యువకుడు నిజాయితీపరుడు. తానెలాంటివాడో మొదటి నుండే సూచనప్రాయంగా చెప్పాడు... పాపం ఆ స్త్రీ, అన్నీ తెలిసే ఆ బంధంలోకి అడుగుపెట్టింది. "నువ్వు ఆకర్షణీయంగా ఉన్నావు" అని మొదలయ్యే ప్రేమకథలు, ఆ స్త్రీ తల్లి అయ్యాక తరచుగా పురుషుడి చూపులు ఇతర స్త్రీల వైపు మళ్ళేలా చేస్తాయి. అందుకే పెళ్లయ్యాక కూడా ఆమె తన భర్త పరస్త్రీ వ్యామోహాన్ని భరించింది. అది నాన్నల తరం నాటి ప్రేమ.

అధికారాన్ని కోరుకునే ప్రేమలు.

దైవిక ప్రేమ స్థానంలో, రాక్షస ప్రేమ.

అక్కడే అసలు పతనం మొదలైంది మిత్రులారా!

ఇప్పుడు, నేటి "ముప్పై ఏళ్ల వయసు" తరాని—అంటే "యంగ్ అంకుల్స్" తరాని—చూడండి. పదేళ్ల క్రితం నాటి ప్రేమకథలను ఒకసారి గమనిద్దాం...

"నీ చూపులతో నన్ను పొడిచి చంపకు..."

అది మొదలైంది... నిజానికి అది మరణంతో మొదలైంది.

శ్మశానపు ప్రేమలు.

"నీ కళ్లు పేలిపోనివ్వు...

మికామే... అది ఒక భారం... నీ అందాన్ని స్వేచ్ఛగా వదిలేయ్...

నువ్వు 'ఛీ' అంటే, జీవితం నరకప్రాయం అవుతుంది... ...నీ యవ్వనం నాశనమైపోను..."

మిత్రులారా... నన్ను క్షమించండి... ఆ పాటను పూర్తిగా పాడలేను... ఆ మాటలు... చూశారా? శ్మశానాల్లో శవాలతో క్షుద్ర పూజలు చేసే నేపాలీ మాంత్రికుల భాష అది—"నన్ను ప్రేమించకపోతే నిన్ను చంపేస్తా! ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేస్తా!" అని బెదిరించేలా ఉంటుంది.

కాలం విచిత్రం ఏమిటంటే—గత తరం అమ్మాయిలైనా సరే, నేటి "యంగ్ ఆంటీలు" అయినా సరే—ఇలాంటి మూర్ఖులు, రౌడీలే వారికి ఆకర్షణీయంగా అనిపిస్తారు.

ఆవు చేతిలో తిన్నంత మాత్రాన, కుక్క దూడలా తింటుందా?

ఒక తరానికి చెందిన వ్యక్తి మర్యాదపూర్వకమైన అభ్యర్థన చేశాడు.

తర్వాతి తరానికి చెందిన వ్యక్తి పరోక్షంగా బెదిరించాడు.

ఆ తర్వాత తరానికి చెందిన వ్యక్తి శ్మశానపు భాషను వాడుతూ బ్లాక్‌మెయిల్‌కు దిగాడు.

ఇదే చరిత్ర...

ఈ పరిస్థితుల్లో ఒక కొత్త తరం వచ్చింది... ఇది అర్థరహితం; ఫోన్లకు బానిసైన తరం నిజంగా ఏం చేయగలదు?

మనం గొర్రెలు, మేకల సంతకు వెళ్తాం. మనకు నచ్చిన గొర్రెనో, బర్రెనో కొని ఇంటికి తెచ్చుకుంటాం. మనం ఎప్పుడైనా గొర్రెను, "నువ్వు నాతో వస్తావా?" అని అడుగుతామా?

ప్రేమలో

ఈ తరం కూడా అంతే. అమ్మాయి ఇష్టాయిష్టాలతో పనిలేదు. 'సైట్ విజిట్లు' (అమ్మాయిని చూడటానికి వెళ్లడం) గానీ, ప్రేమలేఖలు గానీ ఏమీ ఉండవు... సరదాగా చేసే సరసాలు (flirting) అసలు లేనే లేవు.

ఒక అమ్మాయి నచ్చితే...

నేరుగా తరగతి గదిలోకి వెళ్లి, అందరి ముందూ "ఈమె నాది" అని ప్రకటించేయడమే. వేలంలో ఏదైనా వస్తువు దక్కించుకున్నా సరే, దానికి డబ్బు చెల్లించాలి; ఒక పద్ధతి ఉంటుంది. కానీ ఇక్కడైతే, కేవలం ఆమె మీద ఒక రుమాలు (handkerchief) విసిరి, "ఈమె నాది" అని హక్కు చెప్పేయడమే.

ఈ రోజుల్లో అమ్మాయిలకు ఇలాంటివే నచ్చుతున్నాయి.

అదీ సంగతి... కాలం తెచ్చిన మార్పు అంతే. అర్థమైందా?

అలీ అనే విద్యార్థి నాలుక బయటపెట్టి తల ఊపుతూ: "ఏంట్రా ఇది?" (Enda Cheta)

కేవలం సరదా కోసం.

చంద్రునిపై పగటిపూట ఉష్ణోగ్రత 127 డిగ్రీల సెల్సియస్ ఉంటుంది.

ఈ రాత్రి ఉష్ణోగ్రత మైనస్ 173 డిగ్రీలుగా ఉంటుంది.

పగటిపూట నీరు ఆవిరైపోయేంత వేడి అక్కడ ఉంటుంది.

రాత్రిపూట ఉష్ణోగ్రత గడ్డకట్టే స్థాయి కంటే చాలా తక్కువగా ఉంటుంది.

అక్కడ గాలి ఉండదు.

అక్కడ శబ్దాలు వినిపిస్తాయి.

గాలి లేకపోవడం వల్ల అక్కడ ముద్రించిన మన దేశపు చిహ్నాలు అలాగే ఉంటాయి; అయితే, ఉష్ణోగ్రతలలోని భారీ వ్యత్యాసాల కారణంగా... చిన్నపాటి ఉపగ్రహాల ఆకారాలు ఉపరితలంపై మార్పులకు కారణం కావచ్చు.

చంద్రుని ఉపరితలం ఎప్పటికీ అలాగే ఉంటుందని అనుకోవడం పొరపాటు!

మీ పిల్లలు ఇస్రో శాస్త్రవేత్తల్లా మాట్లాడుతున్నారు.

అబ్బో! ఇప్పుడే ABN చంద్రిక గారు నాకు ఫోన్ చేసి అభినందనలు తెలిపారు. చాలా ధన్యవాదాలు.

డబ్బుకు సంబంధించిన సూత్రం - సామాన్య జ్ఞానం

ఆమె గత తరం నాటి ఒక ప్రఖ్యాత నటి. ఆమె మద్రాసులో నివసిస్తున్నప్పటికీ, హైదరాబాద్‌లో భూమిపై ఆసక్తి పెంచుకుని 18 ఎకరాల స్థలాన్ని కొనుగోలు చేశారు. యాభై ఐదు ఏళ్ల క్రితం, ఈ కొనుగోలు కోసం ఆమె మొత్తం 2,48,000 రూపాయలను మూడు విడతలుగా చెల్లించారు.

భూమి... అదీ హైదరాబాద్ నగర నడిబొడ్డున (ఆమె 55 ఏళ్ల క్రితం కొన్నప్పుడు అది నగర శివార్లలో ఉన్నప్పటికీ).

దాని విలువ పెరగకుండా ఉంటుందా?

2016లో ఆమె కన్నుమూసే సమయానికి, ఆ 18 ఎకరాల విలువ కనీసం 500 కోట్ల రూపాయలకు పెరిగింది.

2.5 లక్షల రూపాయలను...

...500 కోట్లతో పోల్చి చూడండి.

గతంలో ఒక పోస్ట్‌లో మార్వాడీ తండ్రి తన కొడుకుతో చెప్పిన మాటలు మీకు గుర్తున్నాయా?

"మనిషి డబ్బు ఎలా సంపాదిస్తాడు? ప్రతి అడుగు ముందడుగు వేసే కొద్దీ, డబ్బు సంపాదించే అవకాశం ఉంటుంది."

హైదరాబాద్‌లోని ఆ ప్రఖ్యాత నటి... మరియు మద్రాసులో ఉన్న ఆమె మాజీ ప్రేమికుడు... ఇద్దరూ భూమిలో పెట్టుబడి పెట్టి, ఒక్క రూపాయిని పది వేల రూపాయలుగా మార్చుకున్నారు.

ఇదే కదా డబ్బుకు సంబంధించిన సూత్రం?

ఒక్క నిమిషం ఆగండి.

ఆమె మాజీ ప్రేమికుడి జీవితానికి సంబంధించిన మరొక పోస్ట్‌లో...

మరియు ఆమె గురించిన ఈ పోస్ట్‌లో...

అడవి అనేది వెన్నెల లాంటిది (దూరం నుండి చూస్తే అందంగా ఉంటుంది, కానీ వాస్తవానికి అందుకోలేనిది లేదా దూరంగా ఉండేది) అనే ఒక సామెత ఉంది.

హైదరాబాద్‌లో ఆమెకు ఉన్న ద్రాక్ష తోట విషయంలో ఇది సరిగ్గా సరిపోతుంది.

"హైదరాబాద్‌లో 500 కోట్ల విలువైన ఎస్టేట్ నాకు ఉంది" అని చెప్పుకునే సంతృప్తి తప్ప, దాని వల్ల ఆమెకు నిజంగా ఏదైనా ప్రయోజనం చేకూరిందా?

ప్రారంభ రోజుల్లో అయితే అవును—అతను తన ద్రాక్ష తోటలో సమయం గడపడానికి ఏడాదికి ఒకసారి హైదరాబాద్‌కు వచ్చేవారు. కానీ చనిపోవడానికి ముందు ఇరవై ఏళ్లపాటు, అతను పూర్తిగా రాజకీయాల్లో మునిగిపోయారు. పరిస్థితి ఎలా తయారైందంటే, కనీసం ఐదేళ్లకు ఒకసారైనా ఆ ద్రాక్ష తోటలో ఒక్క రోజు గడపడానికి కూడా రాలేకపోయేవారు.

ఆ ఆస్తి వల్ల ప్రయోజనం ఏముంది?

ఆమెకు దాని వల్ల ఏమైనా ఉపయోగం కలిగిందా? ఆమె చనిపోవడానికి పదేళ్ల ముందు, నాటి రాజకీయ పరిస్థితుల కారణంగా, ప్రభుత్వం ఆమె భూమిని "అసైన్డ్ ల్యాండ్" (ప్రభుత్వం పేదలకు కేటాయించిన భూమి) అని పేర్కొంటూ నోటీసు జారీ చేసింది మరియు దానిని ఖాళీ చేయాలని డిమాండ్ చేసింది. పాపం ఆవిడ—ఆ వయసులో ఆ ఒత్తిడి వల్ల ఆమె రక్తపోటు (BP) బాగా పెరిగిపోయింది. ఆమె కోర్టుకు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. ఆరోగ్యం దెబ్బతినడమే కాకుండా, ఆమెకు ఉన్న కోట్ల విలువైన భూమి పూర్తిగా నిరుపయోగంగా మారింది; దానివల్ల ఆమెకు కనీస ప్రయోజనం కూడా చేకూరలేదు.

హైదరాబాద్ అంటే కేవలం ఒక భూభాగం మాత్రమేనా?

ఆమె దగ్గర అపారమైన, తరగని సంపద ఉండేది.

"డబ్బు లేకపోతే, ముసలితనంలో చూసుకునేవారు ఎవరూ ఉండరు. కొడుకైనా, కూతురైనా... చేతిలో డబ్బు ఉంటేనే ముసలితనంలో మనకు గుర్తింపు ఉంటుంది." కోట్లాది మంది భారతీయులు ఇలాగే నమ్ముతారు.

ఆస్తి అనేది ముసలితనంలో ఒక ఆసరాగా ఉండాలి, కానీ అది ప్రమాదానికి కూడా కారణం కావచ్చు.

పాపం ఆ మహిళ—ఆమెకున్న ఆస్తులే ఆమెకు శాపంగా మారాయి. ఒక కుట్రపూరితమైన మహిళ ఆమె జీవితంలోకి ప్రవేశించింది; ఆమెను ఆప్తమిత్రురాలిగా నమ్మిన ఆ వృద్ధురాలికి, ఆ మహిళ మెల్లగా విషం ఇచ్చి ఆరోగ్యాన్ని నాశనం చేసి, చిత్రహింసలకు గురిచేసింది. ఆమె జీవితం విషాదకరంగా, అర్థరహితంగా ముగిసింది.

"రాణులు అరుదు... వారు తమ కిరీటాలను వెంటబెట్టుకుని ఈ లోకాన్ని విడిచిపెట్టరు."

విప్లవ నాయకుడికి... మీరు ఎప్పుడైనా మన తెలుగు పద్యం విన్నారా?

మరొక నిజ జీవిత గాథ

విశాఖపట్నంలో ఒక వృద్ధుడు. కఠిన శ్రమతో ఉన్నత స్థాయికి ఎదిగి, భారీగా ఆస్తులను కూడబెట్టాడు.

అతనికి ఒకే ఒక కూతురు—అతని సంపదకు ఏకైక వారసురాలు.

అతను ఒక మంచి యువకుడిని ఎంపిక చేసి వారికి వివాహం జరిపించాడు.

అల్లుడు చాలా తెలివైనవాడు (కుటిల బుద్ధి కలవాడు).

"నెలకు అద్దె రూపంలోనే ఇరవై లక్షలు వస్తాయి. దానికి తోడు వందల కోట్ల విలువైన స్థిరాస్తులు ఉన్నాయి. అందరూ కష్టపడి పనిచేస్తే, చివరకు అనుభవించేది ఎవరు?" అని అతను ఆలోచించాడు. ఏడాదికి మూడుసార్లు విదేశీ పర్యటనలు, క్యాసినోలు, మద్యం—నలభై ఏళ్లు వచ్చేసరికి అతను తన మూత్రపిండాలను (kidneys) కోల్పోయాడు.

పాపం ఆ విశాఖ వృద్ధుడు—తాను బతికి ఉండగానే తన కూతురు విధవరాలు కావడం చూశాడు. అతని మనవడు కూడా తండ్రి బాటలోనే నడుస్తున్నాడు. ఆస్తులను అప్పగించడం తన కూతురికి చేసిన ఘోరమైన ద్రోహం అని గ్రహించే సమయానికి, వృద్ధాప్యం అతన్ని పూర్తిగా కబళించేసింది.

ఇప్పుడు కథ మరో మలుపు తిరిగింది. మూడవ కథ!

కృష్ణా జిల్లాకు చెందిన ఒక రైతు... వందల ఎకరాల భూమికి యజమాని. అతనికి బాగా చదువుకున్న కొడుకు ఉన్నాడు, అతను పాతికేళ్ల క్రితమే అమెరికాలో స్థిరపడ్డాడు. ఆ వృద్ధుడు ఇటీవల మరణించాడు.

ఇన్ని ఏళ్లుగా ఇక్కడి ఆస్తులను తండ్రే చూసుకుంటూ వచ్చాడు. కొడుకు రెండేళ్లకు లేదా మూడేళ్లకు ఒకసారి భారతదేశానికి వచ్చేవాడు. అతని కొడుకు ఇప్పుడు కాలేజీలో చదువుతున్నాడు; కనీసం ఐదేళ్లకోసారైనా భారతదేశాన్ని సందర్శించడం అతనికి అస్సలు ఇష్టం లేదు.

అమెరికాలో నివసిస్తున్న ఆ యాభై ఏళ్ల వ్యక్తి తీవ్ర ఆలోచనలో పడ్డాడు.

అక్కడ చెల్లించే పన్నులకు అదనంగా, తనకు వచ్చే అద్దె ఆదాయాన్ని అమెరికాకు తరలించాలంటే భారత ప్రభుత్వానికి 31% పన్ను చెల్లించాల్సి ఉంటుంది. ఒకవేళ ఆ డబ్బును భారతదేశంలోనే తిరిగి పెట్టుబడి పెట్టాలని ఆలోచిస్తే, నేటి 'బేనామీలు' (అతని తరపున ఆస్తులు చూసుకునేవారు) రేపు ప్రమాదకరమైన ముప్పుగా మారతారేమోనని అతనికి భయం. అతను బతికి ఉన్నంత కాలం పెద్దగా సమస్య ఉండకపోవచ్చు, కానీ అతని కొడుకుకు ఆ పూర్వీకుల భూమి సరిహద్దులు కూడా తెలియవు. ఇప్పుడు ఆ భూమిని అమ్మేస్తే సమాజంలో పరువు పోతుందనీ, తన తండ్రి ఆత్మ క్షోభిస్తుందేమోననీ అతను ఆందోళన చెందుతున్నాడు. ఒకవేళ ఇప్పుడు భూమిని అమ్మేసి ఆ డబ్బును అమెరికాకు తరలిస్తే, 20% 'క్యాపిటల్ గెయిన్స్ టాక్స్' (మూలధన లాభాల పన్ను) కట్టాల్సి వస్తుంది. తనలాంటి భారతీయ మూలాలున్న వ్యక్తులు తరాల మార్పు కారణంగా పెద్ద ఎత్తున భారతీయ భూములను అమ్మడం ప్రారంభిస్తే, ప్రభుత్వం పన్నును 50%కి పెంచవచ్చని లేదా పూర్తిగా కొత్త చట్టాలను తీసుకురావచ్చని అతను ఆందోళన చెందుతున్నాడు.

ఆ భారతీయుడు

ఆస్తులు... పాపం ఆ వ్యక్తి... యాభై ఏళ్ల వయసులో, అమెరికా జీవితం అతనికి రక్తపోటును, నిద్రలేమిని తెచ్చిపెట్టింది.

దేవుడికి కొంచెం అల్లరి స్వభావం ఉంటుంది (దేవుడిని నమ్మని వారు దీనిని ప్రకృతి లేదా సామాజిక పరిస్థితులకు ఆపాదించవచ్చు).

డబ్బు లేకపోతే కష్టమే.

అలాగే, మరీ ఎక్కువ డబ్బు ఉన్నా కష్టమే.

అమెరికాలో ఉన్న ఆ యాభై ఏళ్ల వ్యక్తి నిద్రపోవడానికి మందు బిళ్ళ వేసుకోవాల్సి వస్తోంది. నాకు కూడా ఇప్పుడు నిద్ర వస్తోంది.

"అమాయకపు నాగన్నా... బతకాలంటే డబ్బు కావాలి కదా... నిజమే.

డబ్బుకు సంబంధించిన సూత్రం (science of money) తెలుసుకోవాలి. అది నిజం.

ఆస్తులు సంపాదించాలి. అది కూడా అంతే నిజం. కానీ కనీస అవసరాలకు మించి ఆస్తులు ఉంచుకుంటే, అవి సమాజపు ఆస్తి అవుతాయి. వాటి విషయంలో ధర్మబద్ధమైన బాధ్యత నీదే. కష్టపడి పనిచేయి. తెలివిగా డబ్బు సంపాదించు. పరిశ్రమ లేదా వ్యాపారం మొదలుపెట్టు. అది అందరికీ ఉపయోగపడేలా ఉండాలి. నా బావిలోని నీరు నాదే అని భావించి, పొరుగువారికి దాన్ని వాడుకోనివ్వకపోతే, ఆ నీరు పాడైపోతుంది కదా.

జీవిత సారాంశం ఇదేనా - డబ్బు సంపాదించడమే గొప్ప గుణమా? అంతా నాకే డబ్బు కావాలనుకోవడం? డబ్బు వల్ల కలిగే ఆనందాన్ని పొందాలనుకుంటే, ఆ డబ్బు మూటలే నిన్ను కాటేస్తాయి.

మార్వాడీలు తరతరాలుగా సంపద ఉన్నప్పటికీ కుటుంబం, బంధుత్వం, పిల్లల పెంపకం వంటి సామాజిక సూత్రాలను పాటిస్తారు... పార్సీలు అంతకంటే సంతోషకరమైన జీవితాన్ని గడుపుతారు.

డబ్బుకు సంబంధించిన సూత్రం ముఖ్యం. అంతకంటే ముఖ్యమైనది డబ్బు.

మరిన్ని వివరాలు కావాలంటే ఈశావాస్యోపనిషత్తు, భగవద్గీత, పతంజలి యోగ సూత్రాలు చదవండి."

కల ముగిసింది. అమెరికా అతన్ని నిద్రలేపింది. కలలో అతనికి ఎవరు బోధించారో అతనికి అర్థం కాలేదు.

పోస్ట్ పూర్తయింది.

శుభోదయం.

సర్వేలో పాల్గొన్న ప్రజలు సంతోషంగా ఉన్నారు.

పోస్ట్ - అమర్‌నాథ్ వాసిరెడ్డి గారు

· · ఈ అనువాదాన్ని రేట్ చేయండి

అధ్యయనం ఆధారంగా, వారు చాలా మంచి విషయాలను కనుగొన్నారు!

కోవిడ్ వ్యాక్సినేషన్ తీసుకున్న తర్వాత పైకి వెళ్లకుండా తప్పించుకున్న వారు, గతంలో ఉపయోగించిన కొత్త బూస్టర్ షాట్‌ను ఇప్పుడు చేతికి (భుజం) అప్లై చేస్తే చాలా బాగా పని చేస్తుందని తెలుస్తోంది. ఎవరికైనా జీవితం పట్ల ద్వేషం ఉంటే, మీరు ప్రయత్నించవచ్చు. అమర్‌నాథ్ వాసిరెడ్డి ద్వారా

డబ్బుకు సంబంధించిన ఆర్థిక సూత్రాలు అర్థం కాకపోతే ఎలా బతుకుతావు భయ్యా?

ఒక తెలుగు వ్యక్తి.

అమెరికాలో స్థిరపడిన తన కొడుకు పంపిన 'వైట్ మనీ'తో కోకాపేటలో ఐదు కోట్ల రూపాయల విలువైన ఫ్లాట్‌ను కొనుగోలు చేశాడు. గృహప్రవేశాన్ని ఘనంగా జరుపుకున్నాడు. అయితే, "ఈ వయసులో ఇంత ఖరీదైన ఫ్లాట్‌లో ఉండటం వల్ల ప్రయోజనం ఏంటి?" అని ఆలోచించి, మంచి అద్దె వస్తే దాన్ని అద్దెకు ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకుని ఒక ఏజెంట్‌కు సమాచారం ఇచ్చాడు.

ఆ ఏజెంట్ ఒక మార్వాడీ క్లయింట్‌ను తీసుకువచ్చాడు.

నెలకు రెండు లక్షల అద్దె.

ఆ తెలుగు వ్యక్తి భార్య ఇలా అనుకుంది: "అమ్మో! నెలకు రెండు లక్షల అద్దె! ఇది మంచి డీల్ లాగే ఉంది. ఈ మార్వాడీల దగ్గర బోలెడంత డబ్బు ఉంటుంది. అద్దె ఇంట్లో ఉండటానికి కూడా రెండు లక్షలు ఖర్చు చేయడానికి వాళ్లు సిద్ధంగా ఉంటారు. కాలక్రమేణా అద్దె పెరుగుతూనే ఉంటుంది కదా?

మార్వాడీలు తెలివైనవాళ్లని అంటారు కదా... మరి ఇది ఎలాంటి తెలివితేటలు?"

ఒక మార్వాడీ మరియు అతని పన్నెండేళ్ల కొడుకు...

"నాన్నా... మన దగ్గర వంద కోట్ల ఆస్తి ఉంది కదా? మరి మనం అద్దె ఇంట్లో ఎందుకు ఉంటున్నాం? నువ్వు సులభంగా సొంత ఇల్లు కొనొచ్చు కదా."

"ఇది దురదృష్టం కాదు బాబూ, ఇది తెలివైన ఆలోచన. మనం గనక ఇప్పుడు ఆ ఫ్లాట్ కొంటే, మన దగ్గరున్న ఐదు కోట్ల పెట్టుబడి అందులో చిక్కుకుపోతుంది. కానీ అదే డబ్బును మన వ్యాపారంలో పెడితే అది రెట్టింపు అవుతుంది. రెండేళ్లు లేదా మూడేళ్లలో ఆ ఐదు కోట్లు పది కోట్లుగా మారుతాయి. పైగా, ఇందులో నష్టం మనకు లేదు బాబూ—ఆ తెలుగు ఇంటి యజమానికే నష్టం. అతను ఐదు కోట్లు పెట్టుబడి పెట్టాడు—అదీ 'వైట్ మనీ'. నెలకు ఒక శాతం వడ్డీ లెక్కేసినా, అది నెలకు ఐదు లక్షలు అవుతుంది. బ్యాంక్ రికరింగ్ డిపాజిట్ రేట్ల ప్రకారం చూసినా మూడు లక్షలు అవుతుంది. కానీ మనం అతనికి చెల్లించే అద్దె కేవలం రెండు లక్షలే. అంటే, వాస్తవానికి అతను మనకు నెలకు మూడు లక్షలు ఉచితంగా చెల్లిస్తున్నట్టే లెక్క. అర్థమైందా? డబ్బు అతనిది, కానీ అనుభవించేది మనం. ఒకవేళ మనకు బోర్ కొడితే, రెండేళ్ల తర్వాత ఖాళీ చేసి, ఇంకా మంచి లొకేషన్‌లో మరో ఫ్లాట్ లేదా విల్లా అద్దెకు తీసుకోవచ్చు."

"కానీ నాన్నా... ఫ్లాట్ కొంటే దాని విలువ పెరుగుతుంది కదా? మరి అది నష్టం ఎలా అవుతుంది?" "ఫ్లాట్ల ధరలు చాలా నెమ్మదిగా పెరుగుతాయి నాయనా! పదేళ్లలో అవి రెట్టింపు అవ్వొచ్చు. పోస్ట్ ఆఫీస్ పథకాలలో కూడా నీకు అంతకంటే మంచి రాబడి వస్తుంది. నేను చెప్పినట్లుగా—ఈ ఐదు కోట్లను వ్యాపారంలో తిప్పుతూ ఉంటే, రాబోయే మూడేళ్లలో నేను మరో ఐదు కోట్లు సంపాదిస్తాను."

"అలా జరుగుతుందా నాన్నా? మరి మన ఇంట్లో అద్దెకు ఉండే ఆ తెలుగు వ్యక్తి కూడా అలాంటి పనే ఎందుకు చేయకూడదు?"

"అరేయ్ నాయనా! అందుకే నీకు కాస్త తెలివితేటలు ఉండాలి. డబ్బుకు సంబంధించిన సూత్రాలను నువ్వు అర్థం చేసుకోవాలి—అది మన రక్తంలోనే ఉంది. షేర్లు కొనడం... ప్రీ-లాంచ్ ఆఫర్లలో ఫ్లాట్లు బుక్ చేసుకుని, నిర్మాణం పూర్తయ్యాక రెట్టింపు ధరకు అమ్మడం... అధిక వడ్డీకి అప్పులు ఇవ్వడం... హవాలా... ఇలా చాలా మార్గాలు ఉన్నాయి నాయనా. హవాలా, అధిక వడ్డీకి అప్పులు ఇవ్వడం చట్టవిరుద్ధం, అందుకే నేను అవి చేయను; కానీ నా స్నేహితుల్లో కొందరు చేస్తుంటారు."

"కానీ స్టాక్ మార్కెట్ అంటే జూదం లాంటిదని అంటారు కదా నాన్నా?"

"ఎవరో కొన్నారని లేదా మీడియా సృష్టించిన హడావిడిని చూసి షేర్లు కొని, ఆ తర్వాత అమ్మేయడం... *అది* జూదం అవుతుంది నాయనా. మన పద్ధతి ఏమిటంటే, మూల సూత్రాలను అర్థం చేసుకుని వ్యాపారం చేయడం. ఒక కంపెనీ పనితీరు ఎలా ఉంది? మార్కెట్ ధోరణి ఎలా ఉంది? ఇవన్నీ నువ్వు లోతుగా అర్థం చేసుకోవాలి. నువ్వు ఇంకా చిన్నవాడివి; సమయం వచ్చినప్పుడు నీకు అన్నీ నేర్పిస్తాను."

"అవును నాన్నా. మా స్కూల్లో చదివిన ఒక పూర్వ విద్యార్థి స్టాక్ మార్కెట్ ద్వారా పదేళ్లలో 250 కోట్లు సంపాదించాడట; మా కరస్పాండెంట్ మాకు చెప్పారు. అతను *Financial Nirvana* (ఫైనాన్షియల్ నిర్వాణ) అనే పుస్తకం కూడా రాశాడు. అర్థశాస్త్రం అనేది ప్రతి ఒక్కరూ తెలుసుకోవాల్సిన విషయం అని మా టీచర్ చెప్పారు. అలాగే ఏ పని చేసినా వృత్తిపరమైన నైపుణ్యంతో (professionally) చేయాలని కూడా చెప్పారు. అంటే ఏమిటి నాన్నా?" "చూడు నాయనా, డబ్బుకు సంబంధించిన శాస్త్రీయ సూత్రాలను అర్థం చేసుకుని, వృత్తిపరమైన దృక్పథంతో వ్యవహరించే తెలుగువారు చాలా తక్కువ. మన ఫ్లాట్‌లో అద్దెకు ఉంటున్న ఆ తెలుగు వ్యక్తిని చూడు—పాపం—అతనికి డబ్బు నిర్వహణలోని మెలకువలు తెలియవు. ఆ ఫ్లాట్ సొంతం చేసుకోవడం వల్ల నిజానికి అతను డబ్బు నష్టపోతున్నాడన్న విషయం అతనికి అర్థం కావడం లేదు. ఒకవేళ అర్థమైనా, ఆ డబ్బును సరైన మార్గంలో ఎలా పెట్టుబడి పెట్టాలో అతనికి తెలియదు. కేవలం ఉద్యోగం చేయడం ద్వారా ఒక మనిషి ఎంత సంపాదించగలడు? ఒక స్థాయి దాటిన తర్వాత, డబ్బుతోనే మరింత డబ్బును సృష్టించుకోవాలి. నేను నీకు చెప్పినట్లుగా... దీన్ని వృత్తిపరంగా నిర్వహించాలి. ఉదాహరణకు 'ప్రీ-లాంచ్ ఆఫర్' (pre-launch offer) గురించి ఆలోచిద్దాం. నీకు తెలిసిన వారెవరైనా అపార్ట్‌మెంట్లు కడుతూ, ప్రారంభంలో తక్కువ ధరకు ఆఫర్ చేస్తుండవచ్చు; అలాంటి పథకాలలో పెట్టుబడి పెట్టడానికి ప్రజలు తరచుగా తమ ఆస్తులన్నింటినీ అమ్మేస్తుంటారు లేదా అధిక వడ్డీకి అప్పులు కూడా చేస్తుంటారు. ఒకవేళ నిర్మాణం పూర్తి కాకపోతే, వారికి ఆత్మహత్యే ఏకైక మార్గంగా మిగులుతుంది. అది మన పద్ధతి కాదు నాయనా. ఇందులో భావోద్వేగాలకు తావుండకూడదు; డబ్బు విషయంలో రాజీపడకుండా వ్యవహరించాలి. ప్రీ-లాంచ్ డీల్ ఇచ్చే బిల్డర్ నేపథ్యాన్ని, వారి పనితీరును మనం క్షుణ్ణంగా పరిశీలిస్తాం. వారు ప్రాజెక్ట్‌ను ఖచ్చితంగా పూర్తి చేస్తారని నమ్మకం కలిగిన తర్వాతే పెట్టుబడి పెడతాం. మనం దీన్ని ఎలా చేస్తామంటే: మన దగ్గర వంద కోట్లు ఉంటే, అందులో ఐదు కోట్లు మాత్రమే పెట్టుబడి పెడతాం. ఒక తెలుగు సామెత చెప్పాలంటే, ఇది కొండకు వెంట్రుకను కట్టడం లాంటిది—దాన్ని లాగితే కొండ నీతో పాటు కదులుతుంది; ఒకవేళ అది తెగిపోతే, నువ్వు కోల్పోయేది కేవలం ఒక వెంట్రుకను మాత్రమే. వంద కోట్లలో ఐదు కోట్లు పోయినా మనకు పెద్దగా నష్టం ఉండదు. చేతిలో కేవలం ఐదు కోట్లు ఉంచుకుని, వెయ్యి కోట్ల విలువైన భారీ రిస్క్ ఉన్న వ్యాపారాన్ని చేపట్టగలిగేవాడే నిజమైన తెలుగు పారిశ్రామికవేత్త. నువ్వు చూసే ఉంటావు కదా నాయనా? ఒక కుటుంబం ఒకే తరంలో ఎంత గొప్పగా ఎదిగి, ఆ తర్వాత ఎలా దివాలా తీస్తుందో..."

...రెండో లేదా మూడో తరానికే ఆగిపోతారు. మనం అలా కాదు; తరాల తరబడి వ్యాపారంలో ఉన్నాం. నష్టాలు, కష్టాలు వ్యాపారంలో సహజం నాయనా. అయినా, మార్వాడీలు దివాలా తీసి ఆత్మహత్యలు చేసుకోవడం చాలా అరుదుగా చూస్తాం. దానికి కారణం మనం డబ్బుకు సంబంధించిన శాస్త్రాన్ని—అంటే అర్థశాస్త్రాన్ని—నేర్చుకోవడమే. ఇప్పుడు నేను నీకు అదే నేర్పిస్తున్నాను. మా నాన్నగారు నాకు కూడా అదే నేర్పించారు. మా రోజుల్లో పాఠశాలల్లో కూడా ఇలాంటి పాఠాలు చెప్పేవారు; కానీ ఈ రోజుల్లో అంతా 'IIT ఫౌండేషన్' కోర్సుల గురించే చర్చ. వాళ్లు కేవలం గణితం, భౌతిక శాస్త్రం మాత్రమే బోధిస్తారు—అది సాధారణ విజ్ఞత (common sense) లోపించడానికి దారితీయదా?

"ఈ సంవత్సరం దీపావళికి మనం రాజస్థాన్ వెళ్తున్నామా, నాన్నా?"

"అవును నాయనా. ఏడాది పొడవునా వ్యాపారమే కదా... దీపావళి సందర్భంగా పది రోజులు కాస్త విశ్రాంతి తీసుకుందాం. ఆనందంగా గడుపుదాం. మనది కేవలం ఉమ్మడి కుటుంబం మాత్రమే కాదు నాయనా, ఇంకా చాలా మంది బంధువులు ఉన్నారు. అందరం కలిసి పది రోజులు గడుపుతాం. రేపు ఏవైనా కష్టాలు వస్తే, మనకు అండగా నిలవడానికి వాళ్లు ఉంటారు నాయనా! డబ్బు తెలుగు వారిని విడదీసింది, కానీ మనందరినీ కలిపి ఉంచేది మాత్రం ఆ డబ్బు, ఆ సామాజిక స్పృహే నాయనా."

"బాపూ... తెలుగువారందరూ డబ్బు నిర్వహణ విషయంలో అంత శ్రద్ధ చూపిస్తారా?"

"కాదు నాయనా. తెలుగువారిలో వ్యాపార వర్గాలు ఒక మినహాయింపు. మిగిలిన వారిలో అక్కడక్కడా కొందరు మినహాయింపుగా ఉంటారు. వారిలో చాలా తక్కువ మందికి మాత్రమే డబ్బుకు సంబంధించిన శాస్త్రం తెలుసు. అది మన రక్తంలోనే ఉంది నాయనా... నేను చెప్తున్నాను కదా."

"బాపూ... పదవ తరగతి పూర్తయ్యాక నేను MPC గ్రూప్ తీసుకుని ఇంజనీరింగ్ చేస్తాను."

"నాయనా, నువ్వు అమెరికా వెళ్లి సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా స్థిరపడతావా?"

"లేదు నాన్నా... నేను అమెరికా వెళ్లినా లేదా ఆస్ట్రేలియా వెళ్లినా, నా దేశంలోనే ఉంటాను... స్టార్టప్ ద్వారా వేల మందికి ఉద్యోగాలు ఇస్తాను. ఉద్యోగాల కోసం క్యూలో నిలబడను. నేనే ఉద్యోగాలు ఇస్తాను. వేరొకరి దగ్గర ఉద్యోగంలో చేరితే, అది 60 ఏళ్ల వరకే మనది అవుతుంది. అదే సొంత వ్యాపారం అయితే, చివరి వరకు మనదే ఉంటుంది కదా బాపూ?"

"శభాష్ నాయనా! పులి కడుపున పులే పుడుతుంది కదా!"

దివిక్ష కథ చెబుతోంది, UKG

నిన్న :

భారతదేశం కర్మభూమి. ఎంతోమంది మహనీయుల జన్మస్థలం. ఇక్కడ జన్మించడం ఒక గొప్ప విషయం.

నేడు :

"ఇదేం విధిరాత, మనం ఇక్కడ పుట్టేశాం! ఇక్కడి నుండి పారిపోవడమే మేలు."

ఇదేనా మార్పు? కేవలం యాభై ఏళ్లలోనా?? కానీ...

రేపు :

????

(అనాథలకు క్షమాపణలతో)

అమెరికాలో ఉన్నవారికి సంపాదన.. ఖర్చు.. రెండూ డాలర్‌లోనే.

మీరు వెయ్యి డాలర్లు సంపాదించి ఎనభై వేలు అని సంతోషిస్తే..

ఇక్కడ ఇండియాలో పదివేల జీతం తీసుకునే వ్యక్తికి యాభై లక్షల జీతం (ఇరాన్ కరెన్సీలో).. నెలకు కోటిన్నర.. తుడిచిపెట్టుకుపోవచ్చు.

గత కొన్నేళ్లుగా చైనీయులు, మెక్సికన్లు, మరియు భారతీయులు అమెరికాలోకి పెద్ద సంఖ్యలో వలస వస్తున్న సమూహాలు.

చాలామంది మెక్సికన్లు అక్రమంగా వస్తారు; చాలామంది భారతీయులు వీసా నిబంధనలలోని లొసుగులను ఉపయోగించుకుని వస్తారు; మరియు చైనీయులు తమదైన ప్రత్యేక పద్ధతులను ఉపయోగించి వస్తారు.

ప్రజలు ఉన్నత విద్య కోసం అక్కడికి వెళ్లి శాశ్వతంగా స్థిరపడుతున్నారు, దీనివల్ల అమెరికాలో కొత్త వలసదారుల సంఖ్య భారీగా పెరుగుతోంది.

ఒక వర్గం ఉపాధి కోసం పోరాడుతుండగా, పౌరులలో వారి పట్ల వ్యతిరేకత పెరుగుతోంది.

గోధుమ రంగు భారతీయులు, పసుపు రంగు చైనీయులు, మరియు మెక్సికన్ల వంటి శ్వేతజాతీయేతర సమూహాల ఉనికి, శ్వేతజాతీయులైన అమెరికన్లలో పెరుగుతున్న వ్యతిరేకతకు ఆజ్యం పోసింది; ఈ భావన తరచుగా డొనాల్డ్ ట్రంప్‌తో ముడిపడి ఉంటుంది.

ట్రంప్ ఓడిపోయారు, మరియు బైడెన్ గెలిచారు; లేకపోతే, అక్రమ వలసదారులపై కఠిన చర్యలు బహుశా ఇప్పటికి అమలు చేయబడి ఉండేవి.

సంవత్సరాల క్రితం అమెరికాకు వలస వచ్చి, ఆ తర్వాత పౌరసత్వం పొందిన భారతీయ సంతతికి చెందిన ప్రజలు ట్రంప్ యొక్క జాత్యహంకార చర్యలను వ్యతిరేకించారు. గణనీయమైన భారతీయ సంతతి జనాభా ఉన్న కాలిఫోర్నియా వంటి రాష్ట్రాలలో రిపబ్లికన్ పార్టీ ఓటమికి ఈ వ్యతిరేకత ఒక ప్రధాన కారణంగా నిలిచింది.

ఇక్కడి మీడియా ప్రతి ఒక్కరినీ కేవలం "మనవాళ్ళు" (*మనలు*) అని ముద్ర వేయడానికి మొగ్గు చూపుతుంది. అయితే, పరిస్థితిని లోతుగా అర్థం చేసుకోకుండా విశ్లేషించడం వల్ల ఇలాంటి అతి సరళీకరణలు జరుగుతాయి.

స్థూలంగా చెప్పాలంటే, ఈ "మనవాళ్ళు" మూడు వర్గాలుగా విభజించబడ్డారు.

"కొబ్బరి" సమూహం: వీరు Y2K సంక్షోభానికి ముందు—అంటే 2000వ సంవత్సరానికి పూర్వం వలస వెళ్లిన వ్యక్తులు. వారు అసాధారణ ప్రతిభ కలిగిన వృత్తి నిపుణులు. అప్పటి నుండి వారు అమెరికన్ పౌరులు అయ్యారు, మరియు వారి పిల్లలు, మనవళ్లు కూడా అమెరికన్ పౌరులే.

2000వ సంవత్సరం నుండి భారతీయులు భారీ సంఖ్యలో వస్తున్నారు. దురదృష్టవశాత్తు, స్థానిక చట్టాలు మరియు సంప్రదాయాలను తరచుగా పట్టించుకోకపోవడం వల్ల, భారతీయుల పట్ల అసహనం, ద్వేషం పెరుగుతున్నాయి. దీని ప్రభావం మనపై—ముఖ్యంగా కొత్త తరంపై—గణనీయంగా ఉంది; ప్రజలు తమ మనవళ్ల భవిష్యత్తు పరిణామాల గురించి ఆందోళన చెందుతున్నారు.

మధ్యతరగతి విషయానికి వస్తే: చాలామంది 2000వ సంవత్సరం తర్వాత వెళ్లిపోయారు. వారి పిల్లలు ఇప్పుడు ఆయా దేశాల పౌరులు. వీరిలో కొందరు ఇప్పుడు తమ మూలాలకు తిరిగి వెళ్లాలని ఆలోచిస్తున్నారు.

కొత్త సరుకులు vs. పనికిరాని సరుకులు

ఇది ఎప్పుడు మొదలైందో కచ్చితమైన గీత గీయడం లేదా ఒక నిర్దిష్ట సంవత్సరాన్ని పేర్కొనడం కష్టం, కానీ ఈ ధోరణి ఇటీవల కాలంలో బాగా పెరిగింది. ఇప్పుడు వెళ్ళిపోతున్న ప్రతి ఒక్కరినీ అసమర్థులుగా ముద్ర వేయడం సరికాదు; ఈ యువ తరంలో, 2000వ సంవత్సరానికి ముందు వలస వెళ్లిన వారి కంటే కూడా ఎక్కువ ప్రతిభ, కష్టపడి పనిచేసే తత్వం ఉన్న వ్యక్తులు ఉన్నారు. అయితే, సమస్య ఏమిటంటే అలాంటి వ్యక్తులు సంఖ్యలో చాలా తక్కువగా ఉన్నారు.

2000వ సంవత్సరానికి ముందు అమెరికా వెళ్లడాన్ని ఒక గొప్ప విజయంగా, అపారమైన గర్వకారణంగా భావించేవారు.

కానీ ఇప్పుడు?

కోటి రకాల పేదరికాన్ని తట్టుకోవడానికి లెక్కలేనన్ని పథకాలు ఉన్నాయి.

పంజాబీలు అక్రమంగా వలస వెళ్లి అక్కడ స్థిరపడటానికి తరచుగా "బూటకపు వివాహాల"ను ఆశ్రయిస్తారు—ఒక పౌరుడిని పెళ్లి చేసుకుని, ఆ తర్వాత విడాకులు తీసుకుంటారు.

అక్కడి పౌరులకు ఇది అదనపు ఆదాయ వనరుగా ఉపయోగపడుతుంది. ఈ ప్రయోజనం కోసం ఒక దళారీల నెట్‌వర్క్ మొత్తం పుట్టుకొచ్చింది: పెళ్లి, డబ్బు, విడాకులు—ఆ తర్వాత మళ్లీ పెళ్లి, డబ్బు, విడాకులు—అంతులేని ఒక చక్రం.

గుజరాతీలు వేరే మార్గాన్ని అనుసరిస్తారు. వారు వ్యాపారంలో రాజులు; చట్టంలోని లొసుగులను ఉపయోగించుకోవడం వారికి సహజ స్వభావం—ధోక్లా తినడం అంత సహజం.

తెలుగు ప్రజలకు వారిదైన పద్ధతి ఉంది. నిన్నటి పోస్ట్‌లో నేను చెప్పినట్లుగా, "పరోక్ష" మార్గాన్ని ఎంచుకునే వారి సంఖ్య విపరీతంగా పెరుగుతోంది.

చైనీయులు తెలివైనవారు...

వారికి గొప్ప దూరదృష్టి ఉంది. వారు గుడ్డిగా గుంపును అనుసరించరు. ఈ సమస్య అమెరికాలోని ఉన్నత విద్య పట్ల ఉన్న "డేగ" మనస్తత్వం నుండి పుట్టింది—ఇది ప్రచారంతో పెరిగిన ఒక ధోరణి. ఉన్నత విద్య పూర్తి చేసిన వెంటనే తిరిగి వస్తామని ప్రతిజ్ఞ చేసే వారిలో కేవలం ఒక శాతం మంది మాత్రమే వాస్తవానికి అలా చేస్తున్నారు. నిజానికి, ఉపాధి కోసం విదేశాలకు వెళ్లే చైనీయుల నిష్పత్తి యాభై శాతానికి పడిపోయింది, అయితే భారతీయుల సంఖ్య వేగంగా మారుతూ ఉంటుంది.

"మనకంటే ముందు వెళ్లిన వారు స్థిరపడగలిగినప్పుడు, మనం ఎందుకు స్థిరపడలేము?"—ఇది వారి ఆలోచనా విధానం.

సరైన మార్గాన్ని అనుసరించడం ఒక విధానం; కానీ దానికి బదులుగా తప్పుడు మార్గాన్ని ఎంచుకుంటే ఏమి జరుగుతుంది?

గతంలో—ముఖ్యంగా 2000 సంవత్సరం తర్వాత—చట్టవిరుద్ధ మార్గాలను ఎంచుకునే వారి సంఖ్య తక్కువగా ఉండేది. అయితే, క్రమంగా ఆ సంఖ్య భారీగా పెరిగి, ఒక సంతృప్త స్థాయికి చేరుకుంది.

శ్వేతజాతీయులు ప్రస్తుతం తప్పనిసరిగా ఆగ్రహంతో లేరు; దానికి బదులుగా, ఈ వలసదారులు 'కొబ్బరి' వర్గం ఆగ్రహాన్ని ఎదుర్కోవలసి రావచ్చు.

ఇది ఎవరి ఆగ్రహం అనే దానిపై దృష్టి సారించడం కంటే... చట్టాన్ని ఉల్లంఘించడం, అడ్డదారులు తొక్కడం, అంతా సవ్యంగా జరుగుతుందని ఆశించడం, ఆపై "మీలో పాపం లేనివారు ఎవరో చెప్పండి; దోషం లేనివారు ఎవరో చూపించండి" అని పాడటం వంటి చర్యలకు ఆస్కారం ఉన్న సినిమానా ఇది?

ముందు ఇంకా కఠినమైన పరిస్థితులు రాబోతున్నాయా?

వివేక్ రామస్వామి ట్రంప్ స్థానంలో రిపబ్లికన్ పార్టీ అభ్యర్థిగా మారే అవకాశం ఉంది.

రిపబ్లికన్ పార్టీకి ఇప్పటికే శ్వేతజాతి జాతీయవాదుల (white nationalists) మధ్య మంచి ఆదరణ ఉంది. ఇప్పుడు "కొబ్బరికాయ" (coconut) వర్గం వారి భావజాలం కూడా దీనితో ముడిపడుతోందా?

ఖచ్చితంగా అలా చెప్పవచ్చు.

లక్షలాది మంది వలసలు వస్తున్న తరుణంలో, శ్వేతజాతి జాతీయుల కంటే తమకే ఎక్కువ నష్టం వాటిల్లుతుందనే భావన వారిలో బలపడుతోంది. త్వరలోనే మనం భారతీయ మూలాలున్న వ్యక్తులను కేవలం...

10 డౌనింగ్ స్ట్రీట్ (దీన్ని కొందరు కేవలం ఒక పబ్ అని పొరబడతారు) వద్దే కాకుండా, వైట్ హౌస్ వద్ద కూడా.

వివేక్ కాకపోతే, మరొకరు.

ప్రతి దేశం తన సొంత ప్రయోజనాలను కాపాడుకుంటుంది. చట్టాన్ని ఉల్లంఘించి లక్షలాది మంది ప్రజలు వచ్చినప్పుడు, ఆతిథ్య దేశం చర్యలు తీసుకుంటుంది; ఎందుకంటే అది తన దీర్ఘకాలిక ప్రయోజనాలకు ముప్పుగా భావిస్తుంది—అవునా?

అసలు సమస్య అది వివేక్ కావడం లేదా మరొకరు కావడం గురించి కాదు.

మన విచక్షణ ఏమైందో మనం ప్రశ్నించుకోవాలి.

ఇక్కడ పుట్టిన ప్రతి బిడ్డ, సంపాదించే వయసు రాగానే అక్కడికి ఎందుకు వెళ్లాలనుకుంటారు?

తమ పిల్లలు అక్కడికి వెళ్తేనే సంతోషంగా ఉంటారని తల్లిదండ్రులు ఎందుకు భావిస్తారు?

మరొకసారి చెబుతున్నాను: మనం ఇప్పుడు ప్రపంచీకరణ యుగంలో జీవిస్తున్నాం. ఎక్కడైనా సరే...

ప్రజలు వెళ్లవచ్చు; అవకాశాలను అందిపుచ్చుకోవచ్చు. అది తప్పు కాదు; అది సమంజసమే.

కానీ అక్కడికి వెళ్లడానికి అనుసరించే పద్ధతుల మాటేమిటి?

అలా వెళ్లేవారి భారీ సంఖ్య మాటేమిటి?

మన ప్రభుత్వాలు, నాయకులు, విద్యావేత్తలు మరియు సమాజం మధ్య దీనిపై తీవ్రమైన చర్చ జరగాలి. కేవలం అమెరికాకు ఎగుమతి చేయడానికే పిల్లలను కనే దుస్థితికి మనం ఎందుకు చేరుకున్నాం? ఇది ఎంతకాలం కొనసాగుతుంది? తక్షణ సంక్షోభం ఏమీ లేదని అనుకున్నా, ఈ ధోరణి మరో వంద లేదా వెయ్యి సంవత్సరాల పాటు కొనసాగుతుందా?

దక్షిణ కొరియా, వియత్నాం, జపాన్, చైనా మరియు తైవాన్ దేశాలు అగ్రరాజ్యాలుగా అవతరిస్తాయని చేస్తున్న అంచనాలు సరైనవేనా? ఆ జాబితాలో మన దేశం చేరే అవకాశాలు ఎంతవరకు ఉన్నాయి? దాన్ని సాధించడానికి మన ప్రభుత్వాలు మరియు ప్రజలు ఏమి చేయాలి? ప్రతి ఒక్కరూ దీనిపై ఆలోచించాలి.

ఒకప్పుడు దీన్ని "మేధో వలస" (brain drain) అని పిలిచేవారు. తర్వాత, దీన్ని వలసగా కాకుండా "మేధో నిధి" (brain bank) అని పిలిచారు. ఇప్పుడు దీన్ని ఏమని పిలవాలి?

శుభవార్త

అమర్‌నాథ్ వాసిరెడ్డి గారు సెప్టెంబర్ 8, 9 మరియు 10 తేదీలలో హరిహర కళాభవన్‌లో జరగనున్న మా 'IMPACT' కార్యక్రమంలో ప్రసంగించడానికి అంగీకరించారు (ప్రవేశం ఉచితం మరియు మినీ లంచ్ కూడా ఉంటుంది). మరింత సమాచారం కోసం కింద ఉన్న లింక్‌పై క్లిక్ చేసి మీ పేరును తెలియజేయండి; మేము మీకు రిజిస్ట్రేషన్ లింక్‌ను పంపుతాము. http://wa.me/919849000026 దయచేసి ఈ సమాచారాన్ని అందరికీ షేర్ చేయండి.

ఆమెలా నేను లేనప్పుడు, నేను ఏమవుతాను?

"నీ చెల్లెలిని చూడు! కృష్ణానగర్‌లో ఆమెకు మంచి ఇల్లు, కలర్ టీవీ, ఫ్రిజ్ ఉన్నాయి. కానీ నువ్వేమో మల్కాజ్‌గిరిలో, కొండ కింద ఉన్న ఇంట్లో, కేవలం ఒక చిన్న బ్లాక్-అండ్-వైట్ టీవీ, ఒక మంచంతో కాలం వెళ్లదీస్తున్నావు. అంతే."

"నాకు చిన్న టీవీ చాలు అమ్మ! అవసరం వచ్చినప్పుడు, అవకాశం దొరికినప్పుడు కొనుక్కుంటాను. నా చెల్లెలో, ఇంకెవరో కొన్నారని నేను కొనను కదా."

చాలా ఏళ్ల క్రితం మా అమ్మతో జరిగిన సంభాషణ ఇది.

అప్పటికే నేను రైల్వే ఉద్యోగంలో చేరాను. నాతో పాటు ఉద్యోగంలో చేరిన వాళ్లంతా బజాజ్ చేతక్ స్కూటర్లు కొన్నారు... కొందరు హీరో హోండా మోటార్‌సైకిళ్లు కూడా కొన్నారు.

నా ప్రయాణం మాత్రం లోకల్ ట్రైన్‌లోనే సాగేది.

"ఏంటి? ఉద్యోగంలో చేరినా బైక్ కొనవా?" అని అందరూ అడగడం మొదలుపెట్టారు.

"ఉదయం ఆరు గంటలకు సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్‌కు సంతోషంగా వెళ్ళడం, పది గంటల లోకల్ ట్రైన్ ఎక్కడం, ఐదు నిమిషాల్లో లాలాగూడ స్టేషన్ చేరుకోవడం... ఇలా నా దినచర్య సాగేది. ఆ తర్వాత నెల రోజులకు సరిపడా వంట చేసుకునే పనిలో ఉండేవాడిని. కేవలం గొప్పల కోసం స్కూటర్ కొని, అది ఎక్కడైనా పడిపోతే... దాన్ని పైకి లేపి, నాలుగు సార్లు కిక్-స్టార్ట్ చేయాల్సి రావడం వల్ల ప్రయోజనం ఏముంటుంది? అని నేను సమాధానం చెప్పేవాడిని."

తర్వాత, రాజ్‌భవన్ రోడ్డులోని NIASలో IAS కోచింగ్ క్లాసులకు హాజరయ్యే అవకాశం వచ్చినప్పుడు నాకు వాహనం అవసరమైంది. అప్పుడు నేను ఒక 'కైనెటిక్ హోండా' కొన్నాను.

అంతే—అప్పటి నుండి ఇప్పటి వరకు అదే!

ఏదైనా కొనాలంటే ముందు అవసరం ఉండాలి... అలాగే దాన్ని కొనే స్తోమత (ఆర్థిక శక్తి) ఉండాలి. అవసరాలను సృష్టించుకుని, వాటిని తీర్చుకోవడానికి అడ్డదారులు తొక్కడం జీవితం కాదు. ఏదైనా నాకు చెందాల్సింది కాకపోతే, దానికి నేను 'వద్దు' అని చెబుతాను. కష్టపడి సంపాదించినదే నిజంగా మనది అవుతుంది. ఆ పద్ధతిలోనే నేను పైకి వచ్చాను.

"అబ్బో! ఏదో ఘనకార్యం సాధించినట్లు మాట్లాడుతున్నావేంటి—నువ్వేమైనా అంబానీవా లేక అదానీవా?" అని ఎవరైనా అడగవచ్చు. "నేను అదానీలానో లేదా అంబానీలానో ఎందుకు మారాలి? నా శారీరక ఆకృతిని చూడండి—ఆ ఫోటోలు మీరు చూడలేదా? నా ఫిట్‌నెస్ స్థాయిని గమనించండి. ఒక కమ్యూనిటీలో భాగంగానే నేను జిమ్ ఫోటోలను పోస్ట్ చేస్తాను. నేను వారిలాగే ఉండాలా? ఎందుకు? నా జీవితాన్ని నేను ఎంతో సంతోషంగా గడుపుతున్నాను. నా అంత సంతోషంగా ఉన్నవారు ఎవరైనా ఉన్నారా?" ఇదే నా సమాధానం.

{నా ఉద్దేశం మీకు స్పష్టంగా అర్థం కావాలనే ఉద్దేశంతోనే వారి ప్రస్తావన తెచ్చాను. వారికి నా క్షమాపణలు. బహుశా వారు నాకంటే లక్ష రెట్లు ఎక్కువ సంతోషకరమైన జీవితాన్ని గడుపుతూ ఉండవచ్చు. వారి జీవితం వారిది; నాది నాది. వారు వసిరెడ్డి అమర్‌నాథ్ కాదు, అలా కాలేరు, అలా అవ్వాలని కూడా అనుకోరు. నేను నేనే. నేను వారిలా ఎందుకు అవ్వాలనుకోవాలి?}

రచన పరిమాణం ముఖ్యం కాదు, దాని నాణ్యత—అంటే దానిలోని సారం—అదే ముఖ్యం!

అడవిలో ఒక కాకి ఉండేది. "ఛ... ఇదేనా జీవితం? నా ముక్కు నల్లగా ఉంది, ముఖం నల్లగా ఉంది, నా శరీరం అంతా పూర్తిగా నల్లగా ఉంది. నిజమైన అందం చిలుక సొంతం," అని అది అనుకుంది.

అది చిలుక దగ్గరకు వెళ్లి, "చిలుకా... చెప్పు, నిజమైన అందం అంటే ఏమిటి?" అని అడిగింది.

"ఓ కాకీ! నాకున్నవి కేవలం రెండు రంగులే. కానీ రంగురంగుల ఈకలతో విహరించే నెమలిని చూడు. అది ఎంత అందంగా ఉంటుందో కదా!" అని చిలుక బదులిచ్చింది.

చిలుక, కాకి రెండూ నెమలిని చూడటానికి వెళ్ళాయి. "ఇదేనా జీవితం?" అని నెమలి బాధపడింది. "నేను అందంగా ఉన్నానని నిర్ణయించి, నన్ను ఈ జూలో—అంటే జైలు లాంటి ఈ ప్రదేశంలో—బంధించారు. ఇక్కడ నాలాంటి అందమైన పక్షులు ఎన్నో ఉన్నాయి. కాకి ఒక్కటే ఇక్కడ లేదు! అదృష్టం అంటే అదే కదా—ఎక్కడికైనా ఎగరగలగడం, విశాలమైన నీలి ఆకాశాన్ని చూడగలగడం, ఇంకా... గుర్తుందా, 'వాన' అని పిలవగానే వర్షం కోసం నాట్యం చేయడం!" ఆ అందమైన నెమలి కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి.

కాకికి జ్ఞానోదయం కలిగింది.

మరి మనుషుల సంగతి ఏమిటి?

మన జీవితం మన ఆశయాల ద్వారానే నిర్దేశించబడుతుంది. మనం మన సొంత మార్గంలో నడుస్తూ పురోగతిని సాధించాలి.

నిన్నటి కంటే ఈ రోజు మెరుగ్గా ఉండాలి. ఈ రోజు కంటే రేపు మెరుగ్గా ఉండాలి.

మన అవసరాలే మనల్ని ముందుకు నడిపించాలి.

మనం అవకాశాలను అందిపుచ్చుకోవాలి.

ఆకాశమే మనకు హద్దు కావాలి.

పని పరిమాణం ముఖ్యం కాదు గురువుగారూ... నాణ్యతే ముఖ్యం. ఆ లక్షణమే సిద్ధంగా ఉంది...

{ఈ ఉదయం ఆ పోస్ట్ పెట్టినప్పటి నుండి దీని గురించి పెద్ద ఎత్తున చర్చ జరుగుతోంది; ఫేస్‌బుక్ స్నేహితులు మెసెంజర్‌లో నాకు 'బడాయి బాబాయి' గురించి సందేశాలు పంపుతున్నారు. అత్యున్నతులుగా ఎదగాలనే ఆరాటంలో కొందరు ఎలా తప్పుడు మార్గాన్ని ఎంచుకుని—అంటే నడిరోడ్డు మీదకు వచ్చి—దారి తప్పుతున్నారో వారు చర్చించుకుంటున్నారు. ఒక మహిళ అక్రమ వలసదారులను అమెరికాకు చేర్చడంలో సహాయపడి లక్షలు సంపాదించింది, తన సొంత అక్కాచెల్లెళ్ల కంటే మెరుగైన జీవితాన్ని గడిపింది. పాపం... చంచల్‌గూడ జైలులో ఉదయం పూట ఒక 'ముద్దు' (గత పాపాల పర్యవసానాలు చుట్టుముట్టడం), ఆ తర్వాత సాయంత్రం జైలు గార్డు నుండి మరో 'ముద్దు'. మరొక వ్యక్తి సాఫ్ట్‌వేర్ రంగంలో ప్రపంచ స్థాయికి ఎదిగాడు... పాపం... వారు అక్కడ గడుపుతున్న సమయాన్ని నేను చూశాను. నాకు దిగ్భ్రాంతి కలిగింది. అదే మనం చెల్లించే మూల్యం; ఒకవేళ మీరు నడిరోడ్డు మీదకు వచ్చి దారి తప్పితే, ఇలాంటి పరిణామాలను ఎదుర్కోక తప్పదు. పాపం... ఇలాంటి కేసులు ఎన్ని ఉన్నాయో ఒక్కసారి చూడండి.}

చేతుల్లో మొబైల్ పరికరాలు ఉండటంతో, పిల్లలు ఒక కల్పిత వర్చువల్ ప్రపంచంలో మునిగిపోతారు.

ఈ విశాలమైన వర్చువల్ ప్రపంచంలో మునిగిపోయిన పిల్లలకు, సూక్ష్మ చలన నైపుణ్యాల అభివృద్ధికి అవసరమైన సాధారణ పనులు అంత ఆకర్షణీయంగా అనిపించవు. నిజ జీవితంలో ఆటలు తగ్గి, వర్చువల్ ఆటల మోతాదు పెరగడంతో, వారిలో క్రమంగా ADHD లేదా ఆటిజం అభివృద్ధి చెందే అవకాశం ఉంది. ఇక్కడ ఒక రెండేళ్ల పిల్లాడు ఉన్నాడు, అతను ఇప్పటివరకు మొబైల్ పరికరాన్ని ముట్టుకోలేదు. నిజమైన ఆటను అతను ఎలా ఆస్వాదిస్తున్నాడో చూడండి. అందుకే అతని గ్రహణశక్తి, సూక్ష్మ చలన నైపుణ్యాలు చక్కగా అభివృద్ధి చెందడంలో ఆశ్చర్యం లేదు.

అమెరికాలోని తెలుగు ప్రజల 'ప్రాక్సీ' జీవితాలు

ఆగస్టు 19, 2023 | అప్‌డేట్ చేయబడింది 03:42 IST

అమెరికాలోని తెలుగు ప్రజల 'ప్రాక్సీ' జీవితాలు

ఒకప్పుడు ఇంజనీరింగ్ డిగ్రీని అభ్యసించడం ఒక సవాలుతో కూడుకున్న పని. దీనికి ప్రధాన కారణం, ఇంజనీరింగ్ కళాశాలలు పూర్తిగా విశ్వవిద్యాలయాల అధికార పరిధిలోనే పనిచేసేవి. అయితే, లెక్కలేనన్ని కళాశాలలకు స్వయంప్రతిపత్తి హోదా లభించిన తర్వాత, నాలుగేళ్ల కోర్సులో ఉత్తీర్ణత సాధించడం పెద్ద అడ్డంకిగా మిగలలేదు.

కేవలం ఫీజు చెల్లించినంత మాత్రాన, ఒకరి EAMCET ర్యాంక్‌తో సంబంధం లేకుండా సీట్లను సులభంగా అందించే ఇంజనీరింగ్ కళాశాలలు ఉన్నాయి. విద్యార్థులు తమ నాలుగేళ్ల B.Tech విద్యను "పూర్తి" చేయడానికి తరచుగా 2–3 లక్షల రూపాయలు ఖర్చు చేస్తారు. విద్యార్థుల తరపున TOEFL వంటి పరీక్షలు రాసే "ప్రాక్సీలు" కూడా సర్వసాధారణంగా ఉన్నారు; ఈ పద్ధతిని అనధికారిక కన్సల్టెన్సీలు సులభతరం చేస్తున్నాయి. ఫలితంగా, ప్రాథమిక ఆంగ్ల పదాల సరైన స్పెల్లింగ్ కూడా తెలియని వ్యక్తులు, ఆ సబ్జెక్టులో నైపుణ్యం ఉన్న మరొకరు అనామకంగా పరీక్ష రాయడం వల్ల అధిక స్కోర్లు సాధిస్తున్నారు. ఈ స్కోర్ల విషయంలో మోసం అమెరికాలో జరుగుతుంది కాబట్టి, భారతదేశంలోని ప్రజలు తరచుగా ఈ విషయాన్ని పట్టించుకోరు—కానీ అది వేరే విషయం.

నిస్సందేహంగా, కష్టపడి చదివి, నిజమైన ప్రతిభ ఉన్న విద్యార్థులు ఉన్నారు. అయినప్పటికీ, చట్టబద్ధంగా టోఫెల్ (TOEFL) పరీక్ష రాసి, తమ స్కోర్లను సంపాదించుకునే వారితో పాటు, ఈ "ప్రాక్సీ బృందం" కూడా బాగా రాణిస్తోంది. ఈ స్కోర్లతో అమెరికన్ విశ్వవిద్యాలయాలకు దరఖాస్తు చేసుకుంటే, ఐ-20 (ప్రవేశం) పొందే అవకాశం ఎక్కువగా ఉంటుంది. గతంలో, ఐ-20 ఉండటం వీసాకు హామీ ఇచ్చేది కాదు, కానీ పరిస్థితి మారింది; ఈ రోజుల్లో, వీసాలను చాలా ఉదారంగా జారీ చేస్తున్నారు.

ఇప్పుడు, ఈ ప్రాక్సీ-పొందిన స్కోర్లను ఉపయోగించి అమెరికన్ విశ్వవిద్యాలయాలలో చేరే తెలుగు విద్యార్థుల జీవితాల గురించి చర్చిద్దాం.

వారు ఫీజులు చెల్లించి విశ్వవిద్యాలయాలలో చేరతారు, కానీ వాస్తవానికి చదువుకోరు. అమెరికాలోని కొన్ని తెలుగువారు నడిపే కన్సల్టెన్సీలు, వారి తరపున ప్రాజెక్టులు రాయడం, పరీక్షలు రాయడం వంటి కోర్సు పనులను నిర్వహించడానికి ప్రాక్సీలను ఏర్పాటు చేస్తాయి. సదరు విశ్వవిద్యాలయాలు విద్యార్థుల తరపున ఇతరులతో పరీక్షలు రాయించి, సర్టిఫికెట్లను కూడా జారీ చేస్తాయి.

ఇలాంటి అక్రమాల కుంభకోణాన్ని కనుగొన్నప్పుడు ఈ విశ్వవిద్యాలయాలు ఎందుకు చర్యలు తీసుకోవు అని ఎవరైనా అడగవచ్చు. అయితే, ఇక్కడ పరిగణించవలసిన ఒక కఠోర వాస్తవం ఉంది. అమెరికాలోని ప్రతి విశ్వవిద్యాలయాన్ని లేదా కళాశాలను ఆదర్శంగా భావించాల్సిన అవసరం లేదు; మొదటి 100 లేదా 200 అగ్రశ్రేణి సంస్థలను పక్కన పెడితే, నాసిరకం సంస్థలు చాలా ఉన్నాయి. విద్యార్థుల నుండి ఫీజులు వసూలు చేయడం తప్ప వాటికి వేరే పట్టింపు లేదు. మన ప్రజలు తరచుగా విద్యపై లక్షలు లేదా కోట్లు వంటి భారీ మొత్తాలను ఖర్చు చేయడానికి ఆసక్తి చూపుతారు కాబట్టి, అనేక కళాశాలలు వాస్తవ పరిస్థితిని పట్టించుకోకుండా కేవలం సర్టిఫికెట్లు జారీ చేస్తున్నాయని నివేదికలు చెబుతున్నాయి.

అయితే, ఈ విద్యార్థులు కళాశాలకు వెళ్లకుండా లేదా చదువుకోకుండా ఉంటే ఏం చేస్తారు? చిన్నా చితకా పనులు చేసుకుని డబ్బు సంపాదించాలనే ఏకైక లక్ష్యంతో వారు జీవిస్తారు. మధ్యవర్తి పద్ధతుల ద్వారా వారిని అమెరికాలోకి ప్రవేశించేలా చేసిన ఈ కన్సల్టెన్సీలను నడుపుతున్న బ్రోకర్లు వారిని ఈ విధంగానే దోపిడీ చేస్తారు: సినిమా తారలను ప్రోత్సహించడానికి వారిని సమీకరించడం, సినిమాలు విడుదలయ్యేటప్పుడు థియేటర్లపై దాడి చేయడం లేదా కుల ఆధారిత సమూహాలను ఏర్పాటు చేయడం వంటివి చేస్తారు. వారిని ఇలాంటి అనేక విధాలుగా ఉపయోగించుకుంటారు.

దీనిలో ఒక సిగ్గుచేటైన కోణం కూడా ఉంది. భారతదేశంలో, మద్యం మరియు బిర్యానీ ఇస్తే ప్రజలు ఎన్నికల ర్యాలీలలో పాల్గొంటారని అందరికీ తెలిసిందే; అదేవిధంగా, ఈ మధ్యవర్తి ఏర్పాట్ల ద్వారా అమెరికాలో నివసిస్తున్న చాలా మంది యువకులు బ్రోకర్లు చెప్పినట్లే చేస్తారు. ఇదే వాస్తవ పరిస్థితి.

కథ ఇక్కడితో ముగియదు. ఆ తర్వాత ఈ బ్రోకర్లు ఈ యువకుల నుండి భారీ మొత్తంలో డబ్బు వసూలు చేసి, వివిధ కంపెనీలలో వారికి "మంచి" ఉద్యోగాలు ఇప్పిస్తామని వాగ్దానం చేస్తారు. అది ఎలా సాధ్యమని మీరు అడగవచ్చు. ఎలాంటి నిజమైన ప్రతిభ గానీ, విషయ పరిజ్ఞానం గానీ లేకుండా, కేవలం "పరోక్ష" జీవితం గడిపే వ్యక్తులు "మంచి" ఉద్యోగాన్ని ఎలా సంపాదించగలరని మీరు ఆశ్చర్యపోవచ్చు. ఇక్కడ కూడా అదే 'పరోక్ష' పద్ధతి పనిచేస్తుంది!

వారి తరపున ఒక అభ్యర్థి ఇంటర్వ్యూకు హాజరవుతారు. మన బ్రోకర్లు కంపెనీ హెచ్‌ఆర్ మేనేజర్‌ను 'కొనుగోలు' చేస్తారు. ఇది ఎలా పనిచేస్తుంది? వారు అభ్యర్థి పేరుతో ఒక నకిలీ గ్రీన్ కార్డ్‌ను ముద్రించి, దానిని హెచ్‌ఆర్‌కు సమర్పిస్తారు. ఒక గ్రీన్ కార్డ్ యొక్క ప్రామాణికతను మేనేజర్ ధృవీకరించాలని కోరే చట్టం ఏదీ లేదు. గ్రీన్ కార్డ్ సమర్పించబడింది కాబట్టి, అందులో హెచ్-1బి వీసా ప్రస్తావన ఉండదు; అందుకే ఆ పరోక్ష గ్రీన్ కార్డ్ ఉద్యోగాన్ని ఇప్పించడంలో సహాయపడుతుంది.

భవిష్యత్తులో, నకిలీ గ్రీన్ కార్డ్ ఉపయోగించి ఉద్యోగం పొందినందుకు ఎఫ్‌బిఐ ఆ వ్యక్తిని పట్టుకుంటే, హెచ్‌ఆర్ మేనేజర్ ఎలాంటి పరిణామాలను ఎదుర్కోరు; వారు కూడా మోసపోయారని వాదిస్తారు. ఎలాంటి శిక్ష అయినా లేదా దేశ బహిష్కరణ అయినా పూర్తిగా అభ్యర్థిపైనే పడుతుంది.

అమెరికా వ్యవస్థలోని డొల్లతనాన్ని చూడండి—ఏదీ తప్పించుకోలేనంత పటిష్టమైన నిఘా వ్యవస్థ తమకు ఉందని గొప్పలు చెప్పుకునే దేశం అది! శతాబ్దాల క్రితం కొలంబస్ అమెరికాను కనుగొని దోచుకోగా, మన తెలుగు ప్రజలు ఆధునిక అమెరికాలోని లొసుగులను కనుగొని ఈ విధంగా వాడుకుంటున్నారు. ఇది నిజంగా సిగ్గుచేటు.

చివరికి, ఇలాంటి బినామీ ఉద్యోగాల ద్వారా సంపాదించిన జీతం పంచుకోబడుతుంది: ఒక భాగం అభ్యర్థికి, మరొక భాగం బినామీగా వ్యవహరించే నిపుణుడికి వెళ్తుంది, మిగిలినది బ్రోకర్లు జేబులో వేసుకుంటారు.

బినామీ ఉద్యోగులుగా పనిచేస్తున్న వారిలో ఎక్కువ మంది ప్రస్తుతం అక్కడ చదువుకుంటున్న విద్యార్థులే. విద్యార్థి వీసాలపై ఉన్న యువత అమెరికాలో ఇళ్లు కొనగలిగే స్థితిలో ఉంటే, మనం కూడా అంతే స్థాయిలో ఉండగలం.

ఒకేసారి అనేక ఉద్యోగాలు చేస్తూ వాళ్ళు ఎంత సంపాదిస్తున్నారో ఒక్కసారి ఊహించండి!

వాస్తవానికి, పెద్ద అమెరికన్ కంపెనీలలోని ప్రారంభ స్థాయి ఉద్యోగాలలో అధిక పని ఒత్తిడి ఉండదు. అందుకే, సగటు కంటే ఎక్కువ సామర్థ్యం ఉన్న విద్యార్థులకు కూడా ఒకేసారి మూడు లేదా నాలుగు ఉద్యోగాలు చేయడం అంత కష్టం కాదు; డబ్బు సంపాదించడమే లక్ష్యం అయితే, ఇది సరిపోతుంది. ఈ విధంగా, అమెరికాలోని ప్రతి నగరంలోనూ ప్రతి అడుగులోనూ "పరోక్ష జీవితాలు" గడుపుతున్న తెలుగు ప్రజలను చూడవచ్చు.

అమెరికాకు వలస వెళ్తున్నది ఈ ప్రజలే! ఇతర భారతీయ కేసులు పెద్దగా కనిపించవు. ఒకరిద్దరు ఉన్నా, ఇంత పెద్ద, జనసాంద్రత గల జాతి సమూహంలో వారు కనిపించరు.

అమెరికాలో కన్సల్టెన్సీ పేరుతో ఇలాంటి ప్రాక్సీ వ్యాపారం చేస్తున్న తెలుగువారి వల్ల అక్కడి స్థానిక పౌరులకు ఉద్యోగాలు రావడం లేదు. దీనికి కారణం, తెలుగులో పనిచేస్తున్న ప్రతి విద్యార్థి లేదా టెకీ నాలుగు లేదా ఐదు ప్రాక్సీ ఉద్యోగాలు చేయడమే. "వర్క్ ఫ్రమ్ హోమ్" విధానం ప్రాచుర్యం పొందినప్పటి నుండి ఈ పరిస్థితి మరింత తీవ్రమైంది. అందుకే "ఆఫీసుకు తిరిగి రావడానికి" ప్రయత్నిస్తున్న తెలుగు టెకీలు ఎక్కువ మంది ఉన్నారు.

అమెరికాలోకి అక్రమంగా ప్రవేశించిన మెక్సికన్లు చిల్లర పనులు చేసుకుని జీవనం సాగిస్తున్నారు. ఇప్పుడు మన ప్రాక్సీలు వారికి పోటీగా మారారు. వారు చిల్లర పనులు చేస్తూ, వారి బ్రోకర్లకు సహాయం చేస్తూ సమయాన్ని గడుపుతున్నారు. ప్రాక్సీ ఉద్యోగాల నుండి వచ్చే జీతంలో సగం, పావు వంతు మాత్రమే వారికి లభిస్తుంది.

ఇలాంటి వారిని తయారు చేయడం ద్వారా రిక్రూట్‌మెంట్ కన్సల్టెన్సీలు వందలు, వేల కోట్ల రూపాయలు సంపాదిస్తున్నాయి. వాటి యజమానులు మన తెలుగువారే. వారందరూ 100% ఒకే పని చేస్తున్నారని కాదు. అయితే, వారు కొంత మేరకు అలా చేస్తున్నారన్నది నిజమే. వారు ఇక్కడ అక్కడ అన్నీ చక్కబెడతారు కాబట్టి, దొరికేంత వరకు వారిని గుర్తించడం కష్టం. ఈ విధంగా సంపాదించిన డబ్బుతో, వారు భారతదేశంలోని రాజకీయ నాయకులకు విరాళాలు ఇస్తారు లేదా సినిమా వ్యాపారంలో తమ అదృష్టాన్ని పరీక్షించుకుంటారు.

గతంలో, ఈ విధంగా సంపాదించిన కొందరు కన్సల్టెన్సీ యజమానులు అక్కడ చట్టానికి పట్టుబడినప్పుడు, వారు టెక్సాస్ మీదుగా మెక్సికోకు పారిపోయి, అక్కడి నుండి ఓడ ఎక్కి చివరికి భారతదేశానికి చేరుకునేవారు. తమ దగ్గర డబ్బు ఉంటే ప్రపంచంలో ఎవరినైనా తమ చెప్పుచేతల్లో ఉంచుకోగలమనే నమ్మకంతో వారు పారిపోయి, అదే యాజమాన్యంతో విజయవంతంగా భారతదేశానికి తిరిగి వచ్చి, ఇక్కడ రాజకీయాలు మరియు సినిమా ముసుగులో జీవిస్తున్నారు. వారు మళ్లీ అమెరికాలో అడుగు పెట్టరు... అక్కడ తెలుగు కంపెనీల నుండి ఆహ్వానాలు వచ్చినా సరే!

అమెరికాలోని తెలుగు ప్రజల దళారీ జీవితాలలోని చీకటి కోణం ఇది. తమ పిల్లలను భారతదేశం నుండి అమెరికాకు సరైన అవగాహనతో, న్యాయమైన పద్ధతిలో పంపాలని ఆలోచించే తల్లిదండ్రులు ఫర్వాలేదు. కానీ, ఈ రకమైన రాకెట్ గురించి తెలియక, ప్రతిభ లేకపోయినా తమ పిల్లలను అమెరికాకు పంపడానికి ప్రయత్నిస్తున్న వారు కూడా ఉన్నారు. సంస్కారవంతమైన, న్యాయమైన జీవితాన్ని గడపడం ద్వారా పిల్లల ప్రయోజనాన్ని కొలుస్తారా లేదా అని ఆలోచించండి. లేదా మరికొన్ని డాలర్లు సంపాదించి అమెరికాలో స్థిరపడటం ద్వారా. రెండో మార్గం సరైనదని మీరు అనుకుంటే, ఒకవేళ మీరు పట్టుబడితే, ఎదురయ్యే అవమానాలు మరియు చట్టాలు కూడా సరైనవేనని మీరు భావించాలి.

రాబోయే 2024లో రిపబ్లికన్ పార్టీ అధికారంలోకి వస్తే, ఈ అక్రమ వ్యాపారాన్ని కచ్చితంగా ఉక్కు పిడికిలితో అణచివేస్తుందనడంలో సందేహం లేదు. ఎందుకంటే, తమ పౌరుల అవకాశాలకు ఆటంకం కలిగించే ఏ విధానాన్నీ ఆ పార్టీ సహించదు. తస్మత్, జాగ్రత్త!

(ఈ వ్యాసం రచయిత నేను కాదు. ఒక NRi మిత్రుడు దీనిని ఫార్వార్డ్ చేశారు. దీనిని వ్రాసిన వారు హరగోపాల్ సురపనేని, మరియు ఇందులోని ప్రతి అక్షరం నిజం. నేను దీనిని కేవలం సమాచారం కోసం ఇక్కడ పోస్ట్ చేస్తున్నాను.)

హైదరాబాద్ ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ హబ్ అని అందరికీ తెలుసు.

అక్కడ సాఫ్ట్‌వేర్ ఉద్యోగాల్లో తెలుగువారి శాతం ఎంత?

సుమారు అరవై శాతం. {ఇది ఇంకాస్త ఎక్కువ కూడా ఉండవచ్చు}.

అంటే తెలుగువారు సాఫ్ట్‌వేర్ ఉద్యోగాలను బాగానే సాధిస్తున్నారన్నమాట.

మరి స్టార్టప్‌లలో తెలుగువారి ప్రాతినిధ్యం ఎలా ఉంది?

హైదరాబాద్ నగరం అనేక రకాల వ్యాపారాలకు కేంద్రం. చిన్న చిన్న దుకాణాలు, తోపుడు బండ్లు, రోడ్డు పక్కన ఆహార విక్రయాలు కాకుండా... పెద్ద వ్యాపారాల్లో మార్వాడీలు, జైనులు, గుజరాతీలు మరియు రాజస్థానీయుల ప్రాతినిధ్యం ఎక్కువగా ఉంటుంది. యాజమాన్యం లేదా వ్యాపార యజమానులుగా తెలుగువారి ప్రాతినిధ్యం తక్కువగా ఉంది.

సరే, హోటళ్లు, హోల్‌సేల్ దుకాణాలు వంటివి ఎప్పుడూ ఉన్నాయి. సంప్రదాయ వ్యాపారాలను పక్కన పెడితే...

ఇప్పుడు వస్తున్న స్టార్టప్‌లలో తెలుగువారి ప్రాతినిధ్యం ఎంత?

వీటిలో కన్నడిగులు, తమిళులు ముందు వరుసలో ఉన్నారు. తెలంగాణ వారి శాతం కూడా దాదాపు అలాగే ఉంది. కానీ ఆంధ్రప్రదేశ్ వారి శాతం మాత్రం చాలా తక్కువగా ఉన్నట్లు తెలుస్తోంది.

{ మరో విషయం... బెంగళూరులో రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారంలో తెలుగువారికి ఒక ప్రత్యేకత ఉందని అంటారు. అది ఏమిటో తెలుసా? దాని గురించి ప్రస్తావిస్తే కొందరి మనోభావాలు దెబ్బతినే ప్రమాదం ఉంది }

రిస్క్ లేని ఉద్యోగం చేయాలనేది ఒక ఆలోచన.

సొంతంగా కంపెనీ పెట్టి నలుగురికి ఉపాధి కల్పించాలి... తద్వారా మీరు కూడా ఎదగాలి.

రెండవది 'విజన్' (దూరదృష్టి). ప్రణాళిక, ఆత్మవిశ్వాసం, రిస్క్ తీసుకునే ధైర్యం... క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే నాయకత్వ లక్షణాలు ఉండాలి.

నలుగురు నడిచిన బాటలో నడిచేవాడు సామాన్యుడు.

ఆ నలుగురికీ కొత్త బాటను చూపించేవాడే నాయకుడు.

నాన్నా... ఉద్యోగం చేసుకుంటూ జీవితంలో స్థిరపడాలని అనుకోని వారు చాలామంది ఉంటారు... నాయకుడు ఒంటరిగానే తన ప్రయాణాన్ని ప్రారంభిస్తాడు.

భారతదేశంలో రోమియో జూలియట్ చట్టాన్ని అమలు చేయడానికి ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి.

ఒకవేళ అలాంటి చట్టం ప్రవేశపెడితే, మైనర్లు బహిరంగంగా లైంగిక చర్యలకు పాల్పడవచ్చు. పాఠశాల / కళాశాలల్లో ఉపాధ్యాయులు జోక్యం చేసుకోకూడదు. ఒకవేళ వారు అలా చెబితే నేరస్తులు అవుతారు. ఇక సూటిగా చెప్పాలంటే, ప్రతి పాఠశాల / కళాశాల ఒక హోటల్‌గా మారిపోతుంది.

వెట్టిచాకిరి యొక్క ఆధునిక రూపం:

సంవత్సరాల క్రితం అంతరించిపోయిన వెట్టిచాకిరి వ్యవస్థ, ఇప్పుడు అక్కడ ఒక సరికొత్త రూపంలో పాతుకుపోతోంది.

సుదూర ప్రాంతాల నుండి అపారమైన ఆశలతో వస్తున్న యువతీ యువకులు, ఒక కొత్త జాతి వెట్టిచాకిరి బానిసలుగా మారిపోతున్నారు.

యువకులు గ్యాస్ స్టేషన్లు, హోటళ్లు, మాల్స్‌లో తక్కువ నైపుణ్యం గల కార్మికులుగా పనిచేస్తున్నారు. వారు తక్కువ వేతనాలు, అధిక పని గంటలు, భీమా లేకపోవడం, మరియు కార్మిక చట్టాల అమలు లేకపోవడం వంటి సమస్యలను ఎదుర్కొంటున్నారు. వారు అవమానాలను భరిస్తూ, తమ ఉద్యోగాలు కోల్పోతామనే నిరంతర భయంతో జీవిస్తున్నారు.

యువతుల పరిస్థితి దయనీయంగా ఉంది; లైంగిక పరిశ్రమ మరియు అక్రమ రవాణా ముఠాలు వారిని లక్ష్యంగా చేసుకుని ఈ వృత్తిలోకి లాక్కెళ్తున్నాయి. ఈ అరాచక వాతావరణం మధ్య, బ్రతకడానికి ఏమైనా చేయాల్సిందేననే తీవ్రమైన నమ్మకంతో, చాలా మంది అమ్మాయిలు లైంగిక వృత్తిలోకి మరియు అడల్ట్ ఫిల్మ్ పరిశ్రమలోకి బలవంతంగా నెట్టబడుతున్నారు.

ఈ దేశం పేరు తెలుగులో 'K' అక్షరంతో మొదలవుతుంది. ఉన్నత విద్య కోసం అక్కడికి వెళ్లిన భారతీయ విద్యార్థులు ఎదుర్కొంటున్న వాస్తవికత ఇది.

ఆ దేశంలోని కళాశాలల్లో ఉన్నత విద్యను అభ్యసిస్తున్న ప్రతి నలుగురు విదేశీ విద్యార్థులలో, ముగ్గురు భారతదేశానికి చెందినవారే.

అక్కడి ఉన్నత విద్యాసంస్థలు మన దేశ విద్యార్థులు చెల్లించే ఫీజుల మీదే ఆధారపడి మనుగడ సాగిస్తున్నాయి. అక్కడ విదేశీ విద్యార్థుల విద్య వాస్తవానికి ఒక పెద్ద పరిశ్రమగా మారిపోయింది.

కళాశాలలు ఏజెంట్లను నియమించుకుంటాయి, వారు తాము కుదిర్చిన ప్రతి అడ్మిషన్‌కు కమీషన్లు సంపాదిస్తారు. ఈ ఏజెంట్లు విద్యార్థులను చేర్చుకోవడానికి మోసాలకు, కొన్నిసార్లు తీవ్రమైన అబద్ధాలకు కూడా పాల్పడతారు. వాగ్దానం చేసిన విద్య తరచుగా ఒక బూటకం, మరియు ఫీజులు అత్యధికంగా ఉంటాయి—ఇది పగటి దోపిడీతో సమానం. ఈ వ్యవస్థను ప్రశ్నించేవారు ఎవరూ లేరు, ఒకవేళ ఎవరైనా ప్రశ్నించినా, సమాధానాలు మాత్రం ఉండవు.

ఆ దేశంలోని మొత్తం వ్యవస్థ ఈ పథకంలో భాగస్వామిగా ఉంది. ప్రభుత్వాలు, రాజకీయ నాయకులు ఉదాసీనంగా ఉంటున్నారు; వారికి నిజంగా శ్రద్ధ ఉంటే, ఈ కళాశాలలకు ఆర్థిక వెసులుబాటు కల్పించేవారు. వాస్తవానికి, కరోనా కాలంలో దివాలా రేట్లు పెరుగుతున్నాయి; విద్యా కార్యకలాపాలు నిలిచిపోయినప్పుడు కళాశాలలు ఆదాయ నష్టాన్ని ఎదుర్కొంటున్నాయి. ఇందులో లంచం కూడా ఇమిడి ఉంది—గతంలో కూడా ఈ రెండూ సమస్యలే.

అక్కడ చదువుతున్న ప్రతి పది మంది భారతీయ విద్యార్థులలో ఆరుగురు మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలతో బాధపడుతున్నారు.

ఆత్మహత్యలు చాలా ఎక్కువగా జరుగుతున్నాయి. ప్రతి నెలా మృతదేహాలను భారతదేశానికి పంపిస్తున్నారు.

ఇలాంటి వార్తలు స్థానిక పత్రికలలో రావు, ఎందుకంటే తల్లిదండ్రులకు అది ఇష్టం ఉండదు; వారికి తమ పరువుకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఉంటుంది. విదేశీ విద్య పేరుతో నడిచే కన్సల్టెన్సీలకు ఇది నష్టదాయకం అవుతుంది—ఎందుకంటే వారికి ముఖ్యం వారి ఆదాయమే.

ఒక సర్టిఫికేట్—అది ఏదైనా సరే—పట్టుకుని విమానం ఎక్కడం, అక్కడ అడుగుపెట్టడం... చాలా మంది తల్లిదండ్రులకు ఇదే ముఖ్యం. దీని గురించి ఇతరుల దగ్గర గొప్పగా చెప్పుకోవాలని వారు ఆశిస్తారు; లేకపోతే, తమ పరువు పోయిందని భావిస్తారు.

అక్కడికి వెళ్ళాక... గ్యాస్ స్టేషన్‌లో పనిచేయడమో, లేక టాయిలెట్లు శుభ్రం చేయడమో జరుగుతుంది—ఆ విషయాన్ని మాత్రం ఎవరూ పట్టించుకోరు. ఆ యూనివర్సిటీ లేదా కాలేజీ పేరు పలకడానికి కష్టంగా ఉన్నా సరే, దానిని గొప్పగా చెప్పుకోవడానికే వారు ఇష్టపడతారు. గతంలో చాలా మంది అక్కడికి వెళ్లి ఎలాగోలా స్థిరపడ్డారు కదా, ఇప్పుడు మనవాళ్ళు కూడా అలాగే ఆలోచిస్తారు—ఇతరుల ముందు తమ హోదాను కాపాడుకోవాలని కోరుకుంటారు.

ఇక్కడే ఉండిపోవడం వారికి ఒక పెద్ద భారంగా అనిపిస్తుంది. "వాళ్ళు విదేశాలకు వెళ్ళలేదా? క్యాంపస్ రిక్రూట్‌మెంట్‌లో ఎంపిక కాలేదా? జీతం ప్యాకేజీ ఎంత?" అంటూ పొరుగువారు ప్రశ్నలతో విసిగిస్తుంటారు.

ఇక్కడి వ్యవస్థలు కూడా ఇదే కోరుకుంటాయి; ఇది ఏ ఒక్క రాజకీయ పార్టీకి సంబంధించిన విషయం కాదు. నిరుద్యోగ యువత ఇక్కడే ఉండిపోతే అశాంతి, గందరగోళం ఏర్పడతాయి. అదే వాళ్ళు వెళ్ళిపోతే, వారికి ఉద్యోగాలు కల్పించాల్సిన బాధ్యత అధికారులకు తప్పుతుంది.

ఇక మరో దేశం విషయానికొస్తే...

రాత్రిపూట ఆ రాజధాని నగరం ఒక అందమైన స్త్రీలా కనిపిస్తుందని అంటారు. అక్కడ ఒక భారీ టవర్ ఉంటుంది. అది ప్రపంచానికే ఫ్యాషన్ రాజధాని.

అదంతా గతం...

ఇప్పుడు...

అయ్యా... వీధి కుక్కలు రోడ్ల మీద బతకడానికి అలవాటు పడి ఉంటాయి. వాటి శరీరాలు దృఢంగా, కఠిన పరిస్థితులను తట్టుకునేలా ఉంటాయి. ఒకటి రెండు రోజులు ఆహారం దొరకకపోయినా అవి తట్టుకోగలవు. కానీ హైబ్రిడ్ కుక్కలు మైనపు బొమ్మల వంటివి; అలా సృష్టించబడాలని అవి ఎప్పుడూ కోరుకోలేదు. మనుషులు వాటిని కొని ఇంట్లో పెంచుకుంటారు, కానీ అవి బయట తిరగాల్సి వస్తే, కనీసం ఒక్క పూట ఆహారం దొరికే సమయం వరకు కూడా బతకలేవు. అవి పసిబిడ్డలంత నిస్సహాయంగా ఉంటాయి.

అలాంటి పెంపుడు కుక్కలను వీధిలో వదిలేస్తే లేదా అవి తప్పిపోతే ఏమవుతుంది? అంతకంటే పాపపు పని లేదా దురదృష్టకరమైన విషయం మరొకటి ఉంటుందా? ఎవరైనా అలా చేసి ఉంటే... అది వేరే విషయం. కానీ ఆ దేశంలో ఏటా లక్షలాది పెంపుడు కుక్కలను వీధుల్లో వదిలేస్తున్నారు. పెరుగుతున్న ఖర్చులను భరించలేక, చనిపోతున్న తమ కుక్కలను వదిలేయాల్సిన దుస్థితి యజమానులకు పడుతోంది. ఆ నగరం ఇప్పుడు అందమైన అమ్మాయిలా కనిపించడం లేదు; ఆ దుర్మార్గమైన అందం నుండి కుళ్ళిన వాసన వస్తోంది. దుఃఖం సర్వత్రా ఉంది—ఇది సామాజిక అశాంతి యొక్క మరో కోణం.

ఒకప్పుడు మనల్ని పాలించిన పాలకుల దేశం మన దేశానికి పక్కనే ఉంది. అక్కడ ప్రజలు రెండు మూడు పనులు చేసినా, పూట గడవడానికే నానా కష్టాలు పడుతున్నారు. కొంతమంది విదేశీ విద్యార్థులు అద్దె చెల్లించలేక, ఫుట్‌పాత్‌లపై నివసించవలసి వస్తోంది.

‘తిండి తినే బిచ్చగాడి గురించి’ ఒక అర్థవంతమైన తెలుగు సామెత ఉంది... అంటే పనులు ఒక పద్ధతిలోనే జరగాలి అని దాని అర్థం. సరైన మార్గదర్శకత్వం లేదన్న ఒక్క కారణంతో, మీరు కష్టపడే దేశాలలో ఉద్యోగం ఎందుకు వెతకాలి?

విదేశీ విద్య నిరుపయోగం అని దీని అర్థం కాదు; అద్భుతమైన విద్యను అందించే సంస్థలు ఉన్నాయి. అయితే, విద్య పూర్తయిన తర్వాత,

ప్రతి ఒక్కరికీ తమ భవిష్యత్తు గురించి నిర్ణయం తీసుకునే అవకాశం ఉండాలి.

విద్యార్థి ప్రతిభ, ఆసక్తుల ఆధారంగా విదేశీ విద్యాసంస్థలలో చదువు, ఆ తర్వాత ఉద్యోగం.

"అందరూ అక్కడికే వెళ్లారు, కాబట్టి నీకు దొరికిన సులభమైన మార్గాన్ని నువ్వు ఎంచుకో..." అన్నట్లుగా ఉండకూడదు.

"వేగంగా ముందుకు సాగు. నకిలీ సర్టిఫికేట్లైనా సరే, అక్కడ నీకు నచ్చింది చేసుకో. ఇక్కడ నేను గొప్పలు చెప్పుకోవడం నాకు ముఖ్యం," అని తల్లిదండ్రులు అంటారు.. కానీ యువత విదేశీ విద్యా మాఫియా చేతుల్లో నలిగిపోతోంది.

రక్షణలో ఉండటంలో తప్పులేదు.

వారిలో కనీసం నలుగురికైనా తమ బాధలు తెలిసే అవకాశం లేదా?

నా ఇటీవలి పోస్ట్‌ని చదివిన వారికి- ఇలా అనుకోవచ్చు:

"అతను మద్యపానాన్ని ప్రోత్సహిస్తాడు,"

"ప్రేమ వివాహానికి వ్యతిరేకమని అతను నమ్ముతాడు"

లేదా "అతను కుల వివక్షను క్షమించాడు"...

నాకు ఒక అభ్యర్థన ఉంది.

సర్/మేడమ్...

నా పోస్ట్‌లను నిజంగా అర్థం చేసుకోవడానికి, మీరు వాటిని ఒకటి లేదా రెండుసార్లు చదివి, అర్థాన్ని లోతుగా గ్రహించాలి. ఆ "YouTube మనస్తత్వం"ని వర్తింపజేయడం ఆపివేయండి—మీరు కేవలం విషయాలపై దృష్టి సారించి, వివాదాల కోసం వెతకడం లేదా ప్రతికూలతపై మాత్రమే దృష్టి పెట్టడం—అన్నిటికీ. ఆ రకమైన YouTube మైండ్‌సెట్ ఉన్న వ్యక్తులు నా టైమ్‌లైన్‌ని సందర్శించకూడదు. తెలివితక్కువ వ్యాఖ్యలను పోస్ట్ చేయవద్దు మరియు మిమ్మల్ని మీరు బ్లాక్ చేసుకోండి. నా టైమ్‌లైన్‌కి మీరు యాక్సెస్‌ను కోల్పోయే స్థితిలో మిమ్మల్ని మీరు ఉంచుకోకండి—ఎందుకంటే "గేట్స్-టాథాస్" (బిల్ గేట్స్') బృందం మళ్లీ కరోనా లాంటి దాన్ని విప్పితే, మరియు సాధారణ ప్రేక్షకులు "డ్యాన్స్ ఆఫ్ డెత్" గురించి అర్ధంలేని మాటలు చెప్పడం ప్రారంభిస్తే మీకు ఇది అవసరం కావచ్చు.

విదేశీ విద్యార్థులను తీసుకునే విషయంలో..

ముఖ్యంగా చదువు పూర్తయ్యాక వారికి ఉపాధి కల్పించే విషయంలో (99 శాతం మంది ఉన్నత విద్య కోసం అక్కడికి వెళ్లి, ఉద్యోగం సంపాదించి స్థిరపడాలనే ఉద్దేశంతోనే వెళ్తారు) అమెరికా.. యూరప్ ఎప్పుడో సంతృప్తి స్థాయికి చేరుకున్నాయి (అంటే, కొంతమంది ప్రతిభావంతులు తప్ప, మిగతా వారికి అక్కడ ఉద్యోగాలు లభించవు); అయినా కూడా, భారతీయ విద్యార్థులు, ముఖ్యంగా తెలుగువారు, ఇక్కడికి విపరీతంగా వస్తున్నారు. నిన్న అమెరికా నుంచి వెనక్కి పంపిన 21 మందిలో ఎక్కువ మంది తెలుగువారే.. దయచేసి దీనిపై పోస్ట్ చేసి తల్లిదండ్రులలో అవగాహన కల్పించండి - నిన్నటి నుండి కనీసం ఐదుగురు ఎన్నారై స్నేహితుల విజ్ఞప్తి!

ఓ సోషల్ మీడియా!

ఆమె ఒక అరుదైన, తీవ్రమైన వ్యాధితో బాధపడుతోంది.

జీవితం కోసం ఒకరకమైన పోరాటం. సినిమాల్లో కష్టపడి నటించడం.

ఒక సినిమా ఆడాలంటే ప్రచారం అవసరం.

నిజానికి మన సమాజం ఇప్పుడు ఒక పిత్తాపు.

సెల్ ఫోన్ యుగం కదా. ప్రతికూల విషయం ఏమిటంటే, అవి తేనెటీగల్లా కుడతాయి.

సినిమా ప్రమోషన్ కోసం నెగటివ్‌లను ఎలా ప్లాన్ చేయాలో వారికి తెలుసు. వేదికపై ముందుగా ఏమి చేయాలో - నాటకాన్ని నిర్ణయిస్తారు.

నిన్న ఒక ఫంక్షన్‌లో కూడా వారు అదే ప్లాన్ చేశారు.

చూడండి, ప్రజలు అదే విధంగా ట్రోల్ చేస్తున్నారు.

సోషల్ మీడియాకు మరియు సినిమా నిర్మాతలకు కావలసింది ఇదే.

అది పాజిటివ్ అయితే ఎవరు పట్టించుకుంటారు?

అది నెగటివ్ అయితే, పిచ్చి ప్రచారం.

ప్రతి వ్యక్తి శరీరంలో రోగనిరోధక వ్యవస్థ ఉంటుంది. అది కోపగించుకుంటే, శరీరంలోకి ప్రవేశించే వ్యాధికారక క్రిములపై కాకుండా తన సొంత శరీరంపైనే దాడి చేస్తుంది. మీరు గుండెపై దాడి చేస్తే, మీకు గుండెపోటు వస్తుంది. మెదడుపై దాడి చేస్తే అలా పక్షవాతం వస్తుంది..

ఆమె ఈ విషయంలో శరీర కండరాలపై దాడి చేస్తోంది. పరిస్థితి అత్యంత తీవ్రంగా ఉండవచ్చు.

ఎందుకు? ఎంతవరకు?

అమాయకత్వానికి కూడా ఒక హద్దు ఉండాలి కదా స్వామీ...

"అతిగా ప్రవర్తించడం రోగనిరోధక శక్తితో చెలగాటం ఆడటమే. దానితో అతి చేస్తే శరీరం కూడా అస్తవ్యస్తం అవుతుంది" అని కరోనా కాలంలో ఒకరు గట్టిగా చెప్పి జోక్ కూడా వేశారు!

గుండెపోటు ఎందుకు వస్తోంది? పక్షవాతం (స్ట్రోక్) ఎందుకు వచ్చింది?

కండరాలు క్షీణించిపోయే (muscle atrophy) ఆటో-ఇమ్యూన్ సమస్యకు కారణం కూడా అదే కదా.

ఏమని చెబుతారు?

ఆశా... దోశ... అప్పడం... వడా... నిజం చెప్పడం ఫార్మసిస్టుల చరిత్రలోనే లేదు. మసి పూసినా రంగు మారనట్లుగా... ఇంకా అడిగితే బూడిద గుమ్మడికాయలా మారిపోతారు. "ఇది వంశపారంపర్యంగా వస్తుంది... కారణాలు తెలియవు" అని కాకమ్మ కథలు చెబుతుంటారు.

నమ్మేవాళ్లు మాత్రం కోట్లలో ఖర్చు పెడుతూనే ఉంటారు.

దీనికి పరిష్కారం లేదా?

పదును లేని కత్తితో దురద పుట్టించడం ఎందుకు?

మనం ఏదైనా అంటే చాలు, అది ప్రచార పిచ్చి అంటారు.

మరొక విషయం... టాలీవుడ్‌లో తీవ్ర అనారోగ్య సమస్యలతో బాధపడేవారి సంఖ్య పెరుగుతోంది. వయసు పైబడిన వారి విషయంలో అయితే అది సహజం అనుకోవచ్చు. కానీ హీరో హీరోయిన్లుగా నటిస్తున్న వారి విషయంలోనూ ఇదే జరుగుతోంది.

అది పక్కన పెడితే...

వారు మంచివారా కాదా అని నేను అనడం లేదు. మంచివారైనా, చెడ్డవారైనా సరే...

రోగుల పట్ల కనీసం సానుభూతి చూపించలేకపోయినా పర్వాలేదు... కానీ ట్రోల్ మాత్రం చేయకండి. దయచేసి...

పులి మనిషిపై దాడి చేయదు. కాబట్టి అది రెండు కాళ్లపై నిలబడితే అస్సలు దాడి చేయదు.

విశ్లేషణ ప్రకారం, చైనా జూలో జరిగిన ఒక సంఘటనకు సంబంధించిన వీడియోను నేను కింద కామెంట్స్ కాలమ్‌లో పోస్ట్ చేశాను. చూడండి.

(యూట్యూబ్ వీడియోలలో కొంతమంది నిపుణులు అని చెప్పుకునే వారు చెప్పిన విషయాలు (పులి మనిషిపై దాడి చేయదు. రెండు కాళ్లపై నిలబడితే అస్సలు దాడి జరగదు). రేపు జూ పార్కులు మరియు వన్యప్రాణుల సంరక్షణ కేంద్రాలలో ఎవరైనా ప్రమాదకరమైన చర్యలకు పాల్పడవచ్చు కాబట్టి, ఈ పోస్ట్ దానిపై అవగాహన కోసమే. ఆ జంతువుతో పెట్టుకోవద్దు.)

ఆగస్టు 15న 'వరాహ రూపం' పాటకు శాస్త్రీయ నృత్య ప్రదర్శన

"చెట్లు నరికివేయబడిన ఆ ప్రదేశం నా ఆలయం ఎందుకైంది?" - శివుని ఆగ్రహం (సిమ్లా, హిమాచల్ ప్రదేశ్).

ఆనందమయమైన సుఖవంతమైన జీవితం గడిపిన ఒక అద్భుతమైన కథ—

ఆమె తండ్రి సామాన్య కుటుంబం నుండి వచ్చి ఒక పారిశ్రామికవేత్తగా ఎదిగారు.

ఆయన తన కూతురిని అమితంగా ప్రేమించేవారు.

ఆయన ఆమెకు తగిన వరుడిని వెతికారు, ఆయన కష్టానికి ప్రతిఫలం దక్కింది; ఆమె వేల కోట్ల రూపాయల విలువైన, ఒకే ఒక్క కుమారుడున్న ఉన్నత పారిశ్రామికవేత్తల కుటుంబంలోకి వివాహం చేసుకుంది.

ఆ వివాహం అత్యంత వైభవంగా, అద్భుతంగా జరిగింది. "ఆమెది పరమ అదృష్టం, ఆయనది పరమ ప్రేమ" అని అందరూ ఆ సందర్భాన్ని ప్రశంసించారు.

ఇప్పుడు, ఆమె తన వైవాహిక జీవితంలో స్థిరపడింది.

ఒక రాజభవనం లాంటి ఇల్లు.

ఆ ఇంట్లో ముగ్గురు వంటవాళ్లతో సహా ఎప్పుడూ ఆరుగురు పనివాళ్లు ఉంటారు.

ఉదయాన్నే, భోజన బల్లపై కనీసం అరడజను రకాల అల్పాహారాలు సిద్ధంగా ఉంటాయి.

ఆమె మామగారు నిజమైన ఆహార ప్రియులు.

ఆయన గతంలో ఒక స్టార్ హోటల్‌లో పనిచేసిన చెఫ్‌ను స్వయంగా ఎంపిక చేసి నియమించుకున్నారు; ఆ వంటకాలు అత్యంత అద్భుతంగా ఉంటాయి.

అల్పాహారం తర్వాత, స్మార్ట్ టీవీ మరియు సరికొత్త మోడల్ ఆపిల్ ఫోన్‌తో గడపడానికి సమయం దొరుకుతుంది.

ఆమె భర్త పారిశ్రామిక వ్యాపారాన్ని నిర్వహిస్తారు.

"కోడలు ఫ్యాక్టరీకి వెళ్లనవసరం లేదు; అక్కడ వాతావరణం చాలా కఠినంగా ఉంటుంది. అవసరమైతే మేము మరో ఇద్దరు మేనేజర్లను నియమించుకోగలం—అలాంటప్పుడు ఆమె ఎందుకు వెళ్ళాలి? ఆమె జీవితాన్ని సంతోషంగా గడపాలి," అని ఆమె అత్తమామలు అంటారు.

మధ్యాహ్నం భోజనం. ఆ తర్వాత ఒక కునుకు. ఓటీటీ ప్లాట్‌ఫామ్‌లో సినిమా చూడటం. బయట ఎప్పుడూ రెండు మెర్సిడెస్-బెంజ్ కార్లు సిద్ధంగా ఉంటాయి, డ్రైవర్లు కూడా సిద్ధంగా ఉంటారు. సాయంత్రం దగ్గరలోని పార్కులో నడక.

రాత్రి భోజనం.

సంవత్సరానికి రెండుసార్లు తన భర్తతో కలిసి విదేశీ పర్యటనలు.

తనకు నచ్చినప్పుడల్లా పెద్ద పెద్ద మాల్స్‌లో షాపింగ్. ఆమె తండ్రి బహుమతిగా ఇచ్చిన పది కిలోగ్రాముల వరకు బరువున్న ఆభరణాలు ఆమె వద్ద ఉన్నాయి. తనకు కావలసినన్ని దుస్తులు, ఆభరణాలు కొనుక్కోగలదు. ఆమె చేతిలో క్రెడిట్ కార్డ్ ఉండేది. ఆమె ఖర్చులను ఆమె భర్త, అత్తమామలు ఎప్పుడూ ప్రశ్నించలేదు; ఆమె మనసారా షాపింగ్ చేయగలదు.

ప్రేమగల భర్త. ఆమెను తమ సొంత కూతురిలా చూసుకునే అత్తమామలు.

ఆమె అదృష్టవంతురాలు. బ్రతకాలంటే ఇలాగే బ్రతకాలి. ఇంతటి వైభవంతో, సౌకర్యవంతమైన జీవితాన్ని గడిపే అదృష్టం ఎంతమందికి ఉంటుంది? ... ఆమె గురించి అందరి మదిలో మెదిలిన ఆలోచనలు ఇవే.

ఆమె జీవితం గురించి మీరేమనుకుంటున్నారు?

మీ సొంత కూతురికి అలాంటి మంచి సంబంధం దొరికితే ఎంత బాగుంటుంది కదా?

కేవలం మీరే కాదు, వందలో తొంభై ఎనిమిది మంది ఇలాగే ఆలోచిస్తారు. ధనిక, ప్రతిష్టాత్మకమైన కుటుంబంలో కూతురికి పెళ్లి చేస్తే ఆమె జీవితం సుఖమయంగా ఉంటుందని వారు నమ్ముతారు.

అయితే, నాణేనికి ఉన్న మరో వైపును కూడా ఒకసారి చూద్దామా?

ఆమె కొన్ని ఏళ్లపాటు సంతోషంగానే గడిపింది. కానీ ఆ తర్వాత, వర్ణించలేని అసంతృప్తి ఆమెను ఆవహించింది. ఇదేనా నిజమైన జీవితం? అది ఒక పశువు బతుకులా అనిపించింది. అది నివసించడానికి ఒక చిన్న గుడిసె కాదు, కానీ ఒక 'ఫైవ్-స్టార్ జైలు' లాంటిది. అంతుచిక్కని బాధ అది.

ఒకవేళ ఆమె ఎవరికైనా ఈ విషయం చెబితే, వారు దాన్ని నవ్వుతూ కొట్టిపారేసేవారు. "నీకేం సమస్యలు ఉంటాయి? నీ భర్త నిన్ను బాగా చూసుకోవడం లేదా? అత్తమామలు నిన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్నారా?" అని అడిగేవారు.

ఎందుకంటే, వారు నిజంగానే మంచి మనుషులు.

అసలు ఆమె సమస్య ఏమిటి?

ఇప్పటివరకు చదివారు కదా?

ఆమె సమస్య ఏమిటో మీరు ఊహించగలరా?

ఆమె ఎందుకు సంతోషంగా లేదు?

ఆమె తన జీవితాన్ని ఎందుకు ఆస్వాదించలేకపోతోంది?

ఆమె ఎందుకు నెమ్మదిగా కుంగుబాటు (డిప్రెషన్) వైపు జారిపోతోంది?

ఈ పోస్ట్ మిగిలిన భాగాన్ని చదివే ముందు దీని గురించి ఒక్కసారి ఆలోచించండి.

ఒకవేళ మీకు సరైన సమాధానం తడితే, మీకు సరైన దృక్పథం ఉన్నట్టే. మీరు గొప్ప తల్లిదండ్రులుగా నిలవగలరు.

నేటి సమాజంలో, వందలో ఐదుగురు మాత్రమే అలా ఆలోచించగలరు.

ఒకసారి ప్రయత్నించి చూడండి.

సమాధానం తట్టలేదా?

అయితే ముందుకు చదవండి.

ఒక గంట పాటు కాళ్లు కదపకుండా కూర్చుంటే, మీకు తల తిరిగినట్లు అనిపిస్తుంది. అదే జీవితమంతా కాళ్ల మీద కూర్చుంటే, అవి మొద్దుబారిపోతాయి.

శాస్త్రీయ పరిభాషలో దీనిని 'డోపమైన్ హై' (dopamine high) అని అంటారు.

ఏదైనా సరే అతిగా అనుభవిస్తే, దానిలోని మాధుర్యం తగ్గిపోతుంది.

ఎంతో రుచికరమైన వంటకం అయినా సరే—నాలుగు రోజులు వరుసగా తింటే విసుగు పుడుతుంది.

వంట అయినా, జీవితం అయినా... సహజంగానే అది అలా ఉంటుంది.

నిజంగా ఆకలిగా ఉన్నప్పుడు 'పప్పన్నం' ఎంత రుచిగా ఉంటుందో కదా!

గొంతు ఎండిపోయినప్పుడు నీళ్లు ఎంత హాయినిస్తాయో కదా!

చెమటలు పట్టినప్పుడు చల్లని గాలి ఎంత అద్భుతంగా అనిపిస్తుందో కదా!

ఎన్నో వైఫల్యాల తర్వాత విజయం సాధించినప్పుడు కలిగే ఉత్సాహం ఎలాంటిదో కదా!

దేవుడు—లేదా ప్రకృతి—దీన్ని ఎంత అద్భుతంగా తీర్చిదిద్దిందో కదా! సంతోషం కలిగినప్పుడు మెదడులో 'డోపమైన్' విడుదలవుతుంది. ఆ సంతోషం తర్వాత కచ్చితంగా ఏదో ఒక కష్టం రావాలి; అప్పుడే మీరు మళ్లీ నిజంగా సంతోషాన్ని పొందగలరు. ఇది ప్రకృతి నియమం. సృష్టిలోని సమస్తం మీ సొంతం అన్నట్లుగా వాటన్నింటినీ కేవలం అనుభవించేయడం నిజమైన సంతోషం అనిపించుకోదు. సమస్యలు రాక తప్పదు.

ఒక పెగ్ (మద్యం) తీసుకుంటేనే మీకు ఆ మత్తు లేదా ఉత్సాహం (kick) కలుగుతుంది.

తర్వాత అదే అనుభూతిని పొందాలంటే, కొన్ని నెలల తర్వాత మీకు ఒక పూర్తి బాటిల్ అవసరం పడవచ్చు—అయినా సరే, ఆ పాత అనుభూతి దొరకకపోవచ్చు.

నేను చెప్పేది మీకు అర్థమవుతోందా?

దూరదర్శన్ రోజుల్లో... శుక్రవారాల్లో 'చిత్రలహరి', శనివారాల్లో ఒక తెలుగు సినిమా ప్రసారమయ్యేవి.

మీకు గుర్తుందా?

అబ్బా, ఆ ఉత్సాహం! ఆ ఆసక్తి! శుక్రవారం కోసం మనం ఎంత ఆత్రుతగా ఎదురుచూసేవాళ్ళం? 'చిత్రలహరి' చూస్తున్నప్పుడు ఎంత సంతోషంగా అనిపించేది?

మరి ఇప్పుడు? అబ్బో... ఏ ఛానల్ పెట్టినా సినిమాలు, పాటలే కనిపిస్తాయి—కానీ అదంతా చాలా విసుగు పుట్టిస్తుంది, చాలా బోర్‌గా ఉంటుంది. "ఛ, ఇదేనా జీవితం?" అని అనుకుంటూ రిమోట్‌తో ఛానల్స్ మారుస్తూనే ఉంటాం. నిజమే కదా?

అదే ఆ 'డోపమైన్' ఇచ్చే ఉత్సాహం (high).

ఆమె మంచి విద్యావంతురాలు మరియు తెలివైనది, ఆమె దగ్గర పుష్కలంగా...

నాయకత్వ లక్షణాలు. అయినప్పటికీ, ఆమె విద్యాభ్యాసం మరియు మేధస్సు ఇప్పుడు అడవిలో వెన్నెలలా మిగిలిపోయాయి—ఎవరూ గుర్తించనివి, ఎవరూ మెచ్చుకోనివి. ఆమె పరాధీనమైన జీవితాన్ని గడుపుతోంది. కేవలం తినడానికే జీవిస్తోంది; నిద్రపోవడానికే నిద్రలేస్తోంది. సోమవారం, మంగళవారం... బుధవారం నుండి ఆదివారం వరకు... జనవరి నుండి డిసెంబర్ వరకు ప్రతి నెలా ఒకేలా ఉంటుంది. అదే దినచర్య—తీవ్రమైన విసుగు. విపరీతమైన సౌకర్యం. డోపమైన్ ఇచ్చే తాత్కాలిక ఉల్లాసం.

ఆమె ఎందుకు పుట్టింది? ఆమె ఏమి సాధిస్తోంది? పుట్టలోని చెదపురుగులు కేవలం బతికి చనిపోవా? ఆమె ఉనికి కూడా వాటికంటే భిన్నమేమీ కాదు. ఆమె తండ్రి, అత్తమామలు మరియు భర్త ఆమె కోసం—మరియు తమ కోసం—ఒక అందమైన బంగారు పంజరాన్ని నిర్మించారు. ఇది ఖరీదైన వస్తువులతో నిండిన విలాసవంతమైన జీవితం. అయినప్పటికీ, ఆమె జీవితం నుండి ఆనందం ఆవిరైపోయింది.

జీవించడం కాకుండా కేవలం ఇంట్లో తిని పడుకోవడమే లక్ష్యమైతే, ఆమె ఎందుకు చదువుకుంది? అవును... ఆమె తల్లిదండ్రులు, వారికి ముందు తరాల స్త్రీలు ఇంటి పనులకే పరిమితమయ్యేవారు. అలా జీవించాలనుకుంటే, ఆమె ఎందుకు చదువుకుంది?

ఆఫీసు నుండి త్వరగా ఇంటికి వచ్చి వారపు సినిమా చూడటం... త్వరగా వంట చేయడం... మా అమ్మ రిమోట్ పట్టుకుని పదే పదే ఛానల్ మార్చడం... ఆమె జీవితం అంతా ఇంతేనా?

చీకటే ఒక ఇంద్రధనస్సు... జీవితమే ఒక దీపావళి.

సమస్యలు లేని జీవితం నిజమైన జీవితమేనా?

అన్ని సమస్యలను అనుభవించిన తర్వాత, మీ కొడుకు లేదా కూతురికి సమస్యలు లేని జీవితాన్ని ఇవ్వాలని చూస్తున్నారా? అయ్యో... ఇది ఎంత అన్యాయం?

జీవితంలో ఎదురయ్యే సమస్యలకు పరిష్కారం కనుగొంటే మీరు ఆశ్చర్యపోతారు. నాయకులు అలానే ఉంటారు. డోపమైన్ స్థాయి పెరగదు.

మీరు అన్ని సమస్యలను అనుభవించి, వారికి కూడా మీరు గడిపిన లాంటి జీవితాన్నే ఇస్తే... వారి జీవితమే వారికి ఒక సమస్యగా మారుతుంది.

జీవితంలో ఎదురయ్యే సమస్యలకు పరిష్కారం ఉంటుంది. కానీ జీవితమే ఒక సమస్య అయితే? మానసిక వైద్యుడు లేదా ఉరితీసేవాడు (అంతేనా?).

వద్దు, మిత్రమా. మీ పిల్లలకు మీరే సమస్యగా మారకండి.

సమస్యలను పరిష్కరించగల వివేకాన్ని వారికి ఇవ్వండి. అంతే, సమస్యలు లేని జీవితాన్ని కాదు.

మీ ఇల్లు ఒక 'బొమ్మల ఇల్లు' (doll house) లా ఉండవచ్చు.

కానీ మీరు మాత్రం 'బొమ్మల ఇంటి తండ్రి'లా (అంటే కేవలం బొమ్మలా ఉండిపోయే తండ్రిలా) ఉండకండి.

అర్థం చేసుకునేవారు తమకు తోచినంతగా అర్థం చేసుకుంటారు.

నమస్తే.

పొట్టి దుస్తులా? లేక సంకుచిత మనస్తత్వమా?

జ్యోతిలక్ష్మి, జయమాలిని, హెలెన్, సిల్క్ స్మిత...

ఈ పేర్లు వినగానే, సినిమాల్లో వారు పోషించిన 'వ్యాంప్' (vamp) పాత్రలు గుర్తుకొస్తాయి; పురుషులను ఆకర్షించేలా ప్రత్యేకమైన దుస్తులు ధరించి వారు చేసే నటన అది.

అటువంటి పాత్రల మూలాలు పూర్వకాలంలో రాజుల ఆస్థానాల్లోనూ, అంతఃపురాల్లోనూ ప్రదర్శనలు ఇచ్చిన పరిచారికలు మరియు నర్తకీమణుల (వేశ్యల) సంప్రదాయంలో ఉన్నాయి.

భారతదేశంలో - ముఖ్యంగా తెలుగు ప్రాంతాల్లో - ఈ సంప్రదాయంతో ముడిపడి ఉన్న ఒక నిర్దిష్ట కులం ఉంది; ఆ కులం పేరును నేరుగా ప్రస్తావించడం సున్నితమైన విషయమే అయినప్పటికీ, ఆ సందర్భాన్ని గమనించడం ముఖ్యం. ఆ వర్గానికి చెందిన ప్రజలు ఆ పాత ఆచారాల నుండి బయటపడి, ఇప్పుడు అందరిలాగే జీవిస్తున్నారు. అయినప్పటికీ, పాక్షికంగా లేదా పూర్తిగా నగ్నంగా చేసే నృత్య ప్రదర్శనలు ఇప్పటికీ జరుగుతున్నాయని వార్తలు వస్తుంటాయి.

ఉదాహరణకు, ముప్పై ఏళ్ల క్రితం హైదరాబాద్‌లోని పంజాగుట్ట ('దివాంచి' వంటివి) మరియు అబిడ్స్ ('శ్రీదేవి' వంటివి) ప్రాంతాల్లోని బార్లలో ఇటువంటి నృత్యాలు జరిగేవి.

మొత్తం మీద, ఇది మన దేశంలోని సగటు పురుషుడి మనస్తత్వాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది:

"ఒక యువతి ఒళ్లు కనిపించేలా (revealing) దుస్తులు ధరిస్తే, ఆమెకు శీలహీనత ఉందని అర్థం; ఆమె పురుషుల దృష్టిని ఆకర్షించడానికి ప్రయత్నిస్తోందని భావిస్తారు. ఆమెను లొంగదీసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తే, ఆమె అంగీకరిస్తుందని అనుకుంటారు."

కాలం మారింది, కానీ మన దేశంలోని సగటు పురుషుడి ఆలోచనా విధానం మాత్రం మారలేదు. (చదివిన విషయాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడంలో కొందరు ఇబ్బంది పడతారు కాబట్టి, ఒక విషయం స్పష్టం చేస్తాను: "సగటు పురుషుడు" అంటే ప్రతి ఒక్క పురుషుడు అలా ఆలోచిస్తాడని అర్థం కాదు.)

ఎన్ని చట్టాలు చేసినా, మన దేశంలోనే కాదు ప్రపంచవ్యాప్తంగా కూడా మహిళలపై లైంగిక హింస తగ్గడం లేదు సరే కదా, పైగా పెరుగుతూనే ఉంది.

ఈ నేపథ్యంలో, కొందరు పెద్దలు - నా పరిశీలనలో వీరంతా దాదాపు పురుషులే - ఇలా అడుగుతుంటారు: "అమ్మా, ఒళ్లు కనిపించేలా దుస్తులు ఎందుకు ధరించాలి? అటువంటి మృగాల దృష్టిలో ఎందుకు పడాలి? కష్టాలను ఎందుకు కొనితెచ్చుకోవాలి?" "పాత సినిమాల్లో సావిత్రి, జమున, భానుమతి, వాణిశ్రీ వంటి గౌరవప్రదమైన నటీమణులు ఎలా దుస్తులు ధరించేవారో మీరు చూశారు కదా? ఆధునికత పేరుతో సిల్క్ స్మిత వంటి 'వ్యాంప్' పాత్రల తరహాలో నేటి అమ్మాయిలు పొట్టి దుస్తులు ధరించడం సరికాదు." ప్రజలు తరచుగా ఇలాంటి మాటలు అంటుంటారు. ఇలాంటి వ్యాఖ్యలు చేసినప్పుడల్లా వివాదాలు తలెత్తాయి. స్త్రీవాదులు వీటిని వ్యతిరేకించారు. స్త్రీవాద వాదనకు నేటి కాలపు మహిళల్లో చాలామంది మద్దతు ఉందన్నది కాదనలేని వాస్తవం.

ఆ ముఖ్యాంశాలు ఇవే:

1. పొట్టి దుస్తులు ధరించినంత మాత్రాన ఒక అమ్మాయి 'బలహీనమైన వ్యక్తిత్వం' గలదానిగా మారుతుందా? ఆమె బహిరంగ ఆస్తియా? ఎవరైనా ఆమెను కేవలం లైంగిక సంపర్కం కోసం ఎదురుచూస్తున్న వ్యక్తిగా ఇష్టానుసారం భావించవచ్చా?

2. సంప్రదాయం ప్రకారం, తెలుగు పురుషులు పంచెలు కట్టుకోవాలి. కానీ, మీకు సంతోషాన్నిస్తాయి కాబట్టి మీరు ప్యాంట్లు, షార్ట్స్ ధరిస్తున్నారు కదా! మరి నేటి కాలంలో అమ్మాయిలు కూడా అలాగే చేయడం తప్పా?

3. మహిళలకు నీతులు చెప్పే బదులు, పురుషులకు కాస్త పద్ధతిని ఎందుకు నేర్పకూడదు? మీరు మీ కొడుకుకు—మరియు సాధారణంగా పురుషులందరికీ—ఇలా చెప్పవచ్చు: "ఆమె కూడా నీలాగే ఒక మనిషి. ఆమెకు కూడా సొంత ఇష్టాయిష్టాలు ఉంటాయి. ఒక స్త్రీ కేవలం పురుషుడి లైంగిక అవసరాలను తీర్చే బొమ్మ కాదు."

గతంలో ఇలాంటి వివాదాలు చాలానే వచ్చాయి.

అసలు నిజం ఏమిటి?

రెండు వాదనల్లోనూ సమంజసమైన అంశాలు ఉన్నాయి.

అయితే, సరైన విధానం ఏమిటి?

1. ప్రతి తల్లిదండ్రులు మరియు ఉపాధ్యాయులు అబ్బాయిలకు అమ్మాయిలను అర్థం చేసుకోవడం, గౌరవించడం నేర్పించాలి. ఉద్యోగం చేసే భార్య, గృహిణిగా ఉన్న అమ్మమ్మ/నానమ్మలాగే ప్రవర్తించాలని ఆశించడం సరికాదు. భర్త తన భార్య వ్యక్తిత్వాన్ని, వ్యక్తిగత ఆసక్తులను గౌరవించాలి.

అమ్మాయిలకు కూడా ఇదే విషయాన్ని నేర్పించాలి. కనీసం 'బేబీస్' (అపరిపక్వ ప్రవర్తన గలవారు) తయారీ తగ్గుతుంది. ప్రేమ పేరుతో యువకుల జీవితాలతో ఆడుకుంటున్నారు.

స్త్రీ పురుషులు పరస్పర శత్రువులు కారు.

ఒక స్త్రీ, పురుషుడు కలిసి ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకుని, సర్దుకుపోతూ జీవించడమే జీవితం, అదే ప్రపంచం... నేటి కాలంలో ప్రతి ఇంట్లోనూ, పాఠశాలలోనూ పిల్లలకు 'అర్ధనారీశ్వర' తత్వాన్ని (శివపార్వతుల సమ్మేళన రూపం) బోధించాలి.

{ ఇటీవల నేను నిర్వహించిన ఒక కౌన్సెలింగ్ సెషన్‌లో, "అబ్బాయిలా లేక అమ్మాయిలా—ఎవరు గొప్ప? ఎవరు శ్రేష్ఠులు?" అని అడిగాను. అమ్మాయిలందరూ "అమ్మాయిలే" అన్నారు.

అబ్బాయిలందరూ "అబ్బాయిలే" అన్నారు.

"మీ అమ్మ, నాన్నల గురించి ఆలోచించండి... వారిని ఉదాహరణగా తీసుకుని ఇప్పుడు సమాధానం చెప్పండి" అని అన్నాను.

వేలమందితో నిండిన ఆ హాలులో కాసేపు నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. పిల్లలు ఆ తత్వాన్ని వెంటనే గ్రహించారు. }

2. సమాజం మారుతోంది. పురుషుల దృక్పథాలు మారుతున్నాయి. అయినప్పటికీ, వందలాది తరాలుగా పురుషాధిక్యత వారసత్వం ఉంది; ఆ మనస్తత్వం వారి జన్యువులలోనే పాతుకుపోయింది. మార్పు రాత్రికి రాత్రే జరగదు.

ఒకవైపు సెల్ ఫోన్లు, స్మార్ట్ టీవీలు, యూట్యూబ్, మద్యం, గంజాయి ఉన్నాయి. వేటాడే స్వభావం గల పురుషులు నీడల్లో సంచరిస్తున్నారు. వారికి దూరంగా ఉండటం—వారి చూపులను తప్పించుకోవడం—మనకు శ్రేయస్కరం; అది మన భద్రతకు సంబంధించిన విషయం. ఇలా చెప్పడం వారి దురాగతాలను సమర్థించడం కాదు; ఇది కేవలం ఒక క్రూర మృగానికి దూరంగా ఉండమని సలహా ఇవ్వడం లాంటిది.

విశాల దృక్పథం గల వ్యక్తులున్న చోట మీరు ఒళ్ళు కనిపించే దుస్తులు ధరిస్తే, ఎవరూ దాన్ని వింతగా భావించరు; నిజానికి, ఎవరూ దాన్ని పెద్దగా పట్టించుకోరు కూడా.

అయితే, బహిరంగ ప్రదేశాలు వేరు. వీధులు, పార్కుల వంటి ప్రదేశాలలో అలాంటి దుస్తులు ధరించకుండా ఉండటం మంచిది.

సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, నేటి యువతకు—అంతేకాదు, వారి తల్లిదండ్రులలో చాలామందికి కూడా—సామాజిక తెలివితేటలు కొరవడ్డాయి.

నిజమైన విద్య అంటే నిలకడగా ఉండే విద్య.

స్వాతంత్ర్య ఉద్యమంపై నేను వందలాది బ్యాచ్‌లకు పాఠాలు బోధించాను!

అయినా నాకు ఇప్పటికీ అర్థం కాని విషయం ఒకటి ఉంది!!

తెలుగు సినిమా 'ఖడ్గం'కు, స్వాతంత్ర్య చరిత్రకు మధ్య ఉన్న సంబంధం ఏమిటి?

ప్రతి సంవత్సరం ఆగస్టు 15న ఆ సినిమాను టీవీలో ఎందుకు ప్రసారం చేస్తారు?

హిమాచల్ ప్రదేశ్ గురించి మొన్న నేను షేర్ చేసిన పోస్ట్ మీకు గుర్తుంది కదా?

ఉత్తరాంచల్‌లో పరిస్థితి కూడా సరిగ్గా అలాగే ఉంది. చార్ ధామ్ యాత్రా మార్గంలో ప్రస్తుత పరిస్థితి ఇక్కడ ఉంది.

చిరుతలు సాధారణంగా మనుషులపై దాడి చేయవు!

జింకల వంటి చిన్న జంతువులే వాటి ఆహారం.

ఒక చిరుత మనిషిపై (లేదా ఆరేళ్ల చిన్నారిపై) దాడి చేసిందంటే...

1. అది గాయపడి, జింకల వంటి జంతువుల వెంట పరుగెత్తే సామర్థ్యాన్ని కోల్పోయి ఉండవచ్చు.

లేదా

2. అది వేటాడి తినే జంతువుల సంఖ్య తగ్గిపోయి ఉండవచ్చు; ఆకలిని తట్టుకోలేక అది ఒక చిన్నారిని చంపడానికి ప్రయత్నించి ఉండవచ్చు.

ఒకవేళ రెండవ కారణమే నిజమైతే, అది చాలా ప్రమాదకరం. తిరుమల కొండల్లో చాలా చిరుతలు ఉన్నాయి. వాటికి సహజమైన ఆహారం దొరకకపోతే, అవి చుట్టుపక్కల నివసించే జనాభాపైకి వచ్చే ప్రమాదం ఉంది.

ఆ పోస్ట్‌లో "మీ ప్రేమ ఎల్లప్పుడూ ఆశీర్వదించబడినట్లుగా ఉండాలి" అని ఉంది.

తల్లిదండ్రుల ప్రేమ ఎంతో గొప్పదని ఇది సూచిస్తుంది. ఎవరినైనా సాగనంపడానికి విమానాశ్రయం వరకు వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదన్నదే ఆ పోస్ట్ యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యం; ఒకవేళ వెళ్లినా, యాభై లేదా అరవై మందితో కూడిన గుంపుతో అక్కడికి వెళ్లి ప్రయాణికులకు అసౌకర్యం కలిగించడం ఎందుకు? (ఈ విషయాన్ని నేను గతంలో ఒక పోస్ట్‌లో ప్రస్తావించాను). ఆ వ్యక్తికి ఉన్న సంస్కారాన్ని చూడండి. నిజంగానా? కనీసం చదివిన విషయాన్ని అర్థం చేసుకునే సామర్థ్యం కూడా మీకు లేదా?

“దిగిన తర్వాత సందేశం పంపండి”

“మీ ఆరోగ్యం జాగ్రత్తగా చూసుకోండి! రాత్రి భోజనం చేయండి”

“అక్కడికి రమ్మని అందరికీ చెప్పండి”

“మీకు ఇంకా ఊరగాయలు కావాలంటే చెప్పండి. మీ స్నేహితులు వచ్చినప్పుడు పంపిస్తాను”

శంషాబాద్ విమానాశ్రయం రన్‌వే!

ఇరువైపులా తన్నిన జనం.

విమానం బయలుదేరబోతోంది.

అప్పుడు కిటికీలోంచి.. తమ కొడుకు/కూతురిని లోపలికి రమ్మని చేతులు ఊపుతూ వినండి.. తల్లిదండ్రులు గట్టిగా చెబుతున్నారు.

మీ ప్రేమ చల్లారాలి!

ప్రభుత్వం అనుమతిస్తే, వాళ్ళు కిలోమీటరు రన్‌వే మీద విమానం పక్కన పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి పై మాటలు చెప్పి సాగనంపేవారు!

ChatGPTని నిర్వహించడానికి ఆ కంపెనీకి అయ్యే రోజువారీ ఖర్చు ఆరు కోట్లు.

శంషాబాద్ పోలీస్ అధికారులారా!

మీరు విజ్ఞప్తి చేసినా ప్రజలు పట్టించుకోరు.

మీరు ఇది చేయగలరా?

విమానాశ్రయంలోకి ప్రవేశించడానికి పోలీసులకు ఫ్లైట్ టికెట్ చూపించాల్సి ఉంటుంది.

హైదరాబాద్ - కర్నూలు హైవే నుండి విమానాశ్రయ రహదారిలోకి ప్రవేశించేటప్పుడు ఈ తనిఖీ జరిగేలా చేయండి. ప్రయాణికుడు, డ్రైవర్, వీడ్కోలు పలకడానికి ఇద్దరు కంటే ఎక్కువ మంది వస్తున్నారు... దయచేసి ఈ వ్యక్తులను వదిలేయండి.

ఒక వ్యక్తికి (ఫ్లైట్ ✈️ టికెట్ ఆధారంగా) వీడ్కోలు పలకడానికి ఇద్దరికంటే ఎక్కువ మంది వస్తే, ఒక్కొక్కరికి రెండు వేల రూపాయలు వసూలు చేయండి.

దెయ్యం పట్టినట్టు అవుతుంది; విమానాశ్రయంలో వీడ్కోలు ఛార్జీలు ఆగిపోతాయి.

విదేశాలకు వెళ్లే విద్యార్థులకే కాక, రాజకీయ నాయకులకు వీడ్కోలు పలకడానికి వచ్చేవారి నుండి కూడా ఇలా వసూలు చేయండి.

లోపల గంజాయి, పైన చాక్లెట్ పూత

మన దేశంలోని అనేక నగరాల్లో దుకాణదారులు చిన్న పిల్లలకు గంజాయి చాక్లెట్లను విక్రయిస్తున్నారు. (లోపల గంజాయి, పైన చాక్లెట్ పూత)

వాసిరెడ్డి అమర్‌నాథ్ సంచలనాత్మక ఇంటర్వ్యూ | #ఆసక్తికరమైనవార్తలు | తెలుగు ఇంటర్వ్యూలు | Vyus.in

ఎయిర్ ఇండియా విమానం. బోర్డింగ్ గేట్ వద్ద చెక్-ఇన్ చేస్తుండగా, నాకు ఎకానమీ నుండి బిజినెస్ క్లాస్‌కు ఉచితంగా అప్‌గ్రేడ్ లభించిందని తెలిసింది.

ఒక సీటు దొరికింది. ఆ సీటులో కూర్చోబోతుండగా, ఎయిర్ హోస్టెస్ "సార్, కెప్టెన్ (అంటే పైలట్) మిమ్మల్ని కలవమని కోరుతున్నారు" అని చెప్పింది.

నేను వెళ్లి కలిశాను. నాకు తెలిసిన వ్యక్తే. "సార్, నేను మీ పోస్టులను క్రమం తప్పకుండా అనుసరిస్తాను" అని చెప్పాను.

విమానం బయలుదేరాల్సిన సమయం అయింది. అంతకంటే ఎక్కువ సమయం గడపలేమని నాకు తెలుసు.

నాకు సీటు దొరికింది!

అదేమీ పెద్ద విషయం కాదు. అదొక చిన్న సంఘటన అంతే.

ఐజీగా పదోన్నతి పొందిన ఈ శుభ సందర్భంగా మురళికి శుభాకాంక్షలు!

ఫాదర్, మనం మిమ్మల్ని సివిల్స్ కోచింగ్ కోసం కలిసింది నిన్ననే అన్నట్లుంది. మీరు ఎప్పటిలాగే అంకితభావంతో పనిచేసి, పరలోకంలో అతని ఆత్మకు గర్వకారణంగా నిలుస్తారని నాకు తెలుసు. చాలా బాగా చేస్తున్నారు. ఇలాగే కొనసాగించండి.

ఈ పోస్ట్ జిమ్ కోచ్‌లు ఇమ్రాన్ మరియు మెహదీల ఆకాంక్షలకు అంకితం చేయబడింది.

ప్రపంచవ్యాప్తంగా అనబాలిక్ స్టెరాయిడ్ల వాడకం వల్ల చాలా మంది బాడీబిల్డర్లు మరణిస్తున్నారు. కండరాలను మరింత వేగంగా పెంచుకోవడానికి అనబాలిక్ స్టెరాయిడ్లు మరియు గ్రోత్ హార్మోన్లను, అలాగే కొవ్వును వేగంగా కరిగించడానికి ఫ్యాట్-బర్నింగ్ ఇంజెక్షన్లను వాడే వారి సంఖ్య పెరుగుతోంది. ఈ పద్ధతులు త్వరితగతిన ఫలితాలనిచ్చినప్పటికీ, అవి మీ ఆరోగ్యానికి దీర్ఘకాలిక హాని కలిగించగలవు.

ఈ ఫోటోలోని వ్యక్తి సరైన ఆహారం, క్రమమైన వ్యాయామం, కఠోర శ్రమ మరియు పట్టుదలతో ఏమి సాధించవచ్చో నిరూపిస్తున్నాడు. అతను చాలా మందికి స్ఫూర్తిగా నిలుస్తున్నాడు.

(ఇక్కడ ప్రదర్శించబడిన ఫోటోలు పైన పేర్కొన్న కోచ్‌ల వద్ద శిక్షణ పొందుతున్న ఒక వ్యక్తికి సంబంధించినవి.)

ఒక నక్క పులి గురించి మాట్లాడితే ఎలా ఉంటుంది?

హిమాచల్ ప్రదేశ్—కొండల ప్రాంతం.

మైదాన ప్రాంతాలతో పోలిస్తే కొండ ప్రాంతాల భౌగోళిక పరిస్థితులు చాలా భిన్నంగా ఉంటాయి.

మైదాన ప్రాంతాలలో భారీ పరిశ్రమలు అనేక సమస్యలను తీసుకురావచ్చు.

అయితే, కొండ ప్రాంతాలలో ఆ సమస్యల తీవ్రత వంద రెట్లు ఎక్కువగా ఉంటుంది.

ఒక ప్రాంతం లేదా రాష్ట్రం పురోగమించాలంటే, అభివృద్ధి సమతుల్యంగా ఉండాలి. పర్యావరణాన్ని కాపాడుతూ మరియు ఆ ప్రాంతపు ప్రత్యేక భౌగోళిక స్వరూపాన్ని గౌరవిస్తూనే పారిశ్రామికీకరణను చేపట్టాలి.

తమిళనాడు వంటి మైదాన ప్రాంత రాష్ట్రాల పారిశ్రామికీకరణ స్థాయిలను అందుకోవడానికి లేదా అధిగమించడానికి ప్రయత్నిస్తూ అభివృద్ధిని సాధించాలనుకుంటే ఏమవుతుంది?

గత నలభై ఏళ్లుగా హిమాచల్ ప్రదేశ్‌లో సరిగ్గా ఇదే జరిగింది.

గతంలోని హిమాచల్ ప్రదేశ్—అంటే రాజేష్ ఖన్నా బొమ్మ రైలులో షర్మిలా ఠాగూర్‌ను ఉద్దేశించి "మేరీ సప్నోం కీ రాణీ..." అని పాడిన చోటు, అలాగే ఎన్టీఆర్ "నా మది నిన్ను పిలిచింది..." అనే మధుర గీతంతో వాణిశ్రీ హృదయాన్ని గెలుచుకున్న చోటు—అదంతా ఇప్పుడు కనుమరుగైపోయింది.

ఇది కొండలు, లోయలతో కూడిన ప్రాంతం; రాష్ట్రమంతా పర్వతమయమే. అయినప్పటికీ, పర్యాటక రంగంతో పాటు ఇప్పుడు ఈ రాష్ట్రంలో ఫార్మాస్యూటికల్, వస్త్ర, ఇంజనీరింగ్ మరియు ఎలక్ట్రానిక్స్ పరిశ్రమలు కూడా ఉన్నాయి.

సివిల్ సర్వీసెస్ అభ్యర్థులకు బోధించేటప్పుడు నేను తరచుగా ఈ ఉదాహరణను ప్రస్తావించేవాడిని.

తరచుగా ఇలాంటి వాదనలు వినిపిస్తుంటాయి: "అందులో తప్పేముంది? మన రాష్ట్రం అభివృద్ధి చెందకూడదా? మన ఆదాయాలు పెరగకూడదా? మనం ఎప్పటికీ 'అటవీ వాసులు'గానే ఉండిపోవాలా?" అప్పుడు నేను ఇలా చెప్పేవాడిని: "అభివృద్ధి ఖచ్చితంగా అవసరమే, కానీ స్థానిక భౌగోళిక పరిస్థితులను దృష్టిలో ఉంచుకోవాలి కదా?"

పరిశ్రమల కోసం... పర్యాటకం కోసం...

1. లక్షలాది చెట్లను నరికివేశారు.

2. బండరాళ్లు, చెట్ల మధ్య నిర్మాణాలు వెలిశాయి.

3. రోడ్లు వేశారు.

4. చెరువులను పూడ్చివేశారు.

దీన్నే వారు 'అభివృద్ధి'గా చూపించారు.

వర్షపు నీటికి గణనీయమైన గతి శక్తి (kinetic energy) ఉంటుంది. అది పై పొరలోని మట్టిని కదిలిస్తుంది. ఆ మట్టి వర్షపు నీటితో కలిసి పల్లపు ప్రాంతాలకు ప్రవహించి, అక్కడ ఉన్న వాగులు, వంకలలో పేరుకుపోతుంది.

కొండ ప్రాంతాలలో వర్షపాతం ఇంకా పెద్ద మార్పులను కలిగిస్తుంది.

చెట్లు ఒక అడ్డుగోడలా పనిచేసి, వర్షపు చినుకులు నేరుగా నేలను తాకకుండా ఆపుతాయి. వర్షపు చినుకులు నేల మీద పడే ముందు చెట్లను తాకినప్పుడు, వాటి గతి శక్తి బాగా తగ్గుతుంది. చెట్ల వేర్లు మట్టిని గట్టిగా పట్టి ఉంచుతాయి. చెట్ల ఆకులు, వాటి కింద పెరిగే గడ్డి కూడా వర్షపు చినుకుల తాకిడికి మట్టి కొట్టుకుపోకుండా కాపాడతాయి.

లక్షలాది చెట్లను నరికివేసిన తర్వాత, వర్షపు చినుకుల విధ్వంసకర ప్రభావం మొదలైంది. ఎత్తైన కొండలపై కురిసే వర్షం మట్టిని, రాళ్లను పెకిలిస్తుంది. ఈ పదార్థాలు ఉధృతంగా ప్రవహించే నీటితో నిటారు వాలుల వెంట కిందికి కొట్టుకుపోతాయి.

నీరు కిందికి దిగేకొద్దీ ప్రవాహం తీవ్రమవుతుంది, అంటే దాని వేగం యొక్క శక్తి మరింత బలపడుతుంది. భారీ బండరాళ్లు సైతం పెకిలించబడి, బుల్డోజర్ చర్య వలె ముందుకు నెట్టబడతాయి. మట్టిని పట్టి ఉంచడానికి లేదా ప్రవాహ వేగాన్ని నియంత్రించడానికి చెట్లు లేకపోవడంతో...

మట్టి కోతకు గురవుతున్న కొద్దీ, నిటారు వాలులపై ఉన్న రాళ్లు అస్థిరంగా మారతాయి—అవి ఇప్పుడు కూలిపోతాయా, లేక రాబోయే వర్షాకాలంలోనా? ...విరుచుకుపడటానికి సిద్ధంగా ఉన్న రాక్షసుల్లా.

బోర్డర్ రోడ్స్ ఆర్గనైజేషన్ ఎన్ని మరమ్మతులు చేపట్టగలదు?

ఇంకాస్త ముందుకు వెళితే... అటవీ ప్రాంతంలో భూభాగం మరీ నిటారుగా ఉంటే, మరమ్మతులు చేస్తారు. కానీ, రోడ్డుపై నుంచే చూస్తే—వందలాది, వేలాది, లేదా లక్షల మంది ప్రేక్షకులు చూస్తుండగానే, ఒక వ్యక్తి వందల మీటర్ల లోతుకు నెట్టివేయబడవచ్చు. ఈ రోడ్లపై ప్రయాణించే వారిని కాపాడాలా? అసలు రోడ్లనే ఎలా రక్షించగలం?

మట్టి రోడ్లు ఉంటే, నీరు భూమిలోకి ఇంకిపోయేది. అయితే, ఈ రోజుల్లో ఎక్కడ చూసినా తారు లేదా కాంక్రీట్ రోడ్లే కనిపిస్తున్నాయి. ఇలాంటి ఉపరితలాలపై వర్షం కురిస్తే, నీటి ప్రవాహ వేగం పెరుగుతుంది. దిగువ స్థాయిలలో ఉండాల్సిన చెరువులు అదృశ్యమయ్యాయి; ఫలితంగా, నీరు అక్కడ నిలవలేక కిందకు ఉధృతంగా ప్రవహించి, తీవ్ర విధ్వంసం సృష్టిస్తోంది.

గత నెల రోజులుగా హిమాచల్‌లో సరిగ్గా ఇదే జరుగుతోంది.

జీవితాలు నరకప్రాయంగా మారాయి. కొండచరియలు విరిగిపడటం, మురుగునీటి కాలువలు కూలిపోవడం వల్ల ప్రాణ, ఆస్తి నష్టం జరుగుతోంది. అనేక ప్రాంతాలకు రవాణా వారాల తరబడి నిలిచిపోయింది. స్థానిక ఆహార సరఫరాలు పరిమిత అవసరాలను మాత్రమే తీర్చగలుగుతున్నాయి; ఢిల్లీ లేదా ఉత్తర ప్రదేశ్ నుండి పిండి (ఆటా) వంటి నిత్యావసరాలు రాకపోతే దైనందిన జీవితం స్తంభించిపోతుంది. పర్యాటకులు రావడం మానేస్తే లక్షలాది మంది ప్రజలు జీవనోపాధి కోల్పోతారు.

వెళ్ళిపోయిన వారు తిరిగి వస్తారో లేదో అనే అనిశ్చితి నెలకొంటే, పర్యాటక రంగం పరిస్థితి ఏమిటి?

రవాణా నిలిచిపోతే పరిశ్రమలు ఎలా పనిచేయగలవు?

ఒక్క విషయం మాత్రం నిశ్చయం: రెండు నెలల్లోపే రోడ్ల మరమ్మతుల కోసం వారు ఐదు వేల కోట్లు—లేదా అంతకంటే ఎక్కువ కూడా—ఖర్చు చేస్తారు. పరిస్థితి చక్కబడిపోయిందనే అభిప్రాయాన్ని వారు కలిగిస్తారు.

కానీ...

హిమాచల్ ప్రదేశ్...

అది ఒక ల్యాండ్‌మైన్ లాంటిది.

అది ఏ క్షణంలోనైనా పేలిపోవచ్చు.

వర్షాకాలంలో మేఘ విస్ఫోటనాలు సర్వసాధారణం అయిపోతాయి. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో, ప్రతి సంవత్సరం జూలై, ఆగస్టు, సెప్టెంబర్ నెలల్లో వరదలు మామూలైపోతాయి.

బహుశా, వంద సంవత్సరాల తర్వాత, చరిత్ర లేదా భూగోళశాస్త్ర పాఠ్యపుస్తకాలు, "సరిగ్గా ఇక్కడే..." ఒకప్పుడు మనుషులు నివసించే భూమి ఉండేదని రాస్తాయి. అభివృద్ధి పేరుతో, మానవుడు మాతృ వృక్ష గర్భానికే ఒక భయంకరమైన దెబ్బ కొట్టాడు. ఆమె...

ఆ తర్వాత చెలరేగిన మంటల్లో ఒక నాగరికత అంతరించిపోయింది—భవిష్యత్తులో మన వారసులు "అంతరించిన నాగరికత" అనే శీర్షిక కింద అధ్యయనం చేయబోయే కథ ఇది.

"మా పోడు పొలాలను మింగేసినవాడా! మా అడవులను దోచుకున్నవాడా! మా జీవితాలను బూడిద చేసి, మా సంపదను మూటగట్టి, బండ్లకెక్కించి తీసుకుపోయినవాడా... ఓ 'నాగరికుడా'..." — హిమాచల అడవుల్లోని పిల్లలు ఎక్కడో ఒకచోట ఇప్పటికే ఈ మాటలను రోదిస్తూ పలుకుతున్నారు.

ప్రఖ్యాత *హిందుస్థాన్ టైమ్స్* పత్రికలోని ఒక నివేదిక ప్రకారం, విచ్చలవిడిగా జరుగుతున్న దోపిడీలు, దొంగతనాల భయంతో చాలా మంది ఓక్‌లాండ్ (అమెరికా)ను విడిచి వెళ్ళిపోతున్నారు.

నిన్నటి నుండి, ఓక్‌లాండ్‌లోని నేరాలకు సంబంధించిన వార్తలు వివిధ అంతర్జాతీయ పత్రికలలో వస్తున్నాయి. నేను ఈ విషయాన్ని ఫేస్‌బుక్‌లో పోస్ట్ చేసినప్పుడు, అక్కడ ఎవరో ఎందుకో కోప్పడయ్యారు! (కుటుంబ వ్యవస్థ విచ్ఛిన్నం కావడం, పిల్లలకు సెల్ ఫోన్లు మరియు హింసాత్మక వీడియోలు అందుబాటులో ఉండటం, తుపాకుల అనియంత్రిత అమ్మకాలు వంటి సమస్యలు మారాలని నేను చాలా కాలంగా చెబుతూనే ఉన్నాను.)

అమెరికాలో జరుగుతున్న పరిణామాల గురించి నేను పోస్ట్ చేసినంత మాత్రాన, పేరు మార్చుకుని అట్లాంటా (USA)లో స్థిరపడిన ఈ వ్యక్తికి ఎందుకంత కోపం? కృష్ణ్, ఒక్క విషయం గుర్తుంచుకో: 'వాసిపోవడం' (అదృశ్యమవ్వడం లేదా ప్రాభవం కోల్పోవడం) ఒక ఎత్తు అయితే, 'వాసికెక్కడం' (చెడు పేరుతో ప్రఖ్యాతి చెందడం) అనేది పూర్తిగా మరో విషయం.

కాలిఫోర్నియాలోని ఓక్‌లాండ్ నగరంలో గుంపుల దాడులు, దోపిడీలు మరియు వాహనాలను బలవంతంగా లాక్కోవడం వంటి ఘటనలు విపరీతంగా పెరిగిపోవడంతో, వందలాది మంది నివాసితులు తమ ఇళ్లను వదిలి ఇతర నగరాలకు తరలిపోతున్నారు. అక్కడి పోలీసు యంత్రాంగం దాదాపుగా చేతులెత్తేసినట్లు కనిపిస్తోంది; దోపిడీదారులు చొరబడినప్పుడు కారు హార్న్ మోగించాలని, తద్వారా పొరుగువారు సహాయానికి వస్తారని వారు ప్రజలకు అధికారికంగా సూచించారు. నాగరికత గాడి తప్పినప్పుడు ఇలాంటి పరిస్థితులు తలెత్తుతాయి.

ఆ మాటే ఒక మంత్రం!

నేటి తరం...

పిల్లలలో: కోపం, అసహనం, నిద్రలేమి, హింసాత్మక ధోరణులు, ఏకాగ్రత లోపించడం.

పెద్దలలో: కుంగుబాటు (డిప్రెషన్), ఆత్మహత్యా ధోరణులు, అసహనం, విచక్షణ లేకపోవడం.

వృద్ధులలో: డిమెన్షియా (జ్ఞాపకశక్తి క్షీణత), స్కిజోఫ్రెనియా.

అసలు ఏం జరిగింది?!?

రెండేళ్ల వయసు వచ్చేసరికి, ప్రతి బిడ్డ మెదడులోనూ వంద బిలియన్ల నాడీ కణాలు (neural cells) మరియు వాటిని అనుసంధానించే ఒక వ్యవస్థ (network) ఏర్పడుతుంది. ఆ వ్యవస్థ మొత్తం అలాగే నిలిచి ఉంటే, ఆ బిడ్డ ఖచ్చితంగా ఒక మేధావిగా (బృహస్పతిలా) ఎదుగుతాడు.

ఆ వ్యవస్థ అలాగే నిలిచి ఉండాలంటే... ఒకే ఒక్క మార్గం ఏమిటంటే, ఆ బిడ్డతో నిరంతరం ఎవరైనా మాట్లాడుతూ ఉండాలి. వారు మెలకువగా ఉన్నంత సేపూ ఎవరైనా వారితో ఆడుతూ ఉండాలి; అంతకంటే ముఖ్యంగా, వారికి మాటలు నేర్పాలి మరియు మాట్లాడేలా ప్రోత్సహించాలి. మాట్లాడుతూనే ఉండాలి. ఆ మాటే ఒక మంత్రం.

ఒకప్పుడు...

ఉమ్మడి కుటుంబాలు. తాతలు, ఆడపడుచులు, బాబాయిలు/చిన్నాన్నలు మరియు వారి పిల్లలు. ఇల్లంతా సంభాషణలతో కళకళలాడేది. పిల్లల నాడీ వ్యవస్థలు సహజంగానే బలపడేవి.

కానీ ఇప్పుడు...

❌ చిన్న కుటుంబాలు (Nuclear families). తల్లిదండ్రులిద్దరూ ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారు. బిడ్డతో గడపడానికి సమయం ఎక్కడ ఉంది? మాటల ద్వారా జరిగే సంభాషణలు లోపిస్తున్నాయి; దాంతో ఆ నాడీ వ్యవస్థ క్షీణించి, మెదడు ఎదుగుదల కుంటుపడుతోంది.

చేతిలో సెల్ ఫోన్. దానివల్ల మెదడులోని గ్రే మ్యాటర్ (grey cells), వైట్ మ్యాటర్ మరియు హిప్పోకాంపస్ దెబ్బతింటున్నాయి. దీనివల్ల 'వర్చువల్ ఆటిజం' (virtual autism) ఏర్పడుతోంది.

ఆ రోజుల్లో, ఆధునిక విజ్ఞాన శాస్త్రం రాకముందు...

✔️ పిల్లల మెదడు కణాల వ్యవస్థ బలపడటంతో పాటు పెద్దలకు మానసిక ఉల్లాసం కూడా లభించేది. పిల్లల ఉనికి ఇంటిల్లిపాదికీ సంతోషాన్నిచ్చేది. ఉమ్మడి కుటుంబాలు పిల్లల సందడితో నిండి ఉండేవి—నలుగురు ఆడపడుచులు, వారిలో ఒక్కొక్కరికి నలుగురేసి పిల్లలు. చివరి కోడలి పిల్లలు పెద్దయ్యేలోపే, మరో కొత్త తరం వచ్చేసేది. ప్రతి ఇల్లు చిన్న పిల్లల సందడితో ఆనంద నిలయంగా మారేది. అత్తాకోడళ్ల మధ్య లేదా ఆడపడుచుల మధ్య వచ్చే చిన్నపాటి గొడవల వల్ల కలిగే ప్రతికూలత కంటే, పిల్లల వల్ల కలిగే సంతోషం వంద రెట్లు ఎక్కువ. మాటలే ఒక మంత్రం.

నేడు విజ్ఞాన శాస్త్రం, సాంకేతికత ఎంతో అభివృద్ధి చెందాయి...

❌ చిన్న కుటుంబాలలో...

ఏకాంతం (ఒంటరితనం). కుంగుబాటు. జీవితంలో ఏదైనా ఆపద ఎదురైనప్పుడు, మనసు విప్పి చెప్పుకోవడానికి ఎవరూ లేని పరిస్థితి తరచుగా ఏర్పడుతుంది. అప్పుడు ఆత్మహత్య ఆలోచనలు తలెత్తుతాయి.

అరవై ఏళ్ల వయసు దాటిన తర్వాత డిమెన్షియా, స్కిజోఫ్రెనియా వంటి సమస్యలు వచ్చే అవకాశం ఉంటుంది. వాటిని నివారించాలంటే ఇతరులతో సంభాషించడం చాలా అవసరం. మెలకువగా ఉన్నప్పుడు మాట్లాడాలి; మాట్లాడుతూనే ఉండాలి. మాటలే ఒక మంత్రంలా పనిచేస్తాయి.

ఇటీవలి కాలం వరకు, మనవలు లేదా మనవరాళ్లతో మాట్లాడటం వల్ల వారి మెదడులోని నాడుల అనుసంధానం (neural connections) బలపడేది, అలాగే పెద్దలకు మానసిక ఉల్లాసం లభించేది. అప్పుడు డిమెన్షియా వంటి సమస్యలు దరిచేరడానికి కూడా సాహసించేవి కావు.

కానీ నేడు...

ఎవరితో మాట్లాడాలి? గోడలతోనా? కిటికీలతోనా?

వారానికి ఒకసారి స్కైప్ లేదా వాట్సాప్ వీడియో కాల్స్ జరుగుతున్నప్పటికీ...

నాగరికత వెనకడుగు వేసింది... ❌

ఎవరో ఒకరు ఆ నిప్పురవ్వను రగిలించారు, అందరూ దానికి బలి అయ్యారు.

నాగరికత పేరుతో దేవుడు లేదా ప్రకృతి సృష్టించిన అందమైన వ్యవస్థను మనుషులు నాశనం చేశారు... ఉమ్మడి కుటుంబ వ్యవస్థను కూల్చివేశారు, అంతేకాదు ఇప్పుడు చిన్న కుటుంబాల (nuclear family) వ్యవస్థను కూడా ధ్వంసం చేస్తున్నారు.

ఒంటరి జీవితం అనేది వైద్య మాఫియాకు ఒక ఏటీఎం (ATM) లాంటిది.

మనిషిగా జీవించడం అంటే సమాజంలో కలిసి జీవించడం.

మీరు తల్లి గర్భం నుండి బయటకు వచ్చినప్పుడు... అక్కడ ఒక మంత్రసాని లేదా నర్సు ఉన్నారు.

జీవితం ముగిసిన తర్వాత... నలుగురు వ్యక్తులు అక్కడ ఉంటారు.

జీవితమంతా మనుషుల మధ్యే గడుస్తుంది.

...అది లేకుండా మీరు జీవించలేరు. ఇది ప్రకృతి నియమం.

ఒకవేళ మీరు నిరాకరిస్తే... వద్దని అంటే...

...కొంతకాలం ఐసీయూ (ICU)లో ఉండాల్సి రావచ్చు.

లేదా ఆ స్మశానవాటికలో—ఏ కదలికా లేని ఆ నిశ్శబ్ద లోకంలో చేరాల్సి రావచ్చు.

రండి, మాట్లాడుకుందాం!

పిల్లలను, వృద్ధులను ఒకచోట చేర్చడం—వృద్ధాశ్రమాలను, కిండర్ గార్డెన్‌లను అనుసంధానించడం.

ఇలాంటి ప్రత్యామ్నాయ మార్గాలు కూడా ఉన్నాయి.

తమ పిల్లలను ఏడు సముద్రాలు దాటించి, కొత్త దేశంలో పౌరులుగా స్థిరపడేలా చేసిన పెద్దలు వారు.

మెరుగైన జీవితం కోసం తమ కుమారులు, కుమార్తెలు మహాసముద్రాలు దాటడానికి సహకరించిన వృద్ధ తల్లిదండ్రులు వారు...

కాలం మారింది. గతం నాటి వైభవం కనుమరుగైంది.

కానీ 'విశ్వ కుటుంబం' అనే స్ఫూర్తితో ముందుకు సాగితే, అనేక మార్గాలు తెరుచుకుంటాయి. దీని గురించి ఆలోచించండి.

కొన్నిసార్లు, మౌనం కూడా ఎంతో అర్థాన్ని చెబుతుంది.

రండి, మాట్లాడుకుందాం.

మాటలకు మంత్రం వంటి శక్తి ఉంటుంది.

తలకోన బాటలు

డ్రైవర్లకు వైద్య పరీక్ష.

మీ సామర్థ్యం మేరకు మీరు అత్యుత్తమంగా కృషి చేస్తున్నప్పుడు...

మిమ్మల్ని మీరు అత్యుత్తమ రూపంలో తీర్చిదిద్దుకునేలా దేవుడు పరిస్థితులను అనుకూలింపజేస్తాడు.

1. ఆమె భారతదేశంలో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా పనిచేసేది. ఆమె మెరుగైన జీవితం కోసం ఆస్ట్రేలియాకు వెళ్లి, అక్కడే స్థిరపడి, ఇల్లు కట్టుకుని, పౌరసత్వం పొందింది. ఆమె భర్త భారతదేశంలో వ్యాపారం చేస్తూ, ప్రతి సంవత్సరం రెండు వారాల పాటు ఆస్ట్రేలియాకు వస్తుంటాడు. ఆమె కొడుకు ఆస్ట్రేలియాలోని మరో నగరంలో ఉద్యోగం సంపాదించాడు. ఇప్పుడు, ఆస్ట్రేలియాలోని తన ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చుని, తన ప్రగతిని తలచుకుని ఆమె సంతోషంగా ఉంది. అందరూ ఆమెను ఆరాధిస్తారు.

"ఈ ప్రపంచమంతా నా కుటుంబమే... అయినా నాది ఒంటరి జీవితం... ఆ పాట ఎక్కడో దగ్గర్లో వినిపిస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది."

2. అతను తన జీవితంలో ఎప్పుడూ జిమ్‌లో అడుగు పెట్టలేదు; స్నేహితులతో కలిసి ఉదయాన్నే నడవడం వరకే అతని వ్యాయామం పరిమితం. అతను ప్రత్యేకంగా జిమ్ ఫ్లోర్‌తో కూడిన ఒక ఇంటిని నిర్మించుకున్నాడు, అక్కడ లక్షల రూపాయల విలువైన పరికరాలను ఏర్పాటు చేశాడు. అతను సందర్శకులకు ఆ ఇంటిని గర్వంగా చూపిస్తూ వారి ప్రశంసలలో మునిగిపోతాడు.

"మేము పాత ఇనుప తుక్కును కొంటాము." "ఇనుప వస్తువులకు బఠానీలు ఇస్తాము"—చిన్నప్పుడు మా ఊరి వీధుల్లో విన్న ఒక పాటలోని మాటలు... ఇప్పుడు... నా చెవుల్లో ఎక్కడో ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి...

3. మరో వ్యక్తి... అతను ఒక పెద్ద ఇల్లు కట్టుకున్నాడు. ఎప్పుడూ వేలాడే ఉండే తెరలతో కూడిన చిన్న కిటికీలు. స్నానాలగదిలో ఖరీదైన టైల్స్; ప్రవేశద్వారం వద్ద ఒక భారీ టేకు తలుపు. అతనికి ఎవరితోనూ మంచి సంబంధాలు లేవు. అతను ఎక్కడికీ వెళ్ళేవాడు కాదు, అతన్ని ఎవరూ పరామర్శించేవారు కాదు. పదవీ విరమణ తర్వాత, అతను ఇంట్లో ఒంటరిగా నివసించాడు... మరియు సంతోషంగా ఉన్నాడు.

"నా పేరు బిచ్చగాడు... నా మార్గం ఎడారి"... ఈ కృష్ణుడి పాట ఎక్కడినుంచో వినిపిస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది.

4. మరో వృద్ధుడు. డెబ్బై ఏళ్ల వయసు. అతని కొడుకు శాన్ హోసేలో తన కుటుంబంతో నివసిస్తున్నాడు; అతని కూతురు న్యూజెర్సీలో ఉంది. అయినా, ఆ వృద్ధుడు పది కోట్ల రూపాయల విలువైన విల్లాను నిర్మిస్తున్నాడు.

"జీవిత పోరాటంలో కనుమరుగవడానికేనా నువ్వు పుట్టావు?" అనే పాట ఎక్కడినుంచో నా చెవిన పడుతున్నట్లు అనిపిస్తోంది.

5. మరో వ్యక్తి. హైదరాబాద్ శివార్లలో అతని తండ్రి, తాత కష్టపడి సాగు చేసిన వంద ఎకరాల భూమిని అతను వారసత్వంగా పొందాడు. అతను ఇటీవల ఒక సాధారణ 'రెండు పడకగదుల' ఇంట్లో కన్నుమూశాడు. అతను చాలా పొదుపుగా ఉండేవాడు, ఇంటి ఖర్చుల కోసం నెలకు ఐదు వేల రూపాయల కంటే ఎక్కువ ఎప్పుడూ ఖర్చు చేసేవాడు కాదు. ప్రజలు అతని పొదుపును చూసి ఆశ్చర్యపోయారు.

"పాదాల అడుగున తోలు పట్టీని కట్టుకుంటే... చెప్పుల ఖర్చు ఆదా అవుతుంది... గుండు గీయించుకుంటే నూనె, షాంపూ, కటింగ్ ఖర్చులు మిగులుతాయి..." పిసినారి అయినా, అమాయకుడైనా సరే... కేవలం ధనవంతులు మాత్రమే 'నిజమైన' మనుషులుగా పరిగణించబడతారు... 'పిసినారుల సంఘం' గురించిన పాట మాత్రమే కాదు, ఆ 'కాగితపు గోచీ' సన్నివేశం కూడా గుర్తుకొస్తోంది.

ఈ పాటలు నా మనసులో ఎందుకు అలా మెదులుతూనే ఉంటాయి?

ఎవరికి తెలుసు... పరిస్థితులు అంతే మరి. ఇదంతా చాలా గందరగోళంగా ఉంది.

దీని గురించి మీకు ఏమైనా తెలిస్తే దయచేసి పంచుకోండి—అది మీరు చేసే మంచి పని అవుతుంది.

ఏరీస్.. మీ ఉద్దేశం ఏమిటి?

తప్పుదోవ పట్టించే ఛానెళ్లు మరియు వెబ్‌సైట్‌లలో 'బ్రేకింగ్ న్యూస్' పేరుతో ప్రజలను భయపెట్టడానికి వాడుతున్న తాజా కరోనా వేరియంట్ అది.

దీనివల్ల ఎలాంటి ప్రమాదం లేదా?

ఎందుకు ఉండదు? గత మూడేళ్లుగా తమ కళ్లలో దుమ్ము కొడుతున్నారని గ్రహించకుండా, కేవలం 'బ్రేకింగ్ న్యూస్'ను గుడ్డిగా నమ్మే తెలివిలేని వారికి కచ్చితంగా ప్రమాదం ఉంది!

ఉషా, మీకు పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు!
హితాంశ్, నీకు పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు!

వాసిరెడ్డి అమర్‌నాత్‌తో సంభాషణలు: | ప్రముఖ విద్యా విషయక వ్యాస రచయిత ప్రస్థానం | Vyus.in

నాకు (స్లేటర్‌కు) ఫ్రెండ్‌షిప్ బ్యాండ్ కట్టారు.

పాఠశాల విద్యార్థులు ఒక కొత్త రకమైన మత్తుకు బానిసలవుతున్నారు.

విద్యార్థులు ఇ-సిగరెట్లకు అలవాటు పడుతున్నారు.

వారు మత్తు కలిగించే ఫ్లేవర్లు ఉన్న ఎలక్ట్రానిక్ సిగరెట్లను తాగుతున్నారు.

పాఠశాలల పరిసరాల్లో ఇ-సిగరెట్లను కొనడం, అమ్మడం జరుగుతోంది.

సైబరాబాద్ ఎస్ఓటీ (ప్రత్యేక కార్యకలాపాల బృందం) రాయదుర్గం, గచ్చిబౌలి మరియు మాదాపూర్‌లలో ఆపరేషన్ నిర్వహించింది.

ఎలక్ట్రానిక్ సిగరెట్లు తాగుతున్న విద్యార్థులను పోలీసులు పట్టుకున్నారు.

సబ్‌వేల వంటి ప్రదేశాలలో ఇ-సిగరెట్లు తాగుతున్న వ్యక్తులను పోలీసులు పట్టుకున్నారు.

ప్రముఖ అంతర్జాతీయ పాఠశాలల పక్కనే సబ్‌వేలు ఉన్నాయి.

ఈ సబ్‌వేలలో కనిపించిన విద్యార్థులను పోలీసులు అరెస్టు చేశారు.

రాయదుర్గంలో సబ్‌వే సంబంధిత సమస్యలపై పోలీసులు చర్యలు తీసుకున్నారు.

సైబరాబాద్ ఎస్ఓటీ పోలీసులు విద్యార్థులకు కౌన్సెలింగ్ అందిస్తున్నారు.

రావద్దు!

విదేశీ పర్యాటకులకు అనేక యూరోపియన్ దేశాలు చెబుతున్న మాట ఇది! విదేశీ పర్యాటకులు గుంపులు గుంపులుగా వస్తున్నారు. వారి ప్రజలు నిత్యావసర వస్తువుల కోసం నానా తంటాలు పడుతున్నారు. పర్యాటక ప్రదేశాలు కిక్కిరిసిపోతున్నాయి. ట్రాఫిక్ జామ్‌లు ఏర్పడుతున్నాయి. దీనితో పాటు, అనేక యూరోపియన్ దేశాలు ప్రవేశ రుసుములు, జరిమానాలు విధిస్తున్నాయి.. మరియు మీరు ఈ సమయాల్లో మాత్రమే బయటకు రావాలి అనే నిబంధనలను కూడా విధిస్తున్నాయి. సెలవుల కోసం యూరప్‌కు వెళ్లవద్దు.

ఉద్యోగులందరూ సాఫ్ట్‌వేర్ నిపుణులే...

మహిళలందరూ ఆర్టీసీ బస్సుల్లో ఉన్నారు... కదలిక లేకపోవడం వల్ల వాహనాలన్నీ రోడ్ల మీదే ఉన్నాయి... సరిగ్గా ఉండాల్సిన చోట ఉన్నాం... ...బెంగళూరు చేరుకున్నాం.

"నేను మిమ్మల్ని కలవవచ్చా?" ఇప్పటివరకు ఐదుగురు స్నేహితులు సందేశం పంపారు.

అన్నిటికంటే ముందుగా, మీ మద్దతుకు ధన్యవాదాలు. ప్రస్తుతం నేను రాజాజీ నగర్‌లోని మారియట్ హోటల్‌లో ఉన్నాను. ఉదయం 11 నుండి మధ్యాహ్నం 2 గంటల వరకు రాజాజీ నగర్‌లోని పార్థసారథి దామోదర్ కన్వెన్షన్ హాల్‌లో ఉంటాను. (నన్ను కలవడానికి ఇది ఉత్తమమైన ప్రదేశం). జేపీ నగర్ వెళ్లే దారిలో, సాయంత్రం 6 గంటలకు నేను మారియట్ హోటల్‌కు తిరిగి వస్తాను. (ఈ ప్రదేశంలో కూడా నన్ను కలవవచ్చు). నన్ను కలవాలనుకునే స్నేహితులు ఉదయం 11 నుండి మధ్యాహ్నం 1 గంటల మధ్య సిటీ కన్వెన్షన్ హాల్‌లో లేదా సాయంత్రం 6 గంటలకు మారియట్ హోటల్ లాబీలో కలవవచ్చు. రాత్రి 9 గంటలకు నేను బెంగళూరు విమానాశ్రయంలో ఉండాలి.

ఆకలితో అల్లాడుతున్న కొన్ని ఆఫ్రికన్ దేశాల దుస్థితి వైపు గ్రేట్ బ్రిటన్ జారిపోతోంది. అటువంటి పరిస్థితులలో నియంతృత్వ పాలనలు మరియు జాతి వివక్ష పూరిత ప్రభుత్వాలు ఉద్భవిస్తాయి.

వారు ఇంటికి వెళ్ళిపోవడానికి వీలుగా, చివరి స్కూల్ గంట ఎప్పుడు మోగుతుందా అని నిరంతరం ఎదురుచూస్తున్నారు.

వారు తరగతి గదిలో పాఠాలు వినడం లేదు; దానికి బదులుగా, పక్కనే ఉన్న విద్యార్థులను గిల్లుతూ లేదా పొడుస్తూ బిజీగా ఉన్నారు.

నిరాశ, కోపం, మరియు అసహనం పెరిగాయి. ఏకాగ్రత లోపించింది.

ఉపాధ్యాయులపై తిరుగుబాటు, తల్లిదండ్రుల పట్ల ధిక్కారం పెరిగాయి. ర్యాగింగ్, బెదిరింపులు, మరియు ఘర్షణల సంఘటనలు కూడా పెరిగాయి.

వారు హానికరమైన వ్యసనాలతో బాధపడుతున్నారు.

కొన్నిసార్లు, మనం పరిస్థితుల ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతాము. మన దృక్కోణాన్నే ప్రపంచంగా పొరబడతాము మరియు మన మనసులో ఉన్నదే వాస్తవాన్ని ప్రతిబింబిస్తుందని భావిస్తాము. అటువంటి సమయాల్లో, మనం వాస్తవ పరిస్థితిని సమీక్షించుకోవాలి.

గత ఆదివారం నేను కూడా ఇదే పని చేశాను.

ఆ రోజు ఇంటర్వ్యూకి దాదాపు డెబ్బై మంది హాజరయ్యారు. వారిలో ఎక్కువ మంది అప్పటికే వివిధ పాఠశాలల్లో పనిచేస్తున్నారు.

"కోవిడ్-పూర్వ కాలంతో పోలిస్తే—అంటే, కోవిడ్ అనంతర కాలంలో—పిల్లల ప్రవర్తనలో మీరు ఏమైనా మార్పులు గమనించారా? ఒకవేళ గమనిస్తే, అవేమిటి?" ఆ ఇంటర్వ్యూ సమయంలో నేను చాలా మందిని అడిగిన ప్రశ్న ఇది.

నాకు అందిన సమాధానాలను బట్టి, ఎవరూ సానుకూల మార్పును చూడలేదని తెలిసింది; చాలామంది పరిస్థితిని తీవ్రమైనదిగా వర్ణించారు.

కారణం అడిగినప్పుడు, అందరూ ఆన్‌లైన్ తరగతులు మరియు మొబైల్ ఫోన్ వ్యసనాన్ని కారణంగా చూపారు.

"ఈ రోజుల్లో పిల్లులు సెల్ ఫోన్లు వాడవు, మరి ఇదంతా ఏమిటి?"

"సాంకేతికత మార్పును తెస్తుంది; అది సహజం."

"సాంకేతిక పరిజ్ఞానం ఉన్న పిల్లలు."

"మార్పు సహజం. మారుతున్న సమాజంతో పాటు మనం కూడా పరిణామం చెందాలి."

ఇప్పటికీ ఇలా చెప్పేవారు అజ్ఞానులైన బొద్దింకల వంటివారు.

ఇది ఎలాంటి మార్పు? సాంకేతికతను ఎలా ఉపయోగించాలనే దానిపై అవగాహన లేని అమాయకత్వం మాత్రమే ఇది. ప్రవాహంతో పాటు వెళ్లాలనుకునేవారు, ఇదే ట్రెండ్ అని నమ్మేవారు, మరియు తమ పిల్లలు ఏదో సాధిస్తున్నారని అనుకునేవారు...

...ఇప్పటికీ లక్షల్లో ఉన్నారు.

ఈలోగా, యునెస్కో వాస్తవాలను నిర్మొహమాటంగా వెల్లడించింది; మొబైల్ వ్యసనం వల్ల కలిగే హానిని అది అధికారికంగా ధృవీకరించింది.

కమీషన్లు సంపాదించాలనే ఆశతో హోంవర్క్ అసైన్‌మెంట్లను మొబైల్ పరికరాలకు అనుసంధానించే పాఠశాలల యజమానులు ఒక సమస్యగా మారారు.

మహమ్మారి సమయంలో ఆన్‌లైన్ తరగతులను ఐవీ డ్రిప్‌తో పోల్చడం: తీవ్రమైన అనారోగ్యం ఐసీయూలో ఉండటాన్ని అనివార్యం చేస్తుంది. కానీ మనం ప్రతిరోజూ టిఫిన్ బాక్సుకు బదులుగా ఐవీ డ్రిప్‌తో ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్తున్నామా? ఒకవేళ వారం పాటు వర్షం కురిస్తే—రెండు రోజుల పాటు భారీ వర్షం కురిసింది కూడా—పాఠశాలలు ఆన్‌లైన్ తరగతులు ప్రారంభిస్తాయి.

"చుట్టుపక్కల పాఠశాలలన్నీ ఆన్‌లైన్ తరగతులు నిర్వహిస్తుంటే, మీరు ఎందుకు నిర్వహించడం లేదు?" అని మొన్న ఒక తల్లి/తండ్రి నాకు సందేశం పంపారు. "వారు చెల్లించిన ఫీజును వెంటనే వాపసు ఇవ్వండి... మరియు ఆన్‌లైన్ తరగతులు అందించే పాఠశాలలో ఆ అబ్బాయి చదువుకోవడానికి వీలుగా బదిలీ ధృవపత్రం (TC) జారీ చేయండి," అని నేను ఆదేశించాను.

చివరికి, ఆ తల్లి/తండ్రి వాస్తవాన్ని అర్థం చేసుకుని క్షమాపణ చెప్పారు.

"సెల్ ఫోన్ల వల్ల కలిగే హానిని మేము గ్రహించాము, కానీ మేమేం చేయాలి?"... ఇలాంటి ప్రశ్నలనే చాలా మంది అడుగుతారు.

మీరు ఇంట్లో బాంబు ఉంచితే, అది పేలుతుంది. అప్పుడు మనమేం చేస్తాం? మనం ఇంట్లో బాంబును ఉంచుకోము కదా. ఇది కూడా అందుకు భిన్నం కాదు.

"సెల్ ఫోన్లు పెద్దలకు—ఆఫీసు పని కోసం—అవసరం. అవి ఆటవస్తువులు కావు. సెల్ ఫోన్ల వల్ల మీ మెదడు వంద రెట్లు ఎక్కువగా ప్రభావితమవుతుంది, కాబట్టి మీరు వాటిని ఉపయోగించకూడదు." ఈ విషయాన్ని మనం పిల్లలకు వివరించి, వారు వాటిని ఉపయోగించకుండా చూసుకోవాలి.

వారు వినకపోతే, కౌన్సెలింగ్ తీసుకోండి.

సమస్య సంక్లిష్టమైనది.

పరిష్కారం సులభం కాదు. సంవత్సరాల తరబడి అతిగా తినడం వల్ల కిలోల కొద్దీ అదనపు కొవ్వు పేరుకుపోయిన వారు ఏమి చేయాలి?

వారు వ్యాయామం చేయాలి, కానీ అది వారికి చాలా కష్టంగా అనిపిస్తుంది. లక్షలాది మంది ఒక సులభమైన పరిష్కారం కోసం చూస్తున్నారు. అటువంటి వారి కోసం, కేవలం ఒక చెంచా తీసుకుంటే చాలు అనే వాదనతో, మూలికా మందులు పెట్టెల్లో వస్తాయి. వందల వేల మంది ఈ "సులభమైన" పద్ధతిని ప్రయత్నించారు, మరియు ఈ ప్రక్రియలో వేలాది మంది తమ మూత్రపిండాలను పాడు చేసుకున్నారు. అయినప్పటికీ, ఈ పద్ధతి కొనసాగుతూనే ఉంది; ఎందుకంటే, వారు ఆపితే వారి వ్యాపారం కుప్పకూలిపోతుంది.

ప్రజల బలహీనతలను సొమ్ము చేసుకోవడంలో ఫార్మాస్యూటికల్ కంపెనీల కంటే గొప్పవారు ఎవరూ లేరు.

మీరు అతిగా తింటే, మీ కోసం వారి వద్ద డయాబెటిస్ వ్యాపారం సిద్ధంగా ఉంది.

ఒత్తిడి మరియు చెడు ఆహారపు అలవాట్ల ద్వారా మీరు మీ రోగనిరోధక శక్తిని బలహీనపరుచుకుంటే—దగ్గు, క్యాన్సర్, జ్వరాలు, ఒళ్ళు నొప్పులు మరియు చర్మ వ్యాధులకు కూడా గురయ్యేలా చేసుకుంటే—దానికోసం కూడా వారి వద్ద వ్యాపారం ఉంది. మరియు వారి ఉత్పత్తుల వల్ల మీకు దుష్ప్రభావాలు కలిగితే, అది వారి వ్యాపారానికి అదనపు లాభం మాత్రమే.

{అన్నట్టు, ఆ కరోనా వ్యాక్సిన్‌ల సంగతేంటి? ముక్కు, నోరు, చెవులు—ఆ 'తొమ్మిది రంధ్రాల' ద్వారా ఇచ్చేవి కదా?} వాటిని ప్రచారం చేయడానికి వాడిన ఆర్భాటాలు గుర్తుకొస్తున్నాయా? చైనాలో నమోదైన కేసుల గురించి భయపెట్టే కథనాలు, "లాంగ్ కోవిడ్" వంటి ప్రచారాలు... మరోవైపు, కండరాల బలాన్ని పెంచుతాయంటూ వాటిని ప్రచారం చేసిన వారు కూడా ఉన్నారు... అబ్బో, వారంతా ఏమయ్యారు? పిల్లి రాగానే ఎలుక దాక్కున్నట్లుగా వారు ఒక్కసారిగా మాయమైపోయారు. ఆలోచిస్తే, వారి ప్రకారం మనం ఏడాదికి రెండుసార్లు వాటిని తీసుకోవాల్సి ఉండేది కదా? ఆ లెక్కన చూస్తే, ఇప్పటికి మనం ఐదవ లేదా ఆరవ డోసు తీసుకుని ఉండాలి కదా? మరి అది ఎందుకు ఆగిపోయింది?

ఇప్పుడు, పిల్లలు సెల్ ఫోన్లకు బానిసలవుతుండటంతో... పునరావాస కేంద్రాల (rehabilitation centers) వ్యాపారం జోరందుకుంది.

అది కేవలం అతని వ్యాపారమేనా? ఇందులో అందరిదీ కొంత బాధ్యత ఉంది.

ఒకవేళ పిల్లలు సెల్ ఫోన్ల వాడకం మానేస్తే, అమ్మకాలు...

సగం మేర పడిపోతుంది. సెల్ ఫోన్ వ్యాపారం దెబ్బతింటుంది, తద్వారా వార్తాపత్రికల ప్రకటనల ఆదాయం తగ్గుతుంది. OYO హోటళ్ల వ్యాపారం మందగిస్తుంది, గంజాయి వ్యాపారం క్షీణిస్తుంది. ఇలా పరిణామాల జాబితా అంతులేనిది.

ఒక విషయం నిజం: మన చుట్టూ ఉన్న పిల్లలు సెల్ ఫోన్లు వాడుతుంటే, మన పిల్లలు కూడా అలాగే చేయాలని కోరుకుంటారు.

అందుకే మేము ఒక ప్రతి-చర్యను (counter-offensive) ప్రారంభించాము. మా పిల్లలు సెల్ ఫోన్లు వాడరు. మీ పొరుగింటి పిల్లలలో అవగాహన కల్పించాలని మేము మిమ్మల్ని కోరాము—ఒక్కొక్కరు కనీసం ఐదుగురిని సంప్రదించడం ద్వారా... అందరూ వేలాది మంది పిల్లలకు హితబోధ చేశారు. "సెల్ ఫోన్ అవసరం లేదు. కేవలం ఆటలు ఆడండి. బాల్యాన్ని ఆస్వాదించండి. జంక్ ఫుడ్‌కు దూరంగా ఉండండి. ఆరోగ్యకరమైన ఆహారం తినండి" అని ఎలుగెత్తి చెప్పారు.

మార్పు వస్తుందా? చూద్దాం. అవతలి వారికి చెప్పడం అంటే తమకు తాము చెప్పుకోవడమే. దీనివల్ల మన పిల్లలలో ఆ భావన బలపడుతుంది... పొరుగింటి పిల్లలలోనూ... ముఖ్యంగా వారి తల్లిదండ్రులలో అవగాహన పెరుగుతుంది. వారు ఇప్పుడు మేల్కొంటే వాస్తవాన్ని గ్రహిస్తారు. లేకపోతే, రేపు జరిగే అరాచకాలకు మీరు మూగ సాక్షులుగా మిగిలిపోతారు.

ఒక పాఠశాల ఇలా చేస్తోంది. మీ పిల్లలు చదువుతున్న పాఠశాల యాజమాన్యాల విషయంలో మీరు ఎందుకు ఇలా చేయకూడదు?

ఎన్నికలు దగ్గరపడుతున్నాయి. మీ నాటకాలు, గొడవలు ఆపండి. పిల్లల ప్రపంచాన్ని పట్టిపీడిస్తున్న ఈ వ్యసనంపై మీ వైఖరి ఏమిటి? UNESCO హెచ్చరించిన తర్వాత కూడా వారు నిద్రపోతున్నట్లు నటిస్తారా? ప్రతి రాజకీయ నాయకుడిని, పార్టీని ప్రశ్నిస్తే... మార్పు రాదా?

ప్రశ్నించడం అంటే వీధుల్లోకి వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు.

సోషల్ మీడియాను ఒక వేదికగా చేసుకోండి.

అలాగే... స్వచ్ఛంద సేవా సంస్థలు... ప్రజా సంఘాలు... సినిమా హీరోలు... సమాజం తన శక్తిని కోల్పోయిందా? వారు ముందుకు రావాలి. వారు రావాలి... బాబూ... వారు రావాలి. వారు రాకపోతే చరిత్ర నాశనమవుతుంది.

ఎవరో ఒకరు వస్తారు... ఏదో ఒకటి చేస్తారు... వాస్తవాన్ని మర్చిపోతే, వారు నిద్రపోగలరా?

కరోనా రెండవ దశ... దుష్ప్రభావాల కంటే... అరాచకాలు ఖాయం.

ఇది శాపం కాదు.

హెచ్చరిక!

మార్పు మన నుండే మొదలవ్వాలి.

అభిప్రాయాన్ని పంపండి

పూర్తి అనువాదాన్ని చూడటానికి బాణాలను (arrows) ఉపయోగించండి.